Recenzje gier

• Athens&Sparta vs. Hellenes
• Guilford
• Jena 20
• Landships!

Raporty z rozgrywek

• Teutons

Publicystyka

• Złowrogie rykoświstąkanie zbłąkiń
• Wywiad z… Sławomir Łukasik
• Muszyna 2010 – fotoreportaż

Recenzje książek

• Tygrysy w błocie
• Podręcznik oksfordzki

Varia

• Nowości i zapowiedzi

Magazyn do pobrania bezpłatnie pod adresem: http://planszowyweteran.pl/weteran14/.

Prawidłowe odpowiedzi na zadane pytanie to:

Idolką SELMY GUDRUN.TIR jest BJORK, MAX GUHL uwielbia KEITH’a FLYNT’a z zespołu Prodigy, a EDGAR LEEUWENHOEK nie wyobraża sobie muzyki bez U2 i jego charyzmatycznego gitarzysty THE EDGE’a.

Los w naszym konkursie uśmiechnął się do Wojtka Kurpiela, który otrzyma od nas egzemplarz Show Business’u w październiku (gra będzie gotowa dopiero przed targami w Essen). Szczęśliwcowi gratulujemy, a wszystkich pozostałych uczestników konkursu, którym tym razem się nie udało i wszystkich którzy nawet nie spróbowali szczęścia w naszej zabawie zapraszamy do  ……… następnego konkursu, który ogłaszamy na końcu tego artykułu. Ale przedtem kolejne opowieści o samej grze.

Plansza gry

Plansza „Show Business’u”, którą dzisiaj prezentujemy odwołuje się do trzech głównych wątków życia każdego muzyka:

• Popularności – reprezentowanej przez pocztówkę reklamówkę cotygodniowej listy przebojów „Top 10” radia IDORA 101 FM;
• Tras koncertowych – reprezentowanych przez drogowy atlas Europy;
• Muzyki – zobrazowanej przez klawiaturę pianina u dołu planszy.

Każdy debiutujący w „Show Business’ie” gracz-manager zespołu muzycznego, zanim przystąpi do gry, powinien przyswoić sobie minimum poniższej wiedzy, aby skutecznie konkurować o pieniądze i sławę z innymi :-)

Popularność

Popularność – Popularność to sens istnienia artysty, a nawet jego być albo nie być. Popularność w Show Business’ie osiąga się bądź poprzez sukcesy na listach przebojów (czytaj: talent i dobre układy w branży a czasem na odwrót), bądź poprzez umiejętne kreowanie wokół siebie skandali (czytaj: udana współpraca z Paparazzi’mi). Media w dzisiejszych czasach są nośnikiem, który bezlitośnie kreuje bądź unicestwia artystyczne byty i zapewne nie prędko się to zmieni. Który przeciętny Polak wiedziałby kim jest Nergal, gdyby nie był on partnerem Dody ? Ta ostatnia wydaje się być mistrzynią w kreowaniu swojego wizerunku w mediach na wszelkie możliwe sposoby. Nie dziwi zatem fakt, że jej popularność udzieliła się mimochodem także jej partnerowi, skądinąd zdolnemu ale bardzo niszowemu muzykowi.

W „Show Business’ie” zespoły muzyczne zarządzane przez graczy nagrywają w studiach nagraniowych swoje piosenki, które później gracze-managerowie muszą jak najskuteczniej wypromować w mediach, tak aby to właśnie piosenka ich zespołu, a nie zespołu konkurencji była tą jedną jedyną odnotowywaną na pierwszym miejscu listy przebojów radia „IDORA” w kolejnych notowaniach. Sukces na liście ma bezpośrednie przełożenie na popularność zespołu czyli punkty zwycięstwa i pieniądze. Im zespół częściej punktuje na szczycie listy przebojów, tym krótsza i łatwiejsza droga do zwycięstwa, ogromnych pieniędzy i naprawdę dużej sławy.

Cóż jednak ma zrobić manager, którego zespół  okazuje się nie wystarczająco utalentowany, a i sam manager nie ma odpowiednich układów w branży, by wywindować piosenki grupy na szczyt popularności ? Wtedy zawsze można pokusić się o zyskanie kilku procent popularności poprzez wykreowanie kontrolowanego skandalu wokół swojej grupy z pomocą zdolnego Paparazzi’ego. Zgodnie z zasadą, że nie ważne co mówią, ważne by nie przekręcali nazwisk. Ale uwaga: skandale w Show Business’ie są tylko dla krótkodystansowców. Chcąc utrzymać się na dłużej w świadomości odbiorców trzeba prędzej czy później jednak pokazać sztukę. Ale o tym w następnym odcinku J.

Trasy koncertowe

Trasy koncertowe – Jeden z szanowanych muzyków sceny jazzowej w Polsce powiedział kiedyś, że muzyk, to „zawodowy kierowca z własnym repertuarem”. Było to powiedziane oczywiście w kontekście polskiego artysty i polskich warunków drogowych, tym niemniej wszyscy artyści to podróżnicy, a różnią się tylko wykorzystywanym środkiem lokomocji. W grze „Show Business” podróże po całej Europie dają artystom nie tylko możliwość bezpośredniego kontaktu z fankami i fanami, ale przede wszystkim godziwe i natychmiastowe pieniądze z koncertów. Wszystko to pod warunkiem, że gracz-manager potrafi efektywnie zarządzać trasami koncertowymi i przy minimalnym nakładzie kosztów i optymalizacji czasu podróży potrafi zorganizować maksymalnie lukratywne koncerty.

Trzeba ponadto wiedzieć, że nie każdy koncert, który przyniesie zespołowi godziwe pieniądze, przełoży się na wzrost jego popularności. Wiadomo, chałtury (czytaj: imprezy zamknięte dla firm), dają zazwyczaj bardzo dobre pieniądze, ale mało który ambitny artysta się do nich przyznaje. Popularność koncertową powiększającą punkty zwycięstwa w „Show Business’ie” zespół zdobywa tylko wtedy, gdy gra na imprezach, odpowiadających klimatem preferencjom jego muzyków. W pozostałych przypadkach zespół może liczyć jedynie na pieniądze, ale popularności już nie zdobędzie. Dlaczego ? Wystarczy wyobrazić sobie sytuację, gdy death metalowy zespół Nergala trafia przez przypadek na festiwal pieśni religijnej :-D

Muzyka

Muzyka – Może być spoiwem zespołu lub jego największą kością niezgody. W „Show Business’ie” występuje 50 muzyków reprezentowanych przez karty muzyka. Każdy muzyk ma inne preferencje muzyczne i upodobania, co reprezentowane jest przez kolor karty muzyka. Karta jest dwustronna i dwukolorowa, a określony kolor oznacza styl muzyczny, w jakim muzyk gra, gdy karta odwrócona jest tym kolorem do góry. Poprzez odwrócenie karty na drugą stronę można namówić artystę, aby zaczął grać w drugim preferowanym przez siebie stylu. Zespół, w którym karty muzyków są w identycznym kolorze to stabilny dobrze rozumiejący się skład, ale mało odporny na dynamiczne zmiany na rynku muzycznym (np. zmiany trendów muzycznych). Jeśli natomiast w zespole grają muzycy w różnych stylach (o różnych kolorach kart), to zespół jest bardziej uniwersalny na rynku (mniej uzależniony od trendów muzycznych), ale muzycy są też bardziej podatni na wewnętrzne kłótnie o to w jakim kierunku artystycznym podążać. W skrajnych przypadkach może to doprowadzić do rozpadu zespołu. Gracz-manager musi umieć te dwie przeciwności dobrze wyważyć. Może on swobodnie decydować o kierunku rozwoju artystycznego zespołu poprzez przekwalifikowywanie swoich obecnych muzyków na inny styl w dowolnym momencie gry (wystarczy odwrócić kartę na drugą stronę), a także poprzez dobieranie odpowiednich muzyków pod swoją wizję. Ważne jest to, aby zespół zdobywał sławę i pieniądze oraz by się nie pokłócił i w konsekwencji nie rozpadł. Bez zespołu bowiem manager niewiele będzie mógł zdziałać.

Konkurs

Tyle w dzisiejszym odcinku, a teraz czas na drugi konkurs. Panie i Panowie przed Wami druga gwiazda „Show Business’u” – tym razem zespół rockowy „Stool Job !!! Dwaj niegrzeczni chłopcy i równie łobuzerska dziewczyna w składzie:

GYÖNGYHAJÚ LÁNY– wokal, gitara

ROB S. PIERRE – bas

ED WARD – bębny

Zwróćcie uwagę, że wszyscy członkowie grupy grają w jednym stylu. Wszystkie 3 karty są odwrócone czerwoną stroną do góry, co w grze oznacza, że wszyscy muzycy grają aktualnie rocka. Kolor tła na lewo od postaci muzyka oznacza styl, w którym muzyk może grać, jeśli jego kartę odwróci się na drugą stronę (niebieski – jazz, żółty – pop, szary – muzyka o czarnych korzeniach). Gdyby odwrócić karty wszystkich ww. muzyków na drugą stronę, to mielibyśmy różnorodny stylistycznie zespół grający mieszankę muzyki czarnej, jazzu i popu, którego członkowie z dużym prawdopodobieństwem prędzej czy później się pokłócą o to co grać. Trzeba jednak przyznać, że dobry gracz-manager i z takiego składu potrafi wyciągnąć sławę i fortunę. Szczególnie jeśli wspiera się dostępnymi na rynku profesjonalistami branżowymi, ale o tym w następnym odcinku.

Pytanie

Pytanie konkursowe jest podobne do poprzedniej, sierpniowej edycji: Które z istniejących gwiazd światowej sceny muzycznej stanowią inspirację dla członków zespołu „Stool Job” ?

Na Wasze e-mailowe odpowiedzi czekamy do dnia 30.09.2010 pod adresem showbusiness [małpa] sinonis.pl według następującego schematu:

GYÖNGYHAJÚ LÁNY – imię i nazwisko lub używany pseudonim znanej gwiazdy

ROB S. PIERRE – imię i nazwisko lub używany pseudonim znanej gwiazdy

ED WARD – imię i nazwisko lub używany pseudonim znanej gwiazdy

Ogłoszenie zwycięzcy, który (która) otrzyma od nas egzemplarz „Show Business’u” nastąpi dnia 01.10.2010 na łamach GF w ostatnim już przed Essen trzecim artykule. Zapraszamy do zabawy i życzymy powodzenia !

Więcej o grze w serwisie BGG tutaj: http://www.boardgamegeek.com/boardgame/69232/show-business

Aby uzyskać takie informacje trzeba śledzić polską stronę tej gry: http://glorytorome.pl – miała być podobno tajemnicą, ale adres wyciekł dość szybko na blipie ;)

Ale usłyszycie, jak podejrzewam, skrajnie różne opinie. Będzie to spowodowane tym, że Feld pokusił się o nowatorskie rozwiązanie oparte o pewną dozę przymusu i dużą dozę losowości. Jednych porwie owa nowatorskość innych odrzuci losowość. Ja czuję się porwana.

Pierwsza część to zdjęcia obrazujące mechanikę, która mnie tak zauroczyła. Druga – wnioski i nadstawianie własnej mało obfitej piersi w obronie ostatniej gry z serii „Big box” wydawnictwa Alea. Pechowo opatrzonej numerem 13…

Wszystko ładnie się w pudełku mieści i układa. Gospodarka przestrzenią na plus!

Uwaga: w tekście występuje neologizm „planszetka”, bez którego trudno było się obyć. Brzmiał mi jakoś lepiej niż „planszka” czy „planszunia”.

Prolog: panorama miasta

Macao wykonaniem nie zachwyca, ale kolorystycznie wypada całkiem całkiem. Milusie małe karty, przejrzysta plansza, fajne planszetki graczy (z miejscem na 5 kart, ładownią statku i skrótem zasad), a żetonikami towarów mało się w grze obraca, więc ich oszczędna wielkość zupełnie nie przeszkadza. Gdyby zaś były większe większa byłaby plansza, planszetki i co za tym idzie cena. A ta już jest niemała.

Standardowa uwaga odnośnie wytrzymałości kart: tasujemy je raz, przed rozgrywką, zaś w jej trakcie jednokrotnie wędrują  na trasie talia – stół – planszetki – stół. Więc powinny starczyć na długo. I ładnie pachną. Ale to chyba na wytrzymałość nie wpływa.

Generalnie jest to gra o zdobywaniu prestiżu – eureka! – nieco przypominająca w strukturze „W Roku Smoka”. Jest jednak dłuższa, bardziej złożona, bardziej wymagająca. Czyli bardziej taka jak lubię :) Rozgrywka składa się z 12 rund, ważnym elementem jest tor inicjatywy, a wszystkie kółeczka zębate zachodzą na siebie dość mocno, toteż nieustannie dokonujemy wielu ciekawych – a jakże – wyborów.

Fotka z instrukcji. Prawie tak ładna jak moje :)

Ale o co kaman?

Ano chcemy korzystnie pohandlować, pozarządzać budynkami, urzędami, gotówką, sympatią cesarza. Czynimi to wszystko w tytułowym chińskim Macao za pomocą kart osób/budynków/urzędów oraz specjalnych kosteczek akcji. Macao to więc gra karciana z elementem oryginalnego wykorzystania kości.

Każdy z graczy na początku każdej rundy zaopatruje się obowiązkowo w jedną kartę z dość pokaźnej talii, w której żadna się nie powtarza. Następnie rzut kośćmi w 6 kolorach określa jakie kosteczki akcji będą w tej rundzie dostępne. Niezależnie od innych wybieramy dwa kolory i zaopatrujemy się we wskazaną na kościach liczbę. I teraz następuje clue imprezy – kosteczki akcji rozmieszczamy na specjalnej róży wiatrów, która… a co będę pisać, zobaczcie sami:

Rzut określił dostępne dla wszystkich kosteczki akcji. Gracz wybrał 1 czerwoną i 2 zielone i umieścił je przy przy polach Róży Wiatrów wskazujących odpowiednio jedno i dwa oczka. A dlaczego właśnie tak? Ponieważ...

... brakowało mu właśnie jednej czerwonej aby w następującej teraz fazie III aktywować kartę budynku. Po dodaniu wybranych kosteczek Róża zostaje bowiem obrócona o jedno pole w prawo i strzałka wskazuje graczowi pulę kosteczek do wykonywania akcji w tej rundzie. Zatem za pozostałą kosteczkę może on zrobić coś jeszcze.

Co w ogóle możemy robić? Za uzbierane kosteczki możemy wykonać dowolne z 4 dostępnych akcji:

a)      Aktywowanie karty, czyli przeniesienie jej z planszetki na stół.

Karty zbierane w fazie I lądują na planszetce. Dopiero aktywowane w fazie III przynoszą różne dobrodziejstwa. Albo i nie. Zależy jakie jest ich działanie i jak współgrają z pozostałymi kartami.

b)      Wykup jednej z dzielnic tytułowego Macao i pozyskanie w ten sposób towaru lub jokera.

Towary dobrze by teraz było dowieźć do odpowiednich portów. Choć czasem kończymy grę z pełnymi ładowniami. Ale akurat za marnotrastwo nie ma punktów ujemnych.

c)      Poruszanie sięznacznikiem  po Wielkim Murze, czyli po torze inicjatywy.

Tutaj niestety nie działa powiedzenie „Ostatni będą pierwszymi”. Tu się OPŁACA być pierwszym! Pierwszym do wyboru karty, zajęcia dzielnicy, pierwszym w porcie. Aczkolwiek bycie ostatnim pozwala inwestować w inne działania. Więc znów dylemat.

d)      Poruszanie się stateczkiem po morzach, czyli  … po morzach.

Za te 4 dowolne kosteczki Żółty dogoni Brązowego i będzie miał niezłą pozycję startową, gdy w pewnym momencie zacznie się wyścig do portów. To jak początkowa czajuwa w kolarskim peletonie :) Zazwyczaj im mniej graczy tym później wybieramy się na podbój mórz.

O ile dwie pierwsze akcje wymagają nie tylko konkretnej ilości ale i konkretnych kolorów kosteczek o tyle dwie pozostałekonkretnych kolorów już nie wymagają.

e)      Piątą dostępną akcją jest zapłata trybutu Cesarzowi, który losowo jest wyznaczany co rundę (trybut, nie Cesarz) i przyjmuje postać zależności: za tyle monet tyle punktów. Jest to ciekawy „drobiazg”, gdyż każe nam dbać o ciągły zasób gotówki, a o nią wcale nie tak łatwo.

Przelicznik 4 do 9 jest caaałkiem sympatyczny. Ale posiadanie 4 monet w środkowej fazie gry wcale nie jest takie oczywiste.

To wszystko ulepszamy, modyfikujemy, usprawniamy i optymalnie wykorzystujemy dzięki zebranym  i aktywowanym kartom, które w fazie akcji potrafią wiele dać i namieszać. To stanowi właśnie silnik tej gry.

Punktacja, czyli kto ile uciułał, wycisnął i wypłakał

Następuje zarówno na bieżąco jak i na koniec gry. Śledzenie kto jakim potencjałem w tym względzie dysponuje jest klarowne i przejrzyste. Na pewno nie zaskoczy nas wynik końcowy, monitorowanie przeciwników jest bowiem kluczem do sukcesu. Na bieżąco punktujemy dowożone do portów towary i płacony trybut oraz aktywowane karty, jeśli posiadamy takie, które punkty przynoszą. Na koniec zaś doliczamy punkty z kart bonusowych, znaczników w mieście oraz niestety punkty ujemne, które w trakcie rozgrywki każdemu wolno zbierać, czemu by nie, a które świetnie motywują do unikania pewnych sytuacji.

I tak się toczy 12 rund, z których każda kolejna jest coraz dłuższa, ponieważ coraz więcej kart mamy aktywowanych, coraz więcej kostek uzbieranych, coraz więcej akcji wykonujemy, coraz bardziej zamaszyste działania podejmujemy. Toczy się więc to wszystko jak rozpędzana ciuchcia po remontowanych torach jaśnie panującej nam pkp.

Raczej bezpodstawne zarzuty:

1) Każdy sobie rzepkę skrobie

Połowiczna prawda. W grze budujemy bowiem i swój silniczek z zazębiających się działań kart jak i przepychamy się na planszy. Ilość kart faktycznie na dzień dobry przytłacza. Wydaje się, że nie dajemy rady wszystkiego ogarnąć u siebie a co dopiero u innych. Ale wystarczą 2 – 3 rozgrywki i poznajemy generalny przekrój talii, rodzaje kart i ich zastosowania, widzimy potencjalne korzystne połączenia. Jeśli dodać do tego głośne relacjonowanie swoich akcji przez każdego gracza to naprawdę nie wymaga to wiele wysiłku by się wzajemnie pilnować. Jeśli wiem, że Mirek zdobył kartę podwajającą punkty za dany typ towaru to staram się mu ten towar wykupić. Jeśli widzę, że ktoś zmierza do portu z porcją dajmy na to ryżu to mając ryż także i na swoim pokładzie postaram się popłynąć prędzej i zająć w porcie lepiej punktowane miejsce. Interakcja wbrew pozorom jest, monitoring też, z partii na partię coraz swobodniej poruszamy się w gąszczu kart i zależności oraz planów przeciwników.

Proszę państwa, oto gąszcz. Gąszcz kart, monet oraz znaczników towarów, jokerów i graczy.

2) Losowość potrafi zabić

A przynajmniej zabić radość z gry. Cóż, prawda/fałsz. Zależy co kto lubi. Jeśli nie tolerujemy losowości będziemy się zrzymać na nieudane rzuty (takie same dla wszystkich), niepasujące kostki itp. Ale jeśli jesteśmy choć trochę elastyczni (to ja!) to taka doza losowości wręcz nas będzie cieszyć i zmuszać do większego kombinowania. Nie ma co liczyć na to, że akurat wypadnie czerwona jedynka. Trzeba umiejętnie zbierać kosteczki by pasowało mi trochę więcej wyników na kościach. A jeśli już nie mam, nie dozbierałam, niedobry kolega nie wyrzucił ile chciałam to staram się i tak wycisnąć najwięcej z danej sytuacji. Generalnie nie przeszkadza mi losowość, która dotyka równo wszystkich. To nie bitwa, w której obie strony rzucają kostką i jednemu wypadło „1” a drugiemu „6” i pozamiatane. Każdy startuje z tego samego poziomu, dla każdego w trakcie gry roztaczają się te same warunki (nie wiem, czy warunki mogą się roztaczać, ale tak mi się nasunęło). Na ile dobrze to pozbieramy do kupy, na ile rozsądnie pogospodarujemy tym co los rzucił a sami wybraliśmy – na tyle będziemy przeć do przodu.

3) Drugie oblicze losowości – niczego nie mogę zaplanować!

Cóż, zależy jak szczegółowo chcemy planować. Z talii niemalże 100 kart w grze 4 osobowej pojawi się na stole połowa. Dla mniejszej ilości graczy jeszcze mniej. Trudno więc się nastawiać na konkretne, to prawda. Ale w większości ich działania powielają się w samej idei, np. wiele daje zastrzyk finansowy, inne pozwalają na elastyczność w gospodarce kosteczkami akcji, jeszcze inne dają punkty na koniec gry. Pojawi się wiele z każdej kategorii, można sobie przemyśleć czego nam akurat potrzeba, na co polować. Różnorodność kart zapewnia różnorodność rozgrywek. I tę dozę nieprzewidywalności, która mnie osobiście mobilizuje. Tak więc planować się da. Ale realizować ów plan już nie zawsze…

Żegluga po morzu skąpanym w zachodzącym słońcu. Któż by się oparł?

Zarzuty bardziej podstawne

Mogą zdarzyć sie rozgrywki, w których na początku taśmowo wychodzą karty trudne do aktywowania (wymagające kosteczek różnych kolorów) i bardzo szybko graczom zapychają się planszetki, sypią punkty ujemne, „silnika” jak nie mogli zbudować tak nie mogą a tu połowa gry za nimi. To może zniechęcać. Bo przecież miało być tak pięknie! Cóż, kryzysowa rozgrywka wymaga zmiany początkowych założeń i jeszcze większego dopasowania sie do warunków. Nabiera też wagi pierwszeństwo ruchu.

Mogą zdarzyć się rozgrywki, w których na początku taśmowo wychodzą rzuty z wieloma oczkami na kościach. Wtedy kilka pierwszych rund toczy się błyskawicznie, graczom pozbawionym amunicji  szybko sypią się punkty ujemne, „silnika” jak nie mogli zbudować tak…

Mogą zdarzyć się rozgrywki, w których na początku wychodzą karty trudne do aktywowania i rzuty z wieloma oczkami na kościach… tylko co z tego? Ja i tak będę uwielbiać tę grę :)

Do wyborów narodzie, czyli ciągłe kombinejszyn

Jak już wspomniałam w grze podejmujemy nieustanne decyzje, co kosztem czego. Czy wybrać więcej kości na później czy mniej na wcześniej (specyfika rozstawiania ich na RW powoduje, że mniejsze nominały  wykorzystamy w bliższych rundach a większe w dalszych)? Czy iść do przodu na torze inicjatywy, czy pomykać stateczkiem z towarami, czy zająć dzielnicę sąsiadującą, czy jednak tę z jokerem,  a może podebrać Dorocie przyprawy (ha ha!), bo mam akurat pasujące kosteczki? A może wykorzystać je na aktywacje jednej karty więcej i skąd do jasnej choinki wytrzasnąć pieniądze na trybut? Ustawiczne kombinowanie, ciągły wyścig o towary, o pierwszeństwo, o karty, o miejsca w portach. Dla mnie – bomba. No i wybory to w końcu obywatelski obowiązek ;)

Osobiście podoba mi się pomysł z obowiązkowym braniem karty co rundę. Podejrzewam jednak, że będę w tym względzie w mniejszości. Każe nam on z jednej strony dbać o opróżnianie planszetki (dostajemy punkty ujemne jeśli się przepełni) a z drugiej do stałego modyfikowania strategii. Mnogość kart i ich obowiązkowa aktywacja każe nam się wyginać, naginać i zginać możliwie we wszystkich kierunkach i płaszczyznach, aby ugrać kilka punktów więcej niż przeciwnicy. Człowiek-guma przy graczu w Macao to mały miś. Ale innych taka gimnastyka nie zauroczy. Wręcz przeciwnie, bezużyteczne karty na stole będą powodować pogłębiający sięu nich grymas twarzy, zmarszczki i celulit.

Roz(g)rywka dla dwóch lub dwojga

Jeśli już nikt z członków dalszej rodziny, członków grupy sąsiedzkiej czy wspólnoty parafialnej nie chce z nami zagrać i jesteśmy skazani na swoją drugą połowę to też będziemy się dobrze bawić. Jako, że Macao to połączenie interakcji z budowaniem własnego silniczka – gra ucierpi tylko w tym pierwszym aspekcie. Nie będzie tak ciasno, tak dylematowo. Czyli dla osób lubiących skrobać tęswoją rzepkę – jak znalazł.

Moje osobiste zdanie na temat skalowalności jest proste. Im więcej osób tym więcej kart, szybciej rozchodzą się towary, zajmują dzielnice, tym większy wyścig na morzu. Tym – jednym słowem – przyjemniej. Choć i dużo dłużej się czeka na ruch zanim pozostali gracze przemyślą wszystkie akcje.

Epilog: Kontrowersje

Macao będzie więc budzić mieszane uczucia. Dla niektórych nie do przełknięcia będzie fakt, że mając dużo kosteczek nie mogą wiele zrobić, gdyż niedokładnie są one w tych kolorach jakich by chcieli. Część graczy będzie się więc nad tą stosunkowo małą planszą frustrować, pieklić i sięgać po środki uspokajające. Jeśli natomiast lubimy zmagać się nie tylko z przeciwnikami ale i poniekąd z losem to powinniśmy być z gry zadowoleni. I jeśli choć trochę rozumiemy po angielsku lub niemiecku. Bo ta gra to w innastrannym jazyku jest.

Tak więc moja ocena to w zasadzie 4.5 (BGG – 9), bo pomimo zakochania widzę, co w grze może – nomen omen – nie grać. Feld podjął ryzyko nowatorskiej mechaniki okupione bardziej lub mniej płynnymi rozgrywkami, bardziej lub mniej uzupełniającymi się możliwościami. Ja na pierwszym planie widzę ciekawą dystrybucję kosteczek, innym w oczy rzuci się przede wszystkim losowość i nie zawsze dobra koordynacja działań.

A teraz wybaczcie, muszę kończyć. Jedziemy bowiem ze Stefanem na małe rendez vous ;) do Macao of course i naturlich…

Konkurs nie-smsowy: Na jedno ze zdjęć wkradł się element z zupełnie innej gry. Kto go namierzy? :)

PLUSY:

- gra ciągłych wyborów

- gra ciekawych zależności i co za tym idzie, wymagająca elastyczności na równi z konsekwentną realizacją zamysłów

- innowacyjny system zarządzania kostkami akcji

- różnorodność kart gwarantująca regrywalność

MINUSY:

- losowość (potrafi być upierdliwa i dlatego podzieli społeczeństwo na tych co kochają i nienawidzą)

- cena (od 140zł)

- zależność językowa (karty)

Autor: Stefan Feld

Czas: 90 minut

Ilość graczy: 2-4

yosz (2/5) Lubiłem Pana Felda. Lubię Notre Dame, lubiłem pograć W Roku Smoka. Niestety im dalej tym gorzej. Macao przelało czarę goryczy – teraz już nie lubię Pana Felda (trochę się poprawił w moich oczach Builder’s Duelem). Koncepcja bardzo fajna – możemy wziąć mało surowców szybko albo o wiele więcej za jakiś czas. Tylko że bardzo często to co możemy wziąć czy teraz, czy później nie jest tym co byśmy chcieli wziąć. Gra każe nam brać karty, których nie chcemy, a potem każe nas za to że je wzięliśmy i nie zapłaciliśmy za nie surowcami. Nawet porządnej strategii nie można obrać bo do gry wchodzi lekko ponad połowa kart więc nie mamy pewności czy to co nam jest potrzebne jest w talii. I do tego ta totalna abstrakcyjność – mój statek jest w trasie ale jak zdobędę towar w Macao to magicznie pojawia się na moim statku. Rozumiem, że mechanika jest ważna, ale wolałbym żeby Pan Feld chociaż trochę mocniej stąpał po ziemi… ehh a miało być tak pięknie. Aż się boję jaką grą będzie Luna

folko (3,5/5) Tak naprawdę to nie wiem jak tą grę ocenić. Przede wszystkim grałem raz, więc ocena może się mocno zmienić, dlatego jest taka wyśrodkowana. Po pierwsze, gra jest bardzo abstrakcyjna. Przeważnie abstrakcyjność mi nie przeszkadza, ale w przypadku Macao jest bardzo, bardzo sucho. Po drugie, nie podoba mi się graficzne wykonanie gry… takie jakieś biedne. Po trzecie, nie przepadam za grami w których jest n kart, które zmieniają rozgrywkę, z których nie wiadomo które się pojawią… Po czwarte bardzo podoba mi się koło zasobów. Być może jest losowe, ale jest świetne w swojej prostocie. Ten mechanizm powoduje, że gra u mnie dużo zyskuje, bez niego w Macao bym już pewnie nie zagrał, a tak mam ochotę i na pewno jeszcze spróbuję.

- A może coś zmienimy w tym dodatku?
- Co masz na myśli?
- Karty zadań. Sam wiesz, że są niezbyt ciekawe i zbyt wiele jest głosów mówiących, że to tylko strata kart.

Dla niezorientowanych – karty zadań wchodzące w skład pierwszego niemieckiego dodatku do Fasolek zapewniają dodatkowe monety jeżeli gracz ma na swoich polach określone ilości kart fasolek. Na przykład karta zadania 3/4 wymaga, aby na jednym polu były dokładnie 3 karty, a na polu po prawej 4. Ważne przy tym jest, że pola muszą być dokładnie w kolejności 3/4 a nie 4/3, ponieważ w tym drugim wypadku dane zadanie jest niespełnione. Niektórzy gracze uważają, że zadania wprowadzają do gry większy element taktyczny, więcej jednak jest osób twierdzących, że wprowadzają one do gry tylko niepotrzebny chaos.

Dodatek niemiecki

Wróćmy jednak do wspomnianej rozmowy:
- Masz rację, moglibyśmy spokojnie z nich zrezygnować. Tylko co wstawić w zamian?
- Ladybohna. W końcu to samodzielna gra będąca wariantem Fasolek, szanse na wydanie której u nas są znikome. W końcu ponad połowa talii w tej grze to karty identyczne jak te znajdujące się w Fasolkach. Już nawet wstępnie liczyłem karty i przy nowych gatunkach z pierwszego dodatku oraz nowych kartach z Ladybohna spokojnie zmieścimy się w standardowym zestawie 110 kart.
- Byłoby wspaniale! Tylko przecież niektóre gatunki fasolek występują w Ladybohnie w ilości większej niż w Fasolkach…
- Z tym tez nie ma problemu. Różnice nie są wielkie – raptem 1 kartę więcej w 6 z 8 gatunków. Najważniejsze rzeczy, czyli fasolometry i obrazki na kartach, są identyczne. Zrobimy karty pomocnicze, na których wyraźnie zaznaczymy, że podczas rozgrywki w ten wariant jest o 1 fasolkę danego gatunku więcej niż pokazano na kartach z podstawowych Fasolek.
- W takim razie ciekawe co na to powiedzą Niemcy…

Ladybohn okładka niemiecka

Normalnym następstwem tej rozmowy był e-mail wysłany do Amigo z zapytaniem o możliwość przygotowania tej „mieszanki”. Kiedy przez kilka dni nie nadchodziła odpowiedź zaczynaliśmy się już trochę martwić, więc złapaliśmy za telefon aby wyjaśnić sprawę. Wtedy też stało się jasne skąd to milczenie ze strony naszych partnerów – otóż zastanawiali się czy taki układ będzie możliwy, ponieważ zdaniem ich działu odpowiedzialnego za edycję gier takie połączenie może być bardzo trudne do przygotowania. Przekonaliśmy ich, że naszym zdaniem nie będzie to wcale aż takim problemem. Wstępnie zgodzili się na taki projekt, ale poprosili nas o dokładną rozpiskę i wyjaśnienie co chcemy zawrzeć w standardowych 110 kartach oraz instrukcji. Tak w dodatku do Fasolek znalazła się Fasolufka, czyli polska wersja Ladybohn.
Zgodnie z prośbą naszego partnera przystąpiliśmy do dokładnego rozpisywania ile jakich kart znalazłoby się w opakowaniu. Wtedy też wywiązała się kolejna ważna konwersacja:

Fasolkopająk czerwony

- Tak więc mamy 9 wolnych kart. Siedem z nich możemy przeznaczyć na karty pomocnicze, natomiast na pozostałych dwóch moglibyśmy umieścić reklamy innych naszych gier.
- Trochę słaby pomysł. Nie ma jakiegoś mini dodatku do Fasolek, który byśmy zmieścili w tych 9 kartach?
- Jest – Spiderbean. Składa się on z 6 kart, które było dostępne w Niemczech tylko w pakiecie z „Das grosse Bohnanza Buch”.
- No teraz to brzmi lepiej – 6 kart mini dodatku oraz 3 karty pomocnicze, bez reklam.

Tak jak w poprzednim wypadku wysłaliśmy stosowne zapytanie do Amigo załączając dokładną listę kart. Tym razem odpowiedź przyszła bez zbędnej zwłoki – Niemcy dali się przekonać do naszego pomysłu. Tak właśnie w dodatku znalazł się Fasolkopająk.

Fasolkopająk czarny

W takim momencie pozostało przystąpić do prac nad instrukcją, która była wielokrotnie przez nas edytowana i przepisywana tak, aby udało się zawrzeć w niej wszystkie niezbędne informacje i jednocześnie zmieściła się na jednym arkuszu. Gdy w toku działań wyszło, że zostało jeszcze trochę wolnego miejsca zaczęliśmy zastanawiać się co tam umieścić. Sięgnęliśmy wtedy do amerykańskiego wydania Fasolek, w którym na końcu instrukcji znajduje się wariant dwuosobowy. Niewiele myśląc postanowiliśmy go dołączyć. W ten sposób Fasolki stały się grą dla 2-7 graczy.
Podczas dodawania zasad wariantu dwuosobowego wystąpił „problem Rolnika”. Rolnik, to karta fasolki, która występuje tylko w wydaniu niemieckim, a jej obecność jest mocno związana z usuniętymi przez nas kartami zadań. W talii występują 3 takie karty – za sprzedaż 2 kart Rolnika gracz otrzymuje 3-cie pole, natomiast za sprzedaż 3 kart trzy złote monety. W związku z tym, że w dodatku nie ma kart zadań zastanawialiśmy się czy nie usunąć jej z zestawu. Finalnie postanowiliśmy ją zostawić jako element rozszerzenia. Jednak gracze sami decydują czy będą podczas rozgrywki wykorzystywać tę kartę czy też nie.

Grubas dzieciak PL

Oto krótka historia na temat tego jak wykuwało się polskie rozszerzenie do Fasolek. Już teraz możemy spokojnie powiedzieć, że jesteśmy z niego dumni – w jednym pudełku udało się nam zamknąć 4 moduły. Dzięki niemu będziecie mogli zagrać w Fasolufkę, wypróbować Fasolkopająka, zabawić się w Fasolki w gronie do 7 osób albo zagrać w grę dla 2 osób. Każdy znajdzie tutaj coś dla siebie.
Rozszerzenia do Fasolek szukajcie w dobrych sklepach z grami na początku września.

Marylin

Fasolki – rozszerzenie
Liczba graczy: 2-7
Wiek graczy: od 12 lat
Czas rozgrywki: około 60 minut

Wydawca: G3 s.c.
www.g3poland.com

PS. Druga część felietonu opisującego powstawanie polskiego dodatku do Fasolek, opublikowana będzie za dwa tygodnie.

Osobiście lubię gry cięższe, ekonomiczne, z niewielką losowością. Jeżeli czytaliście pierwszy odcinek pamiętnika i spisaną na początku koncepcję gry, z pewnością zauważyliście jak dużo chciałem zapakować do kartonowego pudełka: zarządzanie czasem, wydobywanie, budowanie tuneli. Filip nauczył mnie upraszczać gry i pokazał jak to się robi na świeżo spisanej koncepcji. Przekonał mnie do porzucenia idei zarządzania czasem (przynajmniej w takiej formie jaka jest w Tinner’s Trail albo Thebes) czy budowy tuneli. Efektem jest gra, która swoim skomplikowaniem plasuje się gdzieś w okolicach Puerto Rico, co od początku chcieliśmy osiągnąć.

Upraszczanie gry nie oznacza, że jest ona prosta – o nie. Gracze muszą dbać o opłacalność wydobycia (jeżeli większość niż połowę pieniędzy, którą zarobiliśmy na wydobyciu musieliśmy wydać na wyniesienie naszej soli, to nie była to raczej opłacalna operacja), a także rozbudowywać swój zespół. Aby gra nie zmieniła się w wyścig „kto pierwszy dojdzie do komnaty, ten wygra”, stworzyliśmy zasadę zmęczenia górników.

Pierwsze moje przymiarki do ikon na narzędziach (glejt handlowy, glejt królewski, prowiant)

Machanie kilofem nie jest odprężające – to ciężka i męcząca praca. Dlatego wszyscy górnicy, którzy biorą udział w wydobyciu są zmęczeni – kładziemy ich na boku. Od tej pory nie możemy ich nigdzie przesuwać dopóki nie damy im … wolnego. Na szczęście mogą oni przynajmniej pomagać w wynoszeniu soli z kopalni. Chociaż nie było tak od początku. Była to jedna ze zmian, którą wprowadził wydawca i patrząc wstecz nie odbiera ona nic z emocji towarzyszących rozgrywce, a upraszcza zasady. W pewnym momencie fazy będziemy musieli dać odpocząć naszym górnikom. Kiedy to zrobić zależy oczywiście od tego, co dzieje się w grze, ale jeżeli wszyscy nasi robotnicy leżą, a nie mamy żadnego innego do wysłania do kopalni, oznacza że czas dać im wolne. Gra zyskała przez to ciekawy element strategiczny, czyli wyczucie odpowiedniego czasu na odpoczynek (jak pokazuje życie, często jest to o tę jedną turę za późno ;) ). Aby to zrobić wystarczy, że odpuścimy jedną turę, nie wykonamy żadnej akcji – jednym słowem, damy wolne naszym górnikom, a wszyscy staną na nogi i ochoczo zabiorą się za przemieszczanie po kopalni i wydobywanie soli.

Przenieśmy się teraz na powierzchnię do tytułowej Wieliczki. Postanowiliśmy grę podzielić na dwie części – podziemną kopalnię, której mechanika opiera się o pick-up and deliver oraz zasadę łańcucha, i drugą część – czyli miasteczko. Możemy w nim wykonywać dodatkowe akcje jak sprzedaż czy kupno pojedynczych kostek soli, zatrudnianie nowych górników oraz zakup narzędzi. Tu oczywistym wyborem była mechanika worker placement.

Pierwsze moje przymiarki do ikon na narzędziach (wózek, lina)

Skoro w grze wcielamy się w sztygarów, chcieliśmy, aby takie specjalne postacie pojawiły się w grze. Właśnie takim sztygarem, a nie zwykłym górnikiem poruszamy się po budynkach. Od razu wydawało nam się, że zwyczajowe dla takiej mechaniki blokowanie budynków jest nie do przyjęcia. Opcji w mieście nie jest za dużo, a złośliwa interakcja, która wynikłaby z blokowania budynku spowodowałaby więcej szkody niż pożytku. Dodatkowo większość akcji rozgrywa się jednak pod ziemią więc mogłoby dojść do sytuacji gdzie jeden gracz bardzo długo okupuje Karczmę i w związku z tym nikt inny nie może zatrudnić nowego górnika. Zdecydowaliśmy się więc na wariant znany m.in. z Le Havre (nie boimy się przyznać, że dobre gry są dla nas inspiracją ;) ) – sztygar wykonuje akcję związaną z budynkiem w momencie wejścia do niego. Zostaje w nim, aż nie przeniesiemy go w inne miejsce – tym samym nie możemy wykonać dwa razy tej samej akcji pod rząd np. kupić dwóch narzędzi. Szybko okazało się, że musimy wprowadzić neutralne miejsce, do którego sztygarzy będą musieli „wychodzić” z budynków, inaczej gra traciła mocno na płynności. Tak powstał Rynek, na którym sztygarzy grają w kości i dzięki temu zarabiają 1 grosz – ale dokładniej o tym opowie Wam Filip w kolejnej części naszego dziennika.

Koncepcja sztygarów bardzo długo utrzymywała się w grze, do czasu aż dzięki wydawcy wyewoluowała w… nic. Sztygarzy zostali uproszczeni do reguły, że nie można w swojej turze wykonać dwa razy tej samej akcji „budynkowej”. Po naszym ruchu, sztygarzy automatycznie wychodzą z budynku. Tym samym ludziki reprezentujące sztygarów stały się zbędne. W takim wariancie wprowadzały tylko za dużo zamieszania – trzeba było pamiętać, aby po każdej naszej turze wyciągać ich z budynków.

Pierwsze moje przymiarki do ikona na narzędziach (kilof i czerpak)

No, ale czym jest gra oparta o worker placement bez chociażby odrobiny blokowania? Ponieważ lubimy gry z interakcją (Filip na pewno woli więcej interakcji niż ja), wprowadziliśmy pomocników. Niektóre budynki posiadają specjalne miejsce na pomocników. Okazało się, że niektóre budynku (czytaj: Karczma) są częściej odwiedzane niż pozostałe, co skutkowało dość oczywistym pierwszym ruchem. Czym są pomocnicy? Niczym innym jak naszymi górnikami, których wysyłamy, aby pomagali w wykonywaniu akcji w danym budynku. Postaw jednego z członków Twojej załogi w budynku Rzemieślników, a za każdym razem gdy ktoś skorzysta z tego budynku (nawet ty sam), górnik zarobi dla Ciebie jeden grosz. Otrzymaliśmy dzięki temu dodatkową strategię. Podstawowa to po prostu realizowanie zamówień i zarabianie pieniędzy, ale nic nie stoi na przeszkodzie, aby zarabiać na akcjach innych graczach – pomagać im wynosić sól, wysyłać swoich górników jako pomocników i czekać, aż pieniądze zaczną same napływać. Najlepiej zachować zdrowy balans pomiędzy jednym i drugim sposobem zarabiania, ale widzieliśmy naprawdę różne wygrane i obie skrajne strategie (tylko wydobycie, albo tylko zarabianie na innych) mogą przynieść nam podobne korzyści.

Więcej o budynkach i dostępnych w nich akcjach napisze już Filip w czwartej i ostatniej części naszych zapisków.

Narzędzia podejście drugie - tym razem rysowane w tramwaju

Pełna lista nominowanych w rozwinięciuGry wielosobowe:

• Age of Industry, Martin Wallace (Treefrog Games)
• Dungeon Lords,  Vlaada Chvátil (Czech Games Edition)
• Egizia, Acchittocca (Hans im Glück)
• Endeavor, Carl de Visser and Jarratt Gray (Z-Man Games)
• Fresco, Marcel Süsselbeck, Marco Ruskowski i Wolfgang Panning (Queen Games)
• Glen More, Matthias Cramer (alea)
• Hansa Teutonica, Andreas Steding (Argentum Verlag)
• Last Train to Wensleydale, Martin Wallace (Treefrog Games)
• Macao, Stefan Feld (alea)
• Power Grid: Factory Manager, Friedemann Friese (2F-Spiele)
• Rise of Empires, Martin Wallace (Phalanx Games/Mayfair Games)
• Shipyard, Vladimir Suchy (Czech Games Edition)
• Vasco da Gama, Paolo Mori (What’s Your Game?)
• World Without End, Michael Rieneck i Stefan Stadler (Kosmos)

Gry dwuosobowe:

• Burger Joint, Joe Huber (Rio Grande Games)
• Campaign Manager 2008, Christian Leonhard & Jason Matthews (Z-Man Games)
• Claustrophobia, Croc (Asmodee)
• Jaipur, Sébastien Pauchon (GameWorks)
• Stronghold, Ignacy Trzewiczek (Portal Publishing)

Moim zdaniem wszystkie gry to bardzo dobre tytuły. Jeszcze raz gratulacje dla Trzewika i dla wszystkich nominowanych

Zapewne wszyscy fani gier planszowych zainteresowali się informacją, że firma LEGO planuje wydawać planszówki. Pomysł jest zaiste znakomity. Klocki LEGO to doskonała zabawka, dająca ogromne możliwości kreowania rekwizytów do gry, modyfikowania ich w trakcie rozgrywki, mnożenia wariantów zasad i ustawień planszy. Znając jakość dotychczasowych produktów firmy, można było mieć nadzieję, że pojawi się przynajmniej kilka niezwykle ciekawych tytułów. Zwrócenie się takiego potentata w kierunku planszówek oznacza też, że uznał on naszą pasję za obiecujący i rozwijający się segment rynku oraz nabrał przekonania, że w tej branży można dobrze zarobić.

Muszę jednak przyznać, że gdy dotarły do mnie pierwsze informacje o konkretnych tytułach, byłem raczej rozczarowany. Wyglądało na to, że LEGO skierowało swoją ofertę do dzieci (to naturalne, chociaż nierzadko rodzice spędzają na zabawie klockami tyle samo czasu co ich pociechy) i tylko do dzieci. Na rynku jest sporo gier dla dzieci przy których rodzice bawią się równie dobrze, jednak na pierwszy rzut oka do tej grupy nie miały trafić planszówki z klocków. Teraz, gdy dostaliśmy je w nasze ręce, pora zweryfikować te wrażenia na konkretach.

Plansza w budowie

Magikus to najprostsza z gier LEGO z jaką miałem styczność. Jest skierowana do najmłodszych graczy (limit wieku to 6 lat), z założenia więc mało skomplikowana i okraszona solidną porcją losowości. W pudełku znajdziemy zestaw klocków LEGO, instrukcję do gry, broszurkę wyjaśniającą jak należy zbudować planszę oraz materiały reklamowe. Złożenie planszy nie nastręcza absolutnie żadnych trudności i po chwili mamy kolorowe schody, na których każdy stopień zdobią cztery składniki magicznych receptur, a nad wszystkim czuwa biała sowa i czarny nietoperz. Do kompletu mamy kapitalnie pomyślaną kostkę o wymiennych ściankach i gumowanych krawędziach oraz cztery malutkie listewki, na których gracze będą zbierać zdobywane składniki.

Kostka zasługuje na osobny akapit, choć wspominał o niej już yosz w swojej recenzji. Dzięki gumowym brzegom kostka odbija się przy rzucaniu i nawet mocno rzucona o stół (tak jak małe dzieci lubią) nie leci w najdalszy kąt pokoju, tylko podskakuje zabawnie na stole. Świetny gadżet, dzięki wymiennym ściankom dający dodatkowe możliwości projektantom gier – w grze Magikus akurat niewykorzystane.

Zgodnie z filozofią gier LEGO, „Buduj, Graj, Zmieniaj”, zasady są sformułowane w sposób otwarty. Instrukcja proponuje prosty wariant rozgrywki, zachęcając graczy do uruchomienia wyobraźni i intelektu i eksperymentowania ze zmianami reguł. Na szczęście, ponieważ te opisane w instrukcji raczej szybko się znudzą - Magikus to tytuł balansujący na cienkiej linii między grą a skomplikowaną metodą wylosowania zwycięzcy.

Zadaniem graczy jest zebrać wszystkie składniki magicznej receptury. Każdy adept sztuk tajemnych otrzymuje małą listewkę z czterema kolorowymi klockami, które odpowiadają kolorom czterech różnych magicznych ingrediencji. Aby zdobyć składnik, trzeba najpierw umieścić białą sowę w kolumnie lub rzędzie z którego chcemy pobrać przedmiot, a następnie wylosować odpowiedni kolor przy pomocy rzutu kostką. Jeżeli wypadnie nam biała ścianka, możemy wybrać dowolny składnik z tej kolumny. Jeżeli wypadnie nam czarna ścianka, możemy ukraść składnik innemu graczowi. Gracz, który zgromadzi komplet składników, ogłasza swoje zwycięstwo, wrzuca składniki do małego czarnego kociołka i wypowiada zaklęcie.

Powyższe zasady sprowadzają grę do dość jałowego rzucania kością, rozgrywka nie proponuje niestety niczego ciekawego dla rodziców. Jednak dzieci bawią się przy Magikusie całkiem dobrze. Testowałem grę (upraszczając nieco zasady) ze swoją trzyletnią córką i muszę przyznać, że Klara uwielbia Magikusa. Początkowo graliśmy nie przejmując się sową, wybierając składniki z dowolnego miejsca na schodach, ale później udało się zagrać również z ustawianiem sowy. To chyba pierwsza gra, w którą Klara potrafiła zagrać od początku do końca zgodnie z ustalonymi regułami, wytrzymując do końca rozgrywki.

Jednak dla sześciolatka takie zasady są zbyt proste. Nie da się przy Magikusie utrzymać jego zainteresowania na dłużej, nie będzie to gra do której sześcioletnie dziecko będzie chciało wracać. I tu przychodzi z pomocą filozofia gier LEGO, czyli „Zmieniaj”. Gra się nie podoba? To ją sobie popraw! LEGO zachęca do modyfikacji zasad, eksperymentowania, dopasowywania gry do swoich upodobań. Na początek mamy kilka sugestii w samej instrukcji, niestety niespecjalnie szczęśliwych, nie dają one graczom ani trochę więcej wpływu na wynik niż wersja podstawowa, ale przecież nikt nie każe na nich poprzestawać.

Dzieciaki uwielbiają eksperymentować z grami, wymyślać własne zasady i nowe zabawy. Klocki LEGO jako budulec dla planszówek daje nieskończone niemal możliwości takich eksperymentów. I tu upatrywałbym sensu i siły Magikusa. Nie ukrywam, że kupując grę planszową wolałbym otrzymać produkt, który oferuje jakieś decyzje, w jakiś sposób wpływające na wynik rozgrywki, który zapewnia graczom większą kontrolę nad grą. Magikus z punktu widzenia rodzica to raczej zbiór ładnych, wysokiej jakości komponentów i nadzieja że da się z nich zrobić dobrą grę. Magikus z punktu widzenia dziecka, to fajna, prosta gra, którą można się dobrze bawić. Dla młodszych graczy (młodszych niż limit wieku przewidziany przez producenta) to może być brama do prawdziwego grania. Dla starszych (czyli sześcio- i więcej-latków) to poligon doświadczalny, który może w przyszłości zaowocować stworzeniem swojej pierwszej gry.

Poniższa ocena dotyczy gry w oczach docelowego odbiorcy – sześciolatka. Młodsze dzieci powiny sobie dorzucić punkcik do oceny. Rodzice w Magikusa pograją tylko po to żeby wspólnie bawić się z dzieckiem, sami nie znajdą w nim nic godnego uwagi.

Pierwszy w klubie pojawia się Asiok.
- Chodź, coś ci pokażę. – mówię i wyciągam karty.
- Nowy prototyp? – pyta.
- Bardzo nowy. – mówię i rozdaję po pięć kart. – Rzecz dzieje się w świecie Neuroshimy, klimat Mad Maxa, świat po wojnie. Jesteśmy przywódcami jakieś grupy. Chcemy rozwinąć potęgę naszej ekipy. W każdej turze wypatrujemy na horyzoncie ciekawych lokacji. Z każdą lokacją możemy nawiązać kontakt na trzy sposoby. Albo ją napaść i wziąć dużo zasobów naraz, albo nawiązać z nią współpracę i mieć mniej zasobów ale za to co turę, do końca gry. Albo przyłączyć ją do naszego mini państwa poprzez budowę drogi i wtedy korzystasz z tej lokacji w jej pełnym wymiarze. OK?
- OK.
Asiok patrzy na pięć kart, które dostał.
- Trzewik, ale na tych kartach nic nie ma. – Asiok pokazuje mi swoje karty. Białe kartki umazane farbką i na środku nazwa karty. Też mi coś. Tak, jakbym ich wcześniej nie widział.
- Wyobraź sobie, że coś tam jednak jest. Pokaż, co tam masz? O, masz Stację benzynową. Jak ją napadniesz to dostaniesz dużo paliwa raz. Albo nawiąż z nimi współpracę i będziesz miał jedno paliwo co turę. Albo połącz się drogą i będziesz mógł mi sprzedawać paliwo.
- OK, to napadam stację i biorę dużo paliwa.
- A ja mam tu Strażnicę. Łączę się z nią drogą.
- Co robi Strażnica? – pyta Asiok.
- Prawdę mówiąc nie mam pojęcia. Załóżmy, że broni przed atakami.
- Można się atakować?
- Na razie nie można. Graj. Co tam masz na ręce?
- To ja wystawiam Koszary, będę miał żołnierzy. Łączę się z nimi drogą i wystawiam je jako część mojego państwa.
- OK, ja nawiązuję współpracę z Barem, będę miał co turę jednego zbira do dyspozycji.
Po pięciu minutach kończą nam się karty. Mam nawiązaną współpracę z Barem i z Rafinerią, Asiok ma wybudowane Koszary, a na koncie także napad na Stację benzynową i Arenę. Nie mamy pojęcia jak działają te karty. Na razie to nie istotne. Liczy się potencjał.
- I jak? – pytam. – Możesz to sobie wyobrazić, jak to będzie wyglądało w przyszłości? Miałbyś frajdę z takiej gry, z jej możliwości?
- Jak to dobrze zrobisz, będzie dużo wyborów, gracze będą mieli masę potecjalnych zagrań.
- Plastycznie, fabularnie to sobie wyobrażałeś? Czułeś, że tu kogoś napadasz, tam podpisujesz kontrakt, że to ma jakiś fajny, klimatyczny sens?
- Tak. Jest potencjał. Przynieś za tydzień nową wersję.

Tego popołudnia pokazałem grę jeszcze kilku osobom, zagrałem z Shevą, z Mst, pograłem z Allchemikiem i z Korzeniem. Ci ostatni zresztą – co wprawiło mnie w totalne zdumienie – po rozegraniu ze mną takiej dziwnej partii „na niby” wzięli ode mnie te 30 kart i zagrali sobie jeszcze raz, we dwójkę – też wymyślając sobie działanie kart na bieżąco.

To było widać jak na dłoni – 51 stan miał pomysł. Jeśli ktoś zapyta mnie o czym jest ta gra nie będę musiał mówić: „No, to taki nowy pick and delivery, z taką zmianą, że…” Nie będę musiał opowiadać: „51 stan to czterysta piętnasta wariacja mechaniki territory control, w której gracze walczą o przewagę na polach…”. Nie czeka mnie obciach z gatunku: „51 stan to gra wykorzystująca mechanikę deck building znaną z Dominiona ale ma tu taki nowy drobny twist…” To nie jest trzy setna, nudna wariacja na znany temat.

Zrobiłem grę, o której – w dwóch zdaniach – potrafię powiedzieć coś ciekawego. 51 stan to gra, w której gracze wypatrują lokacji, i z każdą, każdą z nich mogą nawiązać kontakt na jeden z trzech sposobów. Widzisz na horyzoncie Starą radiostację i albo robisz tam wjazd i kradniesz im sprzęt, albo nawiązujesz z nią współpracę i będziesz mógł z niej korzystać co turę, albo budujesz tory, przyłączasz ją do siebie i masz ją na wyłączność na zawsze.

Dwa zdania, które sprzedają klimat gry, dwa zdania które mówią o mechanice i o olbrzymiej ilości decyzji i taktyk w grze, i dwa zdania które pokazują, że to kawał mięsistej, fabularnej zabawy.

Tamtego dnia uwierzyłem w potencjał 51 stanu. Widziałem, że ta idea działa, że jest plastyczna, że ludzie grali w karciankę, choć na kartach nie było żadnych reguł. A jednak potrafili sobie wyobrazić co się dzieje, i dawało im to frajdę. I mnie też dawało. To był fajny, grywalny pomysł. To było coś nowego. Nie kolejna eurogra z sześcianikami, nie kolejny klon Dominiona, lecz coś innego. Napadnij na lokację, albo nawiąż z nią współpracę, albo przyłącz ją do swojego terytorium.

Jedna karta, trzy barwne, mocne fabularnie rozwiązania.

• Najlepsza Gra Roku 2009: Small World
• Najlepsza Gra Rodzinna: Small World
• Najlepszy Twórca: Summoner Wars: Phoenix Elves vs. Tundra Orcs
• Najlepsze Wznowienie: Tales of the Arabian Nights
• Najlepsza Zawartość: Space Hulk
• Najlepsze Małe Wydawnictwo: Summoner Wars: Phoenix Elves vs. Tundra Orcs
• Najlepsza Gra Imprezowa: Dice Town
• Najlepszy Dodatek: Pandemic: On the Brink
• Najbardziej Innowacyjna Gra: Tobago
• Najlepsza Oprawa Graficzna: Small World
• Najlepsza Gra Wojenna: Richard III: Wars of the Roses

Jak widać wydana przez Days of Wonder gra Philippe Keyaertsa Small Word okazała się najbardziej docenioną grą w roku 2009 – trzy nominacje i trzy zwycięstwa.

Przypomnę, że celem przyznania nagrody jest m.in. wspieranie nowych wydarzeń i innowacji w przemyśle gier planszowych, promocja gier planszowych i karcianych wśród większej liczby odbiorców, wyróżnienie najlepszych gier w różnych kategoriach oraz promowanie hasła „Gry są po prostu zabawne!”.

Mnie osobiście dziwi trochę taki sukces Summoner Wars. Po przeczytaniu i obejrzeniu kilku recenzji nie widzę w niej nic nadzwyczajnego. Ale na szczęście dla SM to nie ja oceniałem ;)

Chicago Express

Przyznaję, że o ile szachy, warcaby lub GO nie było dla mnie zaskoczeniem, to w chwili kiedy zobaczyłem implementację Small Worlda na iPada zostałem zauroczony. Nagle okazało się, że granie na iPadzie w bardziej „skomplikowane technicznie” gry jest możliwe. Wszystko działa jak w rzeczywistości, a my dodatkowo nie musimy obliczać co nam ginie lub przepada, czy też ile punktów zdobyliśmy. Wszystko za nas robi iPad. Nie jestem oczywiście zwolennikiem całkowitego przejścia na taki sposób grania skoro obok nas na półce leży „analogowa” wersja gry, ale są takie momenty (podróż, brak czasu) kiedy takie rozwiązanie staje się wprost idealne. Ale już możliwość grania samemu, kiedy nie mamy z kim zagrać, przekona chyba najbardziej zatwardziałych przeciwników. ;)

Small World: Cursed! oraz Grand Dames

O kilku przedstawicielach gier na iUrządzenia, które przecierały szlak i zrobiły to, jak sądzę bardzo skutecznie,  pisaliśmy już na łamach GF. A co zmieniło się od tego czasu? Bardzo dużo. Nie mówię tu o ilości tytułów, ale o samych tytułach, które albo już pojawiły się w App Store lub zostały zapowiedziane.

Bo jak spokojnie możemy przejść obok informacji, że już w 2011 pojawi się Through The Ages? Albo czy wizja zagrania w Tigris & Euphrates, El Grande lub Le Havre nie jest kusząca? Nie będziemy musieli szukać lub wymyślać zasad do gry w pojedynkę, tylko spokojnie siądziemy w fotelu, w parku lub w pociągu i zagramy z elektronicznym przeciwnikiem. Za wydanie wymienionych tytułów odpowiada firma Sage Board Games. Na Origins Game Fair zapowiedziano również wydanie we wrześniu br. elektronicznej wersji Chicago Express. Za przeniesienie odpowiada programista Charlie Sheppard.

Neuroshima Hex

Jednak nie tylko gry obcych autorów, doczekają się swojej elektronicznej wersji. Jeszcze w tym roku ukaże się Neuroshima Hex (za przeniesienie odpowiada Big Daddy’s Creations). Musicie mi uwierzyć na słowo, ale NH jest wprost stworzona do iPhone’a/iPad’a. Mam przyjemność uczestniczenia w jej testach i wrażenia są niesamowite. BDC spisało się świetnie. Zarówno wersja solo, jak i z innym graczem działa tak dobrze, że przestałem grać w wersję pudełkową :) Zachowany został klimat i napięcie w czasie rozgrywki, dalej jest móżdżenie nad ruchem, ale teraz już nie ma mozolnego liczenia ran w czasie bitwy. W każdej fazie widzimy jakie i kto otrzymuje obrażenia, tylko, że teraz już nie musimy się martwić, czy czegoś nie przeoczyliśmy. Nie chcę zapeszyć, ale szykuje się hit na App Store :)

Tyle zapowiedzi. Teraz pora na gry, które już zostały wydane na iPhone’a/iPad’a:

• 

  Tichu

  Tichu – ukazało się dosłownie dzisiaj. Myślę, że kilka osób właśnie teraz zaczęło poważnie myśleć o zakupie iPada… ;) Jest możliwość grania z komputerem jak i z żywym przeciwnikiem lub partnerem (połączenie bluetooth).

• Rozszerzenia do Small World: Cursed! oraz Grand Dames – to tylko potwierdza to co wcześniej napisałem, że wydawnictwa widzą potencjał tego rynku, a Days of Wonder można chyba wierzyć skoro wypuszczają kolejne pozycje. Wydaje mi się, że to właśnie Small World był takim kamieniem milowym dla gier na iU. Jego sukces pokazał wszystkim, że można i że warto.
• Reiner Knizia’s Samurai – gier Knizi jest zresztą już całkiem sporo na App Store.
• Reiner Knizia’s High Society
• 

  Samurai

  Reiner Knizia’s Medici – wersja specjalnie dla iPada

• Zooloretto – to nie jest nowa pozycja, ale warto też o niej napisać, żeby było bardziej rodzinnie ;)
• Carcassonne – klasyka
• Mü
• Zombie Dice

Jak widać wybór już teraz jest spory, a nadchodzące tygodnie/miesiące pewnie przyniosą jeszcze więcej tytułów, które zaspokoją jak sądzę każdego.

Medici

Jeżeli mówimy o platformie Apple, nie można oczywiście nie wspomnieć o pieniądzach. O ile ceny gier są jeszcze do przyjęcia, to ceny samych urządzeń mogą jednak przerażać. Miejmy nadzieję, że z czasem i one spadną. Z drugiej strony urządzenia te nie służą tylko do grania więc ich zakup (cena) zrekompensuje się również w innych dziedzinach, np. w pracy. Ale to nie jest miejsce na takie tematy, my chcemy grac w gry planszowe :)

Aby wziąść udział w aukcji, trzeba mieć odpowiednią walutę – GAMBLE – którą zdobywa się poprzez współpracę z Portalem. Oto lista przedmiotów, które będzie można wylicytować tym razem:

- Podręcznik podstawowy do Neuroshimy z najświezszej partii wraz z kompletem autografów całej Portalowej ekipy

- oryginalna grafika Kuriera Radka Gruszewicza z podstawki do NS

- egzemplarz Graj Twardo z autografem Johna Wicka

- armia Molocha z okresów testowania Neuroshimy Hex

- specjalnie dla pań: koszulka Cold City, rozmiar: damska M

- miniplakat 51. stanu

- pierwszy numer Świata Gier Planszowych

- a także egzemplarze naszych gier: Neuroshimy Hex, Skrótu do R’lyeh, Graj Fabułą, Cold City i in.

Jak zdobyć gamble? Zapraszam na stronę , gdzie opisujemy, skąd się one biorą. Warto podesłac informację o swojej akcji, tekście czy innym przedsięwzięciu i otrzymać swoją pulę gambli – na maile czekamy pod adresem szyma@wydawnictwoportal.pl do samego 31 sierpnia, godz. 16:00.

Wkrótce będziemy publikowali więcej informacji na temat imprezy – jednak już teraz mogę powiedzieć, że nasze hasło przewodnie to „Nie musisz jechać do Essen”! GRAMY odbywa się w dwa tygodnie po SPIEL, największych na świecie targach gier planszowych w Essen (Niemcy) i w tydzień po Lucca Comics & Games (Włochy) – na obu imprezach będą nasi wysłannicy, którzy upolują dla Was najlepsze, najgorętsze światowe premiery tej jesieni!

Data: 6-7 listopada 2010
Godziny: sobota 10-20, niedziela 10-18
Miejsce: Pomorski Park Naukowo Technologiczny, Al. Zwycięstwa 96/98, Gdynia
Wstęp: normalny 4 zł, ulgowy 2 zł / dzień

Strona WWW: http://www.festiwalgramy.com/

Tej jesieni – zapraszamy do Gdyni!

Plan powstaje poprzez układanie na stole żetonów, przedstawiających różniące się od siebie wystrojem i architekturą części katedry. Następnie gracze rozmieszczają na nich piony – zespoły budowniczych: majstrów, kamieniarzy i cieśli, którzy będą realizować projekt.

Gracze dążą do tego, by równocześnie osiągnąć dwa cele: Po pierwsze, aby żetony katedry tworzyły jak największe obszary w jednym stylu, czyli kolorze, a po drugie, aby posiadać w każdym z takich obszarów więcej pionów od przeciwnika.

Upływ czasu symbolizuje specjalny pion króla poruszany wzdłuż toru punktacji. Co kilka posunięć król napotyka jedno z pól oznaczających wizytę władcy. W czasie królewskiej wizyty dokonuje się oceny postępu prac i przyznaje graczom punkty zwycięstwa. Każdy uczestnik otrzymuje punkty stosownie do rozmiaru i liczby kontrolowanych obszarów. Im większe i liczniejsze są obszary znajdujące się pod kontrolą gracza, tym większa nagroda. Ten, kto do końca gry uzbiera najwięcej punktów, zwycięży.

Basilica jest grą dla 2 uczestników w wieku od lat 10. Jedna partia zajmuje około 45 minut.

O grze możecie także poczytać w serwisie BoardGameGeek a poniżej zamieszczamy przykładowe ilustracje żetonów.

Z okazji dodruku wydawnictwo Portal szykuje dla fanów NS HEX miłą niespodziankę – we wrześniu ukaże się pierwsza armia w ramach Kolekcji Dodatków Fanowskich do NS HEX. Będzie to Mephisto. Armię będzie można zdobyć jako nagrodę w turniejach NS HEX oraz w konkursach organizowanych przez Portal.

Cuba to gra sklejona z różnych znanych elementów i pod tym względem może się na pierwszy rzut oka wydawać niespójna i może nawet sztucznie skomponowana. Na siłę wręcz? Rozgrywka na szczęście rozwiewa te wątpliwości. Wszystkie  składowe mechaniki świetnie wpasowują się w działania, których wachlarz staramy się rozwinąć i mocno też zazębiają. W każdej rundzie mamy więc zarówno zarządzanie indywidualną planszą, zagrywanie kart ról jak i licytację w ciemno.

Każdy gracz ma przed sobą swoje poletko z magazynem i zestaw kart. Na planszy głównej: po lewej nabrzeże z zacumowanymi statkami czekającymi na różne towary, u góry parlament, po prawej budynki, mniej więcej po środku targowisko. Wiem, bez opisu trudno byłoby zgadnąć…

W telegraficznym skrócie owo zupełnie bezpodstawne porównanie do klasyka okupującego – za przeproszeniem –  stolec BGG przedstawia się następująco:

Podobieństwa:

- Cuba to gra o rozwoju gospodarki. Stop. Uruchamiamy produkcję na plantacjach i ładujemy jej owoce (żeby była jasność, wśród owoców nie ma owoców) na statki, co przynosi nam punkty.

- Cuba to gra ról. Stop. Robotnik zbiera plony, handlarka… (hm, co może robić handlarka?), architekt jak to architekt dużo myśli i rysuje, zarządca aktywuje budynki, a burmistrz wysyła produkty i towary na statki (dlaczego akurat burmistrz?).

- Cuba to gra o budowaniu. Stop.

- Cuba to w końcu gra o ekonomii. Stop.

Różnice (odrobinę więcej niż podobieństw):

- Cuba jest duuuuuuuuuuuuużo ładniejsza od Puerto Rico. Wszystko jest także proporcjonalnie większe: kolorowe walce symbolizujące produkty, kafle budynków, monety, plansze, w końcu całe pudełko. Nie wspominając o samej Kubie większej od samego Portoryko.

Piękne drewno, nieprawdaż? To mój stół do grania z Ikei :) Acha, a na nim trochę drobizny z gry.

- Cuba składa się z 6 rund, każda runda z kilku faz, z których zagrywanie kart ról jest tylko jedną, acz zasadniczą.

- Karty ról zagrywamy indywidualnie, tylko dla siebie, a nie dla wszystkich graczy (ale także raz użyta musi poczekać do następnej rundy). Poza tym, niektóre role dają nam wybór akcji alternatywnych obok podstawowych.

- O ile w PR plantacje tworzymy i z czasem ich przybywa, o tyle w Cubie następuje proces odwrotny. Zaczynamy grę z indywidualną planszą pełną pól produkcyjnych, które musimy stety/niestety (niepotrzebne skreślić) z rundy na rundę coraz bardziej zabudowywać.

- Same budynki stawiamy nie za pieniądze ale za surowce, które możemy także zebrać z własnej planszy. Cuba to nieliczna gra, w której mechanizm pt. zapłać 1 drewno i 2x kamień przypadł mi do wiadomo czego. Budynki służą natomiast przede wszystkim do zamiany czegoś w coś lepszego, np. produktów w towary, towarów w punkty, produktów na pieniądze, pieniędzy na… itd.

- Punkty w Cubie zbiera się na bieżąco, kilka razy w trakcie rundy:

* akcją Zarządcy, gdy aktywujemy budynki produkcyjne przynoszące pośrednio lub bezpośrednio punkty,

* zagrywając Burmistrza ładującego towary na statki (przykład dla ludu pracującego?) przy różnie punktowanych nabrzeżach,

* opłacając podatki i cło,

* oraz czerpiąc korzyści z subwencji.

Dwa ostatnie źródła punktów należą do fazy parlamentu. Bardzo dobrej i ciekawie działającej części każdej rundy. Otóż, po fazie zagrywania ról odpalamy walkę o przeforsowanie intratnych dla nas ustaw lub zniesieniu obowiązujących. Zwycięzca decyduje o prawach podatkowych, celnych, subwencjach (a z tego wszystkiego jest dużo punktów) oraz zmianach reguł gry na kolejną rundę. A któż nie kocha władzy?

Postaci jest 5, kolejek akcji 4. Nieużyta postać daje nam określoną w łapce ilość głosów w parlamencie na starcie debaty. Z moich obserwacji wynika, że najczęściej bywa nią handlarka. Władza w ręce kobiet pracujących! (Pulę głosów dopełnia kwota łapówki = licytacja w ciemno).

Co mi się w Cubie podoba a co nie.

W skrócie mogłabym powiedzieć, że podoba mi się wszystko, a nie podoba tylko jedna rzecz. I to też nie do końca „nie podoba”. No, ale może się jednak trochę rozwinę.

Cuba jest grą złożoną, z którą jednak dosyć szybko się zaprzyjaźniamy. Kluczem do sukcesu i przyjemności z rozgrywki jest poznanie 25 budynków, z których tylko 2 się powtarzają, reszta występuje w liczbie sztuk raz. Działanie budynków (przejrzyste ikonki) szeroko się zazębia, możliwe  jest budowanie różnorodnych kombosów,  których efektywność w dużej mierze zależy od naszej umiejętności obserwacji i przewidywania ruchów przeciwników, gdyż nierzadko ktoś podkupi budynek niezbędny nam do realizacji naszego własnego eldorado. I wtedy łagodnie mówiąc dupa.

Proszę państwa, po lewej mijamy biuro handlowe, bank i fabrykę cygar; po prawej…

Niezwykle udana jest faza parlamentu, dzięki której pieniądze nabywają znaczenia, zarówno jako środek pomocniczy w forsowaniu własnego zdania (klimatyczne przekupstwo w czystej postaci) jak i niezbędnego myta podatkowego. A nieoddanie cesarzowi tego co cesarskie w tej grze raczej nie popłaca. Przepychanki do parlamentarnej mównicy są bardzo emocjonujące i można się poczuć jak prawdziwy poseł Sekuła czy inny Kalisz.

Tak mogłoby wyglądać na Wiejskiej. U góry 4 stosy ustaw, u dołu aktualnie obowiązują: 4 peso podatku, cło na cytrusy, subwencja (czyli po ludzku punkty) za posiadane pola produkcyjne i zakaz parlamentarnego przekupstwa w kolejnej rundzie… To ostatnie najbardziej boli!

To, co osobiście uwielbiam najbardziej to indywidualna plansza. Zaczynamy, jak wspomniałam, z pełnym zapleczem produkcyjnym. Budynki jednak mieć trzeba. Poza tym, po tym naszym poletku biega sobie kurcgalopkiem jeden pionek, który robi zarówno za Robotnika jak i za Zarządcę (zależy od zagranej karty). Szkopuł w tym, że uaktywnia tylko wszystkie pola w rzędzie i kolumnie, na przecięciu których stoi. Drugi szkopuł w tym, że przestawiać można go jedynie gdy wciela się w ogorzałego umięśnionego robotnika… Ech, rozmarzyłam się… Wszystko to sprawia, że po postawieniu nowego budynku następuje ciekawy syndrom, pt. „Jak ja to źle postawiłem!” gdy nagle okazuje się, że nie da rady równocześnie wszystkiego co byśmy chcieli zebrać jak i aktywować. Po prostu bajka :D

Fioletowy gracz zagrywa Zarządcę. Tym samym aktywuje 2 budynki w rzędzie i kolumnie z pionkiem. Zagrany Robotnik aktywowałby w tym samym obszarze plantacje cytrusów, trzciny i wody (yyy… plantacja wody?).

Ta jedyna rzecz, którą można by zmienić to ilość rund. Bo ta gra to trochę za krótka jest. Nie mówię tu o czasie, bo wbrew pozorom na 4-5 amatorów cygar z 2,5h trzeba liczyć. Ale mając w perspektywie postawienie tylko 6 budynków (istnieje znane ograniczenie do budowy 1 na rundę) to trzeba naprawdę się namęczyć, żeby zmaksymalizować punkty i rozwinąć skrzydła. Z drugiej strony, stanowi to dodatkowe wyzwanie i zmusza do większej ostrożności przy wyborze drogi. Nie ma aż takiego problemu przy grze z dodatkiem „El Presidente” gdzie dochodzą nowe akcje i można się umówić „nawet” na 8 rund. Więc tak naprawdę minus jest, ale jakoby go nie było…

Słów kilka jeszcze o interakcji.

Ograniczona liczba budynków na pewno zwiększa rywalizację. Ponadto, zagrywając karty ról w Cubie planujemy dwuwymiarowo: po kolei realizujemy swoje działania starając się te kluczowe wykonać przed innymi graczami. W PR wybieramy natomiast akcję dla wszystkich starając się nie zrobić innym lepiej niż sobie. Osobiście uważam to rozwiązanie za ciekawsze, niemniej w Cubie dochodzi  walka o parlamentarne zwycięstwo gdzie tenże aspekt „innym dobrze, ale sobie najlepiej” również się pojawia, więc po prostu gra obfituje w wiele okazji aby powalczyć ze współgraczami na różne wredne sposoby.

Podsumowując.

Cuba to mój osobisty numero duo, którego uwielbiam bezkrytycznie i którego ciągle mi mało. W ostatecznym porównaniu Puerto Rico wydaje mi się grą mało wymagającą (ałaaa! tylko nie w oko!). Oczywiście znajdzie się wielu graczy, którzy uznają, że PR jest bardziej spójne, przejrzyste i przyjazne. Ja w Cubie cenię – oprócz boskiego wykonania – większą mózgożerność, większą interakcję, większe ograniczenia – tutaj nie da się rozbuchać prężnego gospodarstwa  – i jak dla mnie po prostu większą radochę z gry. W Cubie – abstrahując już od słynniejszej siostry przyrodniej (którą nota bene też bardzo lubię) – nie zauważyłam słabych punktów, nie zauważyłam dłużyzn (choć myśli się nad ruchem na pewno intensywniej niż w PR), nie zauważyłam wad. Więc albo po prostu niedowidzę albo tej grze trzeba jednak dać szansę zamiast powtarzać plotki jakoby byłaby słaba. Goździkowa najzwyczajniej w świecie plecie bzdury ;P

Obszar rozgrywki z perspektywy grającego kota. Na pierwszym planie statek, który wkrótce zawinie do portu z miejscem na tytoń, jednego cytruska i dwie butelczyny dobrego kubańskiego rumu, mniam.

Konkurs nie-smsowy: na powyższym zdjęciu stojące pudełko Cuby zasłania 2 stosiki gier. Jakie to gry? Konkurs wyszedł przypadkowo, więc kilka pudełek jest banalnie prostych do rozpoznania.

Plusy:

- wykonanie

- przemyślana mechanika

- duża doza interakcji pośredniej

- trzeba główkować

Minusy:

- nie mam z kim grać

Autorzy: Michael Rieneck, Stefan Stadler

Grafiki: Michael Menzel, Yvon-Cheryl Scholten (nareszcie grafiki Menzela, które mi się podobają ;))

Liczba graczy: 2-5

Czas: 2,5h

folko (4/5) Cuba to jedna z tych gier, które wydają mi się bardzo dobre, które są ładnie wydane, dają sporo możliwości, a w które nie przepadam grać ;-) Dlaczego? No właśnie, do końca nie wiem. Tu raczej nie ma pojedynczych elementów, które źle nastawiają mnie do tego tytułu, po prostu szereg małych „ale” powodują, że gram w nią bez większego entuzjazmu. Cuba mimo różnic, przypomina Puerto Rico i zdecydowanie bardziej wolę właśnie zagrać w ten tytuł. Puerto jest dla mnie pełniejsze, ciekawsze, po prostu lepsze :)

yosz (4/5; z dodatkiem 5/5) Nie wiem co mnie w Cubie tak pociąga. W odróżnieniu od Folka ja właśnie wolę zagrać w Cubę niż Puerto Rico i to nie tylko dlatego że graficznie gra stoi na poziomie nieosiągalnym dla swojego starszego brata. Podoba mi się kombinowanie przy budowie budynków i zbieranie surowców z mini planszy. Drobnym minusem jest konieczność wymyślenia strategii już na samym początku gry i konieczności się jej trzymania – nie ma za wiele okazji na zmianę kierunku rozwoju. Dodatek do Cuby daje nowe możliwości i dodatkowe strategie do dyspozycji dla graczy – bez niego pewnie już nie będę chciał grać w Cubę.

ja_n (5/5) Cuba od początku przypadła mi do gustu. Niestety, podobnie jak Veridiana, uważam że jest niedoceniana, a winna temu jest plotka, jaka rozeszła się bezpośrednio po targach w Essen 2007 – wszyscy zaczęli powtarzać, że wtórna, że schematyczna, że przekombinowana. To pierwsze wrażenie niestety utrwaliło się i nawet pierwsze rozgrywki nie każdego przekonały – tak bywa gdy do gry podchodzi się z uprzedzeniami.  Dla mnie Cuba jest niezwykle przyjemną grą, w której gracze mają do dyspozycji sporo możliwości rozwoju i każda może prowadzić do wygranej. Jeśli już jesteśmy przy porównaniach do Puerto Rico, to w moim przypadku wybrałbym jednak Cubę – brak tu charakterystycznego dla Puerto Rico syndromu podkładania się niedoświadczonego gracza, który ułatwia bardzo grę temu kto siedzi po jego prawej, Cuba jest mniej ograna, świeższa, ciekawsza. No i ładniejsza.

Aby zagrać w Mistrzostwach należy zgłosić swój udział droga mailową na adres osadnicy@galakta.pl podając swoje imię i nazwisko oraz miasto zamieszkania i telefon kontaktowy. Zgłoszenia są przyjmowane do dnia 30.08.2010r. Regulamin oraz dodatkowe informacje pojawią się w najbliższych dniach.

Zostało niewiele czasu – czy ktoś z Was się wybiera? Nagroda na pewno jest co najmniej interesująca!

Teraz w Trójmieście powstaje kolejna gra tego typu – pod tytułem „Segment, czyli PRL dla początkujących”. Od większości planszówek różni się tym, że zostanie zainstalowana na trawniku, na placu Solidarności w Gdańsku. Do gry wystarczą kostki (przypięte na łańcuszkach, jak w pamiętnej scenie z „Misia” Barei) i skierowana jest raczej do uczniów i innych osób zainteresowanych tą tematyką. Jak wynika z opisu – mechanika jest jakimś pokłosiem Monopoly i Chińczyka. Oficjalna inauguracja planszy o wymiarach 10×10 m odbędzie się 7. września, przy udziale trójmiejskich oficjeli.

Więcej o grze dowiecie się z tego artykułu.

Miałem cały plik kart – o których zresztą pisałem w którymś z artykułów o Strongholdzie – które wprowadzały do gry wydarzenia. Ulewny deszcz, wsparcie wojsk ze wschodu, bunt w obozowisku – kilkadziesiąt kart z wydarzeniami. Skoro miałem przygotować dodatek, należało jeszcze raz przyjrzeć się tym kartom, temu czemu nie działają, i czy da się ten problem naprawić. Te wydarzenia dodałyby rozgrywce masę nowych emocji.

Miałem w głowie pomysły na dodatkowych bohaterów, którzy mogliby zastąpić wysłużonych Boromira i Aragorna. W świecie Monastyru jest dziesięć głównych państw. W Strongholdzie pojawił się bohater z Agarii oraz z Ragady. Teraz, przy okazji dodatku, miałem okazję zaprezentować ośmiu kolejnych bohaterów – wywodzących się z pozostałych nacji świata Monastyru.

W powijakach leżały reguły głodu – uporczywie namawiał mnie do nich Salou podczas dziesiątek gier testowych. Ostatecznie uznałem wtedy, że to zbyt skomplikuje grę i nie pociągnąłem tego pomysłu. Ponieważ dodatek kupią gracze, którzy wersję podstawową mają w małym palcu, mogłem sobie pozwolić na dodanie reguł, które skomplikują rozgrywkę. Wyciągnąłem więc z archiwum notatki dotyczące głodu.

Z podstawki Strongholda wylecieli też – stosunkowo późno – dowódcy armii Najeźdźcy. W grze, którą znacie w fazie szóstej następuje Wymarsz. W wersji, którą testowaliśmy przez wiele tygodni, karta szóstej fazy była podobna do kart faz 2-4 – miała różne akcje, zależnie jaki dowódca się wylosuje na początku gry. Było ich – tak jak każdych innych kart faz – sześć różnych kart, z których gracz przed grą losował dwie i ostatecznie wybierał jedną. Byli dowódcy agresywni (którzy robili większe wymarsze), dowódcy defensywni (mniejsze wymarsze, lepsza ochrona przed łucznikami), dowódcy z fortelem, dowódcy z dużą dyscypliną w obozie i inni.

Podobnie – na pewnym etapie tworzenia Strongholda – wyglądała sprawa z pierwszą kart faz, czyli Surowcami. Tam też były różne karty, które mówiły gdzie toczy się akcja. Był teren nad jeziorem, dzięki czemu gracz oprócz drewna otrzymywał rybki (łączące się z regułami głodu), były gęste lasy (gdzie się otrzymywało więcej drewna), były kamieniołomy (gdzie można było dostać kamień dla lepszego strzelania z katapult)…

Wszystko to wyciąłem kiedy widzieliśmy, że Stronghold jest diabelnie już skomplikowany i muszę go uprościć, bo zaczyna to być symulacja, której testerzy nie potrafią ogarnąć.

Miałem zrobić dodatek. Była więc okazja wszystkie te odrzucone pomysły ponownie obejrzeć i wybrać, które z nich warto wykorzystać.

Miałem też kilka nowych pomysłów, powstałych już po zamknięciu prac nad Strongholdem – chciałem dodać orczych bohaterów, odpowiednik Aragorna i Boromira po stronie Najeźdźcy. Rozstawiałoby się ich na Przedmurzach i wpływali by na walkę na okolicznych murach.

Pudło z notatkami związanymi ze Strongholdem jest duże. Dokładnie takie, jak pudło od Strongholda. Wala się tam masa zapisanego drobnym pismem papieru. Dziesiątki różnych pomysłów i wersji. Kiedy więc zasiadłem do prac nad dodatkiem, wyciągnąłem to wszystko i zacząłem przeglądać, szukać najlepszych z tych rozwiązań.

Dziś, po wielu miesiącach prac nad dodatkiem do Strongholda muszę przekazać wam złą wiadomość. Jeśli coś z powyższych rzeczy brzmi dla was ciekawie, jeśli spodobały wam się powyższe pomysły to niestety, nie znajdziecie ich w dodatku do Strongholda. Wszystko to o czym tu napisałem wziąłem i wywaliłem do kosza. Ponownie.

Sam w to nie wierzę.

• zarejestrować się (lub juz być zarejestrowanym wcześniej) na forum (http://www.axel.pl/forum/) pojawi się tam temat Konkurs Na Start! – ukryty dla nie zarejestrowanych gości forum;
• otworzyć temat z pytaniami konkursowymi i udzielić poprawnej odpowiedzi na 3 znajdujące się tam pytania;
• przesłać zgłoszenie zawierające odpowiedzi na pytania na adres marcin@axel.pl w temacie maila wpisując Konkurs Na Start!

Odpowiedzi na pytania można znaleźć na stronie internetowej www.axel.pl.

Spośród wszystkich, którzy udzielą poprawnych odpowiedzi na wszystkie 3 pytania, wylosowane zostaną dwie osoby, które zostaną nagrodzone. Jeden z laureatów otrzyma grę Martinique, drugi grę Arcana.

Zapraszamy i powodzenia!

Prężnie w nowy rok szkolny wkracza G3, zapowiadając ogromną liczbę nowości cudzych i własnych. Firma z Konina ma zamiar zmonopolizować długie jesienne wieczory polskich graczy. Poniżej znajdziecie zestawienie nowych gier Gigamica i Amigo jakie G3 dystrybuuje na rynku polskim, a także zapowiedzi gier, jakie G3 ma zamiar w tym roku wydać.

Gigamic

Wydawnictwo słynące dotychczas przede wszystkim z doskonale wykonanych gier logicznych wyrusza na podbój sektora gier familijnych, prezentując m.in. grę o wyścigach żaglówek, czy doskonałą mieszkankę gry w kości, pokera i remika. Jednak miłośnicy czystych rozrywek umysłowych nie muszą się o nic martwić – firma o nich nie zapomniała.

Nowymi tytułami w ofercie tej francuskiej firmy są:

KAKUZU CLASSIC

Kakuzu pozwala wielu graczom na zmierzenie się na tym samym wzorze sudoku. Zgodnie z zasadami tej niezwykle popularnej łamigłówki w każdej kolumnie i każdym wierszu dana liczba może wystąpić tylko jeden raz. Jednak na początku rozgrywki wszystkie liczby są zmyślnie ukryte pod kamieniami. Poprzez wylosowanie płytki z woreczka gracz ustala jaką liczbę musi odnaleźć na planszy usuwając jeden ze znajdujących się na niej kamieni. Jeżeli uda mu się odnaleźć właściwą wartość, może kontynuować ruch – zatrzymuje zdobyty kamień i poszukuje nowej liczby. Jeżeli jednak się pomyli, przekazuje zdjęty kamień przeciwnikowi po lewej, na którego teraz przychodzi kolej. Jak łatwo się domyślić celem gry jest zebranie jak największej liczby kamieni.

Liczba graczy: 1-4
Wiek graczy: od 8 lat
Czas rozgrywki: 20 minut

Sugerowana cena detaliczna: 99,00 zł

PAPAYOO

Mogłoby wydawać się, że Papayoo to normalna gra karciana, w którą można zagrać przy pomocy zwykłej talii kart. Jednak w tej grze nie ma waletów, dam ani króli. Zamiast nich jest natomiast niezwykła kostka oraz piąty kolor zwany Payoo. Celem gry jest zdobycie możliwie najmniejszej liczby punktów, unikając zbierania okropnych Payoo, a przede wszystkim Papayoo. Tej kłopotliwej 7, której kolor zmienia się z każdym kolejnym rozdaniem. Wszystko przez tę przeklętą kostkę!

Każde rozdanie rozpoczyna się od wymiany kart. Nie odpowiadają Ci karty, które masz na początku rundy? Żaden problem – przekaż je sąsiadowi po lewej! Jednak uważaj, ponieważ sąsiad z prawej także odda Ci swoje najgorsze karty. Później rozegrajcie rundę bez żadnych atutów czy meldunków. Wszystko zgodnie z prostymi zasadami, dzięki którym Papayoo jest doskonałą alternatywą dla tradycyjnych gier karcianych.

Liczba graczy: 2-5
Wiek graczy: od 7 lat
Czas rozgrywki: 30 minut

Sugerowana cena detaliczna: 59,00 zł

REGATTA

Złap wiatr w żagle i wystartuj w eleganckim wyścigu jachtów. Steruj swym jachtem po trasie wyścigu ścigając się z przeciwnikami oraz omijając napotkane przeszkody. Regatta to gra dla prawdziwych miłośników regat.

Każdy ma na ręce 5 kart. Aby poruszyć swój jacht gracz musi wybrać z ręki kartę wskazującą kierunek oraz odległość, o którą popłynie jego łódź. Jeżeli uda mu się złapać wiatr w żagle, będzie mógł nawet pokonać podwójny dystans. Jednak czy będziesz płynąć do przodu, czy też zdecydujesz się zatarasować trasę przeciwnikom? Decyzja należy do Ciebie! Jednak pamiętaj, że wiatry, karty, a przede wszystkim przeciwnicy nie zawsze są po Twojej stronie.

Liczba graczy: 2-4
Wiek graczy: od 5 lat
Czas rozgrywki: 20 minut

Sugerowana cena detaliczna: 59,00 zł

YAMY

96 zabawnych kart: każda z nich kwadratowa, z wartością od 1 do 6, w jednym z czterech kolorów. Każdy gracz ma na ręce 5 kart i w każdym swoim ruchu wymienia jedną z kart, starając się stworzyć jedną z kombinacji, której nie ma na swoim arkuszu: dwie pary, trójkę, czwórkę, fula, strita, kolor, szkółkę 1, szkółkę 2 i tak dalej… Jednak musi przy tym uważać aby się nie zdradzić ze swoimi planami, ponieważ jeżeli przeciwnicy odkryją jaki jest jego cel, mogą zacząć rzucać kłody pod nogi. Kiedy jeden z grających wyłoży swoje karty jedyną rzeczą, o którą musimy się martwić jest zdobycie możliwie największej liczby punktów, nawet jeżeli oznacza to zrezygnowanie z jednego z naszych celów.

Emocje gry w kości, połączone z napięciem znanym z remika oraz przyprawione blefem godnym pokera – wszystko to razem tworzy naprawdę niesamowitą mieszankę, czyli Yamy.

Lubisz gry karciane? Musisz spróbować Yamy!

Liczba graczy: 2-5
Wiek graczy: od 7 lat
Czas rozgrywki: 30 minut

Sugerowana cena detaliczna: 59,00 zł

Amigo

Łowcy i zbieracze (Jäger und Sammler)

Gracze przenoszą się w czasie, aby poczuć się jak ludzie żyjący na ziemi 10 000 lat temu. Przemierzają swoimi plemionami wielkie obszary w poszukiwaniu jagód, korzonków i leczniczych ziół. Na swej drodze znajdują broń, która pozwoli im zapolować na ogromne mamuty; naczynia, niezbędne do przechowywania drogocennej wody oraz wymieniają się z innymi plemionami naszyjnikami, skórami i porożami aby przypieczętować zawarty pokój. W ciągu lata muszą postarać się zgromadzić możliwie najwięcej jedzenia, które im będzie niezbędne gdy spadnie śnieg. Jedynie gracz, który zgromadzi w swoich zimowych schronieniach odpowiednią ilość zapasów zdoła przetrwać surową zimę.

Graczy: 2-4
Wek: 10 lat
Czas: 45 min.

Sugerowana cena detaliczna: 134,00zł

11. bierze! (11 nimmt!)

Każdy gracz zaczyna z dziesięcioma kartami na ręce. W swojej turze musi odrzucić kartę na jeden z odkrytych stosów. Różnica między wartością zagranej karty, a górną kartą w stosie nie może przy tym przekroczyć „10″, w przeciwnym wypadku zadziała zasada: „11 bierze!” i gracz będzie musiał wziąć na rękę wszystkie karty znajdujące się na jednym ze stosów. Z drugiej strony ten, kto bierze stos, otrzymuje także kartę byka, która umożliwia mu zagranie od razu większej ilości kart na stos.

Celem gry jest jak najszybsze pozbywanie się wszystkich kart z ręki, bez zbierania stosów, w których są karty z byczymi głowami, gdyż każda bycza głowa zapewnia na koniec gry jeden punkt ujemny.

Graczy: 2-7
Wiek: 8 lat
Czas: 30 min.

Sugerowana cena detaliczna: 39,90 zł

Lot Czarownic (Hexenflug)

Każdy kto choć raz widział czarownice pędzące po niebie, ten wie, jak elegancko prezentują się one lecąc na miotłach. Jednak mało kto zdaje sobie sprawę, ile ćwiczeń i talentu potrzeba, żeby opanować tę niezwykle trudną sztukę. Tylko najbardziej utalentowane czarownice mogą liczyć na przyjęcie do szkoły latania znajdującej się na Łysej Górze.

W Noc Świętojańską pięć czarownic przystępuje do egzaminu z latania. Gracze, jako nauczyciele lotu muszą kazać czarownicom polecieć możliwie najdalej i najwyżej. Każda czarownica, która z sukcesem przejdzie egzamin, podaruje swojemu nauczycielowi magiczną księgę czarów. Gracz, który na koniec rozgrywki posiada najwięcej ksiąg czarów, zostaje zwycięzcą gry, a podczas następnego sabatu czarownic będzie najbardziej rozchwytywanym instruktorem lotu.

Graczy: 2-5
Wiek: 8 lat
Czas: 30 min.

Sugerowana cena detaliczna: 39,90 zł

R-Eko (R-Öko)

Kiedy na składowisku surowców wtórnych zapada noc, wyrzucone ze śmieciami szklane butelki, sterty papieru, plastikowe kubki i metalowe puszki niepostrzeżenie budzą się do nowego życia. Razem ze świerszczami, karaluchami i wszelkimi robalami urządzają sobie wesołą imprezę. Jednak gdy tylko zabłyśnie pierwszy promień słońca, pracownicy porannej zmiany zobaczą tylko odpadki czekające na posortowanie.

Gracze starają się posortować butelki, puszki, kubki i makulaturę i dostarczyć do odpowiednich fabryk przetwórstwa wtórnego. Otrzymują za to pieniądze. Niestety gracze często produkują za dużo odpadów, a czasem nawet pozbywają się ich w nielegalny sposób, za co muszą zapłacić karę. Zwycięzcą jest ten z graczy, który gospodarując własnymi śmieciami, potrafił zarobić najwięcej pieniędzy.

Graczy: 3-5
Wiek: 8 lat
Czas: 30 min.

Sugerowana cena detaliczna: 39,90 zł

Nowe gry po polsku od G3

Już na przełomie sierpnia i września 2010 roku swoją premierę będą miały trzy nowe gry karciane, które zostaną przygotowane przez firmę G3. Kameleon, Mamma Mia! oraz Packa na muchy, ponieważ to właśnie o nich mowa, dołączą do grona bestsellerowych gier karcianych takich jak Fasolki, Trucizna, Sabotażysta i 6. bierze! wydanych w Polsce przez firmę z Konina.

„Obserwując stale rosnącą popularność gier karcianych wydanych przez nas dotychczas postanowiliśmy wyraźnie rozszerzyć tę gałąź oferty” – mówi Tomasz Bąk, jeden z właścicieli G3. „Także w tym wypadku postawiliśmy na doskonałe i wielokrotnie sprawdzone tytuły, tym razem pochodzące z oferty wydawnictwa Abacus Spiele. Dotychczas były one dostępne w niemieckiej wersji językowej i mimo to znalazły szerokie grono wielbicieli, które niewątpliwie znacznie się powiększy po premierze ich polskich edycji”.

Wszystkie z powyższych gier będą miały swoją premierę na przełomie sierpnia i września 2010. Wraz z nimi do sklepów trafi także dodruk bestsellerowej gry familijnej Zooloretto (Spiel des Jahres 2007).

Na powyższych pozycjach nie kończą się plany wydawnicze G3 na ten rok. Już we wrześniu firma zaprezentuje kolejny tytuł, a w ostatnim kwartale roku swoją premierę będzie miała nowa odsłona jednego z dotychczasowych bestsellerów wydawnictwa.

Kameleon

Gracz, niczym kameleon, może zmieniać swój kolor wiele razy w trakcie rozgrywki. Jednak gracze, którzy zmieniają kolory zbyt często, nie poradzą sobie za dobrze i mogą nawet za to otrzymać punkty ujemne. Oznacza to, że gracz musi poczekać na odpowiedni moment i miejsce, aby dokonać zmiany. Ale musi to zrobić przed przeciwnikami.

Kameleon to polska edycja gry karcianej Coloretto, której autorem jest Michael Schacht, twórca m.in. gier Zooloretto (Spiel des Jahres 2007) czy Valdora (Familijna gra roku wg Magazynu Świat Gier Planszowych).

Graczy:2-5
Wiek: od 8 lat
Czas 30 minut

Sugerowana cena detaliczna: 35,00zł

Packa na muchy

Na początku je widać, jednak po chwili już ich nie ma. Niezależnie od tego czy jest to mała muszka, czy tłuste muszysko, gdy packa idzie w ruch, żadna z nich nie może się czuć bezpiecznie. Packa na muchy oto szybka gra, w której wygrywa ten, kto umie najszybciej operować tytułową packą na muchy

Packa na muchy to szybka i bardzo zakręcona gra imprezowa. Gra ma niezmiernie proste zasady. Wystarczy dosłownie kilka sekund, aby je zrozumieć i trzy zdania, żeby je wyjaśnić: Gracze, w kolejności zgodnej z kierunkiem ruchu wskazówek zegara, odkrywają karty. Grający, wyposażeni w packi na muchy, starają się równocześnie pacnąć najbardziej wartościowe muchy. Zwycięzcą zostaje gracz, który na końcu gry posiada najbardziej wartościowe muchy. Autorem gry jest Christian Heuser.

Graczy:2-8
Wiek: od 6 lat
Czas 15 minut

Sugerowana cena detaliczna: 35,00zł

Mamma Mia!

W tej smakowitej grze karcianej gracze wcielają się w role kucharzy przygotowujących pizze. Przyjmują od swoich kelnerów zamówienia i otrzymują z puli składniki, które łączą ze sobą, a następnie wkładają do pieca i pieką. Kiedy wszystkie składniki zostaną wykorzystane, gracze otwierają piec, aby sprawić, które pizze zostały przygotowane zgodnie z zamówieniami, a które nie.

Jeżeli źle zapamiętali co było dokładane, mogą się gorzko pomylić, a ich zamówienie zostanie odesłane. Niezrealizowane zamówienia wracają do graczy, którzy mogą spróbować je wykonać podczas kolejnej rundy. Gracz, który po trzech rundach przygotuje najwięcej pizz, zdobywa tytuł Mistrza Pizzy i zwycięża!

Autorem gry jest Uwe Rosenberg, twórca takich hitów jak Fasolki czy Agricola.

Graczy:2-5
Wiek: od 10 lat
Czas: 40 minut

Sugerowana cena detaliczna: 35,00zł

Magazyn Kultury Popularnej Esensja i wydawnictwo Hobbity ogłosiły niedawno konkurs na bajki wykorzystujące karty z gry „Pewnego razu” wydanej przez Hobbity. „Pewnego razu” to ciekawa gra dla dzieci, o pomyśle nieco podobnym do słynnej „Once Upon a Time”, jednak o znacznie uproszczonej mechanice. Termin nadsyłania zgłoszeń mija 30 września, a wygrać można (oprócz oczywiście egzemplarzy gry „Pewnego razu”) m.in. unikalną kartę do gry Dixit.

• Aktualności (… czyli co nowego w świecie gier)
• Munchkinowanie na planszy (Munchkin Quest)
• Budowlana rywalizacja (Alhambra)
• Ukradnij sobie mecha (Mechwars)
• Kolorowe ławice skorupiaków (Kraby)
• Sklonowani agenci i solidarni gangsterzy (Romeo i Julia)
• „Kosmiczny” nie oznacza „gwiezdny” (Kosmiczny Kupiec)
• Trochę chłodu w środku lata (Talisman: Królowa Lodu)
• Opowieści dziwnej treści (Czarne Historie)
• Człowiek, moment, maszyna (Robotica)
• Magia, Smoki i Horrory (Earthdawn: Gamemaster’s Companion)

Numer jak zawsze do pobrania bezpłatnie ze strony: http://www.rebel.pl/x.php/193/Rebel-Times.html.

Pierwszą rzeczą z której zrezygnowaliśmy była listwa czasu Prinza. Ja nie grałem wówczas w Tinners Trail i nie byłem tak zasugerowany dziełem Martina Wallace’a jak Marcin. (BTW zagrałem w „Szlak Cynowców” kilka miesięcy temu, już po zakończeniu prac nad Magnum Sal i z ulgą stwierdziłem że zrobiliśmy całkowicie inną grę;)). Znałem listwę czasu z Jenseit von Theben i Czerwonego Listopada – gier które zdecydowanie mi się nie spodobały – i nie ciągnęło mnie do takiej mechaniki. Podczas wstępnego „przymierzania” naszych pomysłów do listwy czasu szybko okazało się też, że generuje ona więcej projektowych kłopotów niż potencjalnie przyjemnej dynamiki gry. Worker placement ze swoją nadrzędną zasadą jednoczesnej aktywacji poszczególnych obszarów kłócił się z płaceniem czasem za akcje.

Drugi prorotyp planszy (Budynek brygadzisty wypadł potem z gry)

Rozstaliśmy się więc z listwą, ale wiedzieliśmy że czas jest nadal naszym przyjacielem. W efekcie okazał się on podstawą dynamiki gry. Magnum Sal jest grą o walce z czasem – dużo bardziej istotne niż to co robisz, jest kiedy to zrobisz. Dobre zaplanowanie akcji i wyczucie idealnego momentu na ich przeprowadzenie jest tu kluczem do sukcesu. Udało nam się poprzez szereg mechanizmów sprawić że dynamika gry zależy właśnie od timingu.

Po pierwsze (co wynikało już pierwotnej koncepcji Marcina) podzieliliśmy grę na trzy duże fazy, obrazujące kolejne tygodnie pracy w kopalni. Koniec każdej z tych faz jest wyznaczany przez zrealizowanie konkretnej liczby królewskich zamówień na sól. Po zrealizowaniu 5 zamówienia dogrywa się do końca kolejkę i faza kończy się. Sprawia to, że uważne przyglądanie się innym graczom i temu co robią jest bardzo istotne. Przegapienie końca fazy może sprawić że nie zdążę wydobyć soli z kopalni i pieczołowicie rozstawieni w kopalni górnicy wrócą do mnie z niczym. W ostatniej fazie gry natomiast gapy po prostu przegrywają, bo nie sprzedana sól jest warta znacznie mniej niż realizacja królewskiego zamówienia na sól.

Drugim obszarem w którym gracze toczą wyścig z czasem jest właśnie sama kopalnia. Po przedyskutowaniu kilku pomysłów, na czele z koncepcją kopania korytarzy, zdecydowaliśmy się na następujący. Pionowy szyb kopalni prowadzi w dół. Poziomo odchodzą od niego kolejne chodniki kopalni. Mamy trzy ich poziomy. Im głębiej tym więcej i tym cenniejszej soli, jednak więcej też wody, która utrudnia wydobycie.

Korytarze kopalni składają się z poszczególnych komnat zobrazowanych na kaflach. W momencie gdy pierwszy górnik dociera do danej komnaty odkrywa ją – odwracamy kafelek i kładziemy na nim właściwy zestaw kostek soli i wody.

Najciekawszy element tej układanki to jednak zasady poruszania się górników. Tworząc je chcieliśmy uzyskać mechanizm, który wymagałby od graczy rodzaju wyścigu po sól, ale jednocześnie wymuszałby też współpracę. Realia wydobycia soli w kopalni nie wyglądały tak, że każdy działał na własną rękę. Poszczególne ekipy rywalizowały ze sobą jednak były zmuszone do współpracy. Wychodząc z tego założenia stworzyliśmy „zasadę łańcucha”. Polega ona na tym, że górników trzeba wstawiać po kolei – najpierw na pierwsze pola szybu a następnie dopiero do komnat kopalni. W każdym momencie gry musi istnieć nieprzerwany łańcuch górników wiodący od wejścia do kopalni, poprzez szyb, aż do komnat w korytarzach.

Żetony kopalnii i dwa zamówienia z kolejnego prorotypu

Samo to nie jest niczym odkrywczym. Twist polega na tym, że na jednym polu może stać wielu górników i w momencie przeprowadzenia akcji wydobycia gracz musi wynieść również sól na powierzchnię. Jeśli na drodze na powierzchnię mam swoich pracowników jest dobrze, jednak jeśli gdzieś nie pracują moi ludzie muszę zapłacić przeciwnikom za to że ich górnicy wynoszą moją sól!

Wszystko to sprawia, że przed graczem staje szereg ciekawych decyzji. Jeśli mam już kilku górników w swojej ekipie może wstawię się po kolei na wiele pól w szybie i dzięki temu zarobię sporo na wynoszeniu soli innych graczy? Jednak może przez to nie zdążę sam wydobyć dostatecznej ilości soli, aby zrealizować któreś z królewskich zamówień na sól? Łańcucha nie można przerywać więc również przestawienie swojego górnika na inne pole w kluczowym momencie może sprawić, że ktoś zostanie unieruchomiony na polu, z którego chciałby wyruszyć w głąb kopalni! Wreszcie, czy nie lepiej – zanim zagłębię się w mroki kopalni – zainwestować w narzędzia które ułatwią mi wydobycie, lub skorzystać z innych budynków w mieście, które mogą przynieść mi szereg korzyści?

Jakie to budynki? Co można w nich zyskać? I jakie są pozostałe dwa sposoby na zamianę solnych brył na brzęczącą monetę, która decyduje w Magnum Sal o zwycięstwie opowiemy w kolejnych odcinkach…

Redakcja Games Fanatic otrzymała kilka gier do recenzji, dlatego w najbliższych tygodniach możecie spodziewać się naszych opinii na ich temat. No może nie do końca naszych – są to w końcu pozycje przeznaczone raczej dla młodszych graczy, dlatego postaraliśmy się o opis właśnie ich wrażeń.

Na pierwszy ogień idzie Race 3000 – czyli klockowe wyścigi.

Od początku grom LEGO towarzyszą dwie rzeczy. Pierwsza to kostka, którą znajdziemy w każdym pudełku. Oczywiście nie taka sobie zwyczajna kość tylko kość LEGO. Jej ścianki możemy dowolnie zmieniać, a dzięki gumowym brzegom lepiej się odbija i nie powinna się niszczyć. Jest niesamowita i bardzo, bardzo mi się podoba. Druga rzecz to slogan promujący wszystkie gry: Buduj, Graj, Zmieniaj, w którym zawiera się cała filozofia tych tytułów.

Buduj

Oczywiście całą planszę trzeba samemu zbudować, ale zamiast próbować opisywać jak gra wygląda, najlepiej żebyście zobaczyli sami.

Graj

Reguły gry są bardzo proste – mieszczą się w końcu na jednej stronie i są skierowane do dzieci. Rozgrywka opiera się na kostce, na której gracze umieszczają elementy w swoich kolorach. Po rzucie kostką, jeżeli na ściance są wolne miejsca, gracz może dołożyć tam swój element, a następnie poruszyć się na torze o tyle pól (tzw studów czyli wypustek na klockach LEGO) ile elementów w jego kolorze jest na tej ściance. Pozostali gracze, jeżeli na tej ściance też są ich kolory, również się poruszą.

Czasem po rzucie kostką wypadnie pomarańczowy element – czyli turbodopalacz. Dzięki niemu samochód gracza porusza się o wiele szybciej – do najbliższego pomarańczowego elementu. W czasie jazdy oczywiście gracze się wyprzedzają, muszą uważać na plamy oleju i omijać je, zmieniając tor po którym się poruszają.

W grze możemy również wykorzystać kilka zaproponowanych zmian w regułach jak aleja serwisowa, czy skróty na torze.

Zmieniaj

3, 2, 1 .... START (autor: Eric_E)

Podstawą wszystkich gier LEGO są właśnie mniejsze i większe zmiany, które gracze mogą, a nawet powinni próbować wprowadzać do gier. Zachęca do tego sam wydawca w instrukcji. Zresztą najlepiej zacytować właśnie jej odpowiedni fragment:

Kostka LEGO pozwala swobodnie zmieniać grę oraz tworzyć ją na nowo według własnego pomysłu. Możesz zmieniać obszar gry, jej elementy, a nawet reguły. Z każdą drobną zmianą gra staje się coraz bardziej TWOJA.

Sekret zmian tkwi w tym, aby wprowadzać tylko jedną zmianę na raz. Dzięki temu możesz sprawdzić, czy po zmianie gra jest bardziej atrakcyjna. Jeśli tak, zachowaj ją i spróbuj wprowadzić kolejną.

Szczególnie ten drugi akapit ujął mnie za serce. Widzę już tych nowych autorów gier planszowych wychowanych właśnie na tym fragmencie instrukcji (ok – na pewno trochę przesadzam). Bardzo duży plus dla LEGO za taki pomysł na gry. W samej instrukcji mamy już zaproponowane dwie reguły: skróty i pit stop (aleja serwisowa), które lekko urozmaicają grę. Podstawowym elementem, który może ulec zmianie jest oczywiście sam tor, ale w tym tytule widzę naprawdę bardzo duże możliwości zmian. Nie widzę przeszkód, aby z pomocą dodatkowych klocków z Race 3000 zrobić młodszego brata Formuły D.

Plansza i kostka (autor: Geirerik)

Oceniaj

I właśnie ten fakt powoduje, że mogę tę grę polecić. Ilość możliwych modyfikacji, ograniczona tylko wyobraźnią dzieciaków dodaje +1 do końcowej oceny. Sama bazowa gra niestety mnie nie porwała. Dzieci bawiły się przy niej nieźle, ale decyzji jest w niej naprawdę niewiele. Nie mamy w ogóle wpływu na bardzo ciekawy mechanizm czyli na dodawanie swoich elementów ruchu na ścianach kostki – po prostu co wyrzucimy, tam dostawiamy element (dopiero z zaproponowaną dodatkową regułą alei serwisowej możemy wprowadzać dodatkowe zmiany na kostce).

Na torze też nie ma zbyt wielu decyzji do podjęcia – jeżeli przed naszym bolidem znajduje się plama oleju, to gracze zmieniają tor na sąsiedni przy najbliższej okazji i tyle. O wiele bardziej interesująco przebiegała rozgrywka, gdy zdecydowaliśmy, że gracze mogą te plamy oleju za sobą zostawić w dowolnym momencie wyścigu. Dodajmy do tego jeszcze kilka takich „usprawnień” i mamy grę a’la Mario Kart.

Race 3000 jest pozycją z drzemiącym potencjałem, który gracze będą musieli wydobyć. Jako pierwszą grę LEGO polecałbym jednak inny tytuł, który w swojej pierwotnej i niezmienionej formie da graczom trochę więcej decyzji do podjęcia. Pomimo tego jeżeli Wasze dzieci lubią i umieją kombinować z regułami gry, to myślę, że jest to wymarzona pozycja dla nich… no i raczej dla chłopców, bo dziewczynki nie szaleją raczej za formułą 1.

Plusy:

+ oczywiście wykonanie

+ bardzo duży potencjał drzemiący w zmianach reguł i samego toru

Minusy:

- niestety bardzo mało decyzji jeżeli sami nie wprowadzimy zmian do gry

- samochodziki bardzo niewygodnie odrywa się od toru

- rodzice raczej będą się przy tej pozycji nudzić

„Ignac!” Merry się wściekła i zaraz dostanę w łeb. „Nie ma mnie, nic do mnie nie mówcie.” odpowiadam ryzykując życiem i zaczynam maziać farbami po kartkach. Widzieliście „Bliskie spotkania III stopnia”? No to wiecie co się dzieje. Świr zapisujący rysunkami kolejne kartki. Merry stoi nademną z dzieckiem na rękach i zaraz mi wleje. „3 minuty i zaraz powiem wam dzień dobry. Teraz mnie nie ma. Proszę.” mówię przez zęby i maziam farbami, niebieską, czerwoną i szarą. Jedna, druga, trzecia kartka. Zapełniają się notatkami, obrazkami, strzałkami. „Mieszkam z wariatem.” kwituje to Merry i wraca do kuchni. Córa się drze, że tata, że wrócił, że chce do taty. Nina przynosi więcej farbek. W ciągu trzech minut zapisuję sześć kartek papieru. Wywaliłem na papier wszystko co miałem w głowie, wszystko co wymyśliłem podczas półgodzinnej jazdy samochodem. Nie uroniłem ani kropli pomysłu. Wszystko udało się spisać i zanotować. Uff. Z ulgą wstaję od stołu. „Kochanie, wróciłem! Jak minął dzień?” krzyczę w stronę kuchni. Córa z piskiem biegnie w moją stronę. Na stole leży sześć uwalonych farbkami kartek. To fundament 51 stanu, karcianki, która kilka miesięcy później zadebiutuje na targach w Essen.

***

Skręciłem kostkę i w połowie meczu utykając schodzę do szatni. Boli jak jasna cholera. Jest grubo po jedenastej w nocy. Mam nadzieję, że wieczoru nie skończę na pogotowiu. Piję wodę, cierpliwie czekam na koniec meczu. Myśli ulatują ku Basilice, grze, którą ostatnio testuję i pomagam poprawić. Po chwili w głowie kształtuje się rozwiązanie, którego od kilku dni bezskutecznie szukałem. Siedzę sam w szatni, dochodzi wpół do dwunastej w nocy i wszystko wreszcie zaczyna się ładnie układać i pasować. Nie mam tu nic do pisania, nie zanotuję tego, psia krew. Wyciągam komórkę. Piszę do Merry SMS. „3 pomocników do wyboru, brygadzista za dwóch ludków…”. Mija kilka minut. Przychodzi odpowiedź. „Co?!”. Chyba ją obudziłem. „Zanotuj mi to na kartce na biurku, proszę.” Kilka minut ciszy. Przychodzi kolejny SMS. „Mieszkam z wariatem.” Nie zaprzeczam. Patent z trzema pomocnikami sprawdza się i wchodzi do finalnej wersji gry. O ile wiem, Basilica ukaże się w tym roku w Essen.

***

Niedzielne popołudnie, przekleństwo wielu facetów, którzy muszą odbębnić nudny obiadek u teściów. Jestem uzbrojony w All Flesh Must Be Eaten, grę fabularną w całości poświęconą zombie. Czytam kolejne rozdziały, oglądam ilustracje, popołudnie ciągnie się leniwie. W końcu wyciągam zeszyt, pióro i zaczynam gryzmolić. Nic wielkiego. Tor, którym idą zombie, barykady, gdzie stoją ludzie, notuję drobne regułki, o tym, że trafiony zombie cofa się pole do tyłu, to, że jak zombie idą gęsiego, to nie cofają się, to, że różne strzały zadają różną ilość ran… Popołudnie toczy się leniwie. Mam zapisanych pięć stron reguł i pomysłów na karty. Kilka dni później wykonuję prototyp i przynoszę do pracy. Działa i jest naprawdę fajny. Parę miesięcy później gra ukazuje się w Polsce pod tytułem Zombiaki. Zdobywa olbrzymia popularność, doczekuje się czterech dodruków, wydania w Niemczech oraz sequela, Zombiaki2. Takie leniwe niedzielne popołudnia czasem potrafią zaskoczyć…

***

Mam niesamowity zawód. Żyję z wymyślania gier. Kupuję dzieciakom buty i wiem, że mam na nie kasę, bo ludzie kupują gry, które wymyśliłem. Płacę rachunek za telefon i wiem, że mam na to kasę, bo ktoś lubi moje pomysły i kupił sobie Zombiaki, czy Strongholda. Wcinam na obiad kotlet z frytkami i mam na to kasę, bo wymyśliłem Machinę. Utrzymuję rodzinę z pomysłów, które przyłażą mi do głowy. W najdziwniejszych miejscach i momentach.

Jestem wariatem. Cholernie szczęśliwym.

Autor: James Nathan Spencer

Tematem przewodnim będzie bogactwo, a „duże pieniądze” poczujemy dzięki 25 nowym kartom Królestwa oraz 2 kartom podstawowym: Platyna (skarb, wartość 5, koszt 9) i Kolonia (daje 10 PZ, koszt 11).

Tym razem nie męczono naszej ciekawości i cierpliwości odkrywaniem co jakiś czas jednej lub dwóch kart, ale pokazano wszystkie karty wraz z pełną instrukcją. Co rzuca się w oczy? Na pewno ceny niektórych kart (7-11 monet) oraz duża ilość skarbów, aż 8 + Platyna, posiadających, oprócz Platyny, dodatkowe, specjalne właściwości. Jest bogato! Ale jak ma być skoro „…twoje królestwo rozciąga się od morza do morza, a ulubionym dźwiękiem jest brzęk monet w twoich rękach”? :)

Nowe karty są mocne i interesujące, np. Mint - możemy pozbyć się niechcianych miedziaków; King’s Court (koszt 7) – pozwala na zagranie jednej akcji 3 razy; Bishop - odrzucając na śmietnik kartę z ręki dostaniemy PZ równe połowie kosztów odrzucanej karty; Peddler - jej cena wyjściowa 8 zmniejsza się o 2 za każdą akcję, którą zagramy (w połączeniu z Bishopem będziemy mogli mieć 4 PZ); Bank - zwiększa swoją wartość nabywczą o 1 za każdą zagraną karę skarbów; Goons - atak, po którym

Autor: James Nathan Spencer

przeciwnik będzie musiał odrzucić 3 karty, a my dostaniemy 1 PZ za każdą (różną) kupioną kartę. Takich ciekawych kart jest więcej, ale ta zapowiedź to nie miejsce na opisywanie ich wszystkich ;)

Oprócz kart dostaniemy również, podobnie jak w dodatku Seaside, dodatkowe elementy: 8 mini plansz (mogą być używane do zbierania PZ przez graczy), planszę „Trade Route” wraz ze 8 specjalnymi znacznikami, 16 znaczników PZ o wartości 1 i 15 znaczników PZ o wartości 5. Wszystkie znaczniki będą metalowe. Wspomniana plansza TR i znaczniki są używane jeżeli w grze pojawi się karta Trade Route. W przygotowaniu gry na planszy TR zaznaczamy jednym znacznikiem każdy będący w grze stos kart dający PZ. Jeżeli ktoś weźmie kartę z tego typu stosu to usuwamy jeden znacznik z planszy PZ. Jedną z akcji karty Trade Route jest wzięcie tylu pieniędzy ile jest znaczników na planszy TR.

Autor: Cole Busse

Patrząc na karty wydaje mi się, że dodatek wprowadza „oddech świeżości” oraz nowe ciekawe strategie do Dominiona. Jest on też lepszy moim zdaniem od wcześniejszego Alchemy. Pewnie zaraz się odezwą głosy, że jest przekombinowany, ale tak mówiono o każdym dodatku ;) Wszystko oczywiście okaże się w czasie gry. Ja kupię na pewno.

Na BGG można przeczytać artykuł „The Secret History of the Prosperity Cards” (po angielsku), w którym sam autor opisuje historię kart z dodatku.

KLIKNIJ MNIE!

Kolejny konwent planszówkowy spędziliśmy razem z naszymi żonami grając i dobrze się bawiąc (bezczelnie wcisnęliśmy im się do samochodu jadącego na konwent ;) ). Gdzieś pomiędzy jedną, a drugą partią wymsknęło mi się, że ja też mam pewien pomysł na grę – nie pamiętam już czy to ja zaproponowałem mu zrobienie tej gry razem. Całe szczęście mam wszystko na papierze – a dokładnie w logach komunikatora internetowego, gdzie wszystko widać czarno na białym ;)

Filip: (Czwartek 05.02.2009 09:45)

Marcin to jak będzie z tą Wieliczką??

robimy planszówę?

podzielisz się splendorem z kolegą?? ;)

Tak – dużo ze sobą w ten sposób rozmawialiśmy i dalej rozmawiamy. Większość burz mózgów, zmiany i pomysły do gry omawialiśmy właśnie w ten sposób – siedząc w pracy przed monitorami komputerów. Teraz zapraszamy Was do krótkiej podróży w przeszłość. Sam z ciekawością przyglądałem się zapiskom z naszych rozmów i patrzyłem z boku jak nasza gra się zmieniała w czasie.

Pierwsza plansza wg zasady "byle się nie narobić"

Sam pomysł na grę o Wieliczce powstał oczywiście po mojej kolejnej wizycie w tej kopalni. Sama wycieczka z pewnością nie dałoby takich rezultatów gdyby nie to, że tydzień wcześniej zagrałem w nową wówczas grę Martina Wallace’a Tinner’s Trail. Przechadzając się solnymi korytarzami Wieliczki i słuchając przewodnika zdałem sobie sprawę, że tematyka Tinner’s Trail jest niejako zbliżona do dziejów kopalni soli – w obu tych przypadkach woda i walka górników z nią odgrywała bardzo ważną rolę. To wtedy pomyślałem, że to doskonały pomysł na grę planszową.

W tytule Martina Wallace’a bardzo przypadł mi do gustu mechanizm znany również między innymi z „Teb” – czyli listwa czasu. Na tyle, że chciałem ten mechanizm zapożyczyć. Dorzuciłem jeszcze masę innych elementów, z których wyłonił się szkic ogromnej eurogry.

Koncepcja

Połączenie Worker placement z pick-up & deliver (a’la Railroad Tycoon) a wszystko okraszone zarządzaniem czasem ;) Gracz wciela się w rolę szefa jednego z zespołów wydobywczych w kopalni soli Wieliczka. Tym samym rywalizuje z innymi zespołami o wydobycie soli i przypodobanie się królowi / szlachcie wypełniając zamówienia.

Na początku gry losowane są zamówienia na ilość soli o różnej czystości (mogą być zamówienia mieszane). Różne rodzaje soli są wydobywane z różnych miejsc na planszy. Oprócz wysyłania swoich robotników do pracy w kopalnii, wysyłani oni są również do różnych budynków na planszy dającym dodatkowe techniczne usprawnienia (np. szybsze budowanie korytarzy, szybsze pozbycie się wody z komnat itp.)

Pierwsze żetony kopalnii - grafikami to my nie jeteśmy

Każda akcja wykonywana przez naszego robotnika kosztuje pewną ilość czasu. Gracze wykonują swoje akcje na podstawie toru czasu i miejsca w którym się na nim znajdują – im bliżej początku tego toru znajduje się znacznik gracza (zużył on mniej czasu) tym szybciej będzie mógł wykonać swoją akcję. Może zdarzyć się, że jeden gracz będzie wykonywał dwie lub trzy akcje pod rząd.

Plansza podzielona jest na dwie części – powierzchnię i podziemie. Na powierzchni znajdują się budynki, do których możemy wysłać swoich pracowników. Pod powierzchnią natomiast znajdują się już wybudowane korytarze oraz komnaty, z których wydobywana jest sól.

Sama koncepcja w zasadzie od początku się nie zmieniła, zmieniły się natomiast szczegóły. Oczywiście swoim pomysłem podzieliłem się z Filipem. Dzięki niemu bardzo szybko zaczęliśmy koncepcję upraszczać i zaczął wyłaniać się obraz Magnum Sal.

Filip: (Wtorek 10.02.2009 15:39)

no ciekawe bardzo

pierwsze wrażenia mam takie że jest to dużo bardziej skomplikowane niż sobie wyobrażałem

maaaaaaasa pracy:P

tak co by cię zachęcić

Marcin: (Wtorek 10.02.2009 15:41)

taaa, ja to wczoraj niechcący skomplikowałem

bo o pick-up & deliver nie myślałem w ogóle

I tylko narzędzia wyglądały jako-tako bo użyliśmy zdjeć z internetu

Z tego pierwszego szkicu wypadło wiele elementów i pomysłów, a sama gra od mocno inspirowanej Tinners Trail powędrowała w kierunku, którego w ogóle się nie spodziewałem. Ale o tym opowiemy już w kolejnym odcinku…

Marcin

Przykładowa rozgrywka w Lotr: The Card Game (źródło: FFG)

Na początek parę słów o czymś na czym się nie znam, czyli na karciance prawie kolekcjonerskiej – The Lord of the Rings – the Card Game. Wydana zostanie w formacie ostatnio stosowanym przez Fantasy Flight, który odnosi spore sukcesy czyli Living Card Game. W skrócie jest to karcianka kolekcjonerska, okrojona o losowość talii startowych i boosterów (czyli mini-dodatków). Tym razem amerykańskie wydawnictwo wykonało dość ryzykowny krok – otóż „Lotr – the Card Game” będzie grą kooperacyjną. 1 albo 2 graczy (albo nawet i 4 jeżeli będą posiadali 2 Core Sety) będą starali przezwyciężyć siły Mordoru wg konkretnych scenariuszy – wygrają albo przegrają razem. Więcej o grze możecie przeczytać oczywiście na stronie wydawnictwa.

Przykładowe karty (źródło: FFG)

Cywilizacja Sida Meiera w wykonaniu FFG (źródło: FFG)

O ile pomysł na kolejną karcianke nawet mi się podoba, (chociaż w tym przypadku element kooperacyjny działa jednak na minus), o tyle kolejny tytuł spodował, że serce zabiło mi mocniej i pierwszy raz będę starał się regularnie odwiedziać witrynę FFG w poszukiwaniu nowych szczegółów dotyczących gry. Tytułem tym jest Civilization – the board game i nie mówię tu o nowym wydaniu klasyka F. Treshama. Całkowicie nowy tytuł przygotowany przez Kevina Wilsona ma być bardzo dokładnym przeniesieniem komputerowej Cywilizacji na planszę. Tak jak w elektronicznym pierwowzorze, tak i tutaj całe swoje imperium musimy rozbudować od pojedynczego miasta, scouta i niewielkiego wojska. Mamy obiecane wiele dróg do zwycięstwa, liderów różniących się zdolnościami specjalnymi, modułową mapę, drzewo technologiczne i to wszystko w grze od 2 do 4 graczy, która ma trwać nie dłużej niż 4 godziny. (Więcej oczywiście na stronie FFG)

Cywilizacja z modułową mapą - odmiana po TtA (źródło: FFG)

Pewnie nie tylko ja zadaję sobie to pytania: czy będzie lepsza od Through the Ages? Czy to będzie skok na kasę i w pudełku znajdziemy tylko niewielką część zaplanowanych technologii i liderów, a reszta nadejdzie w dodatkach (które może będą a może nie, tak jak w przypadku np MiddleEarth Quest)? Czy i tutaj dostaniemy kilkudziesięciostronicową instrukcję, z dziurami w przepisach, które będzie trzeba zapełniać niezliczonymi FAQami i dyskusjami z BGG? No i najważniejsze: czy tę grę (jak i karciankę Lotr) wyda Galakta?

Będę czekał i uważnie się przyglądał – o ile jestem bardzo podekscytowany, to jednocześnie lekko sceptyczny. Gry FFG nigdy nie były dla mnie wzorem elegancji reguł i ciągłe wertowanie instrukcji w poszukiwaniu jednego zdania, które by rozwiało moje wątpliwości nie jest moim ulubionym zajęciem. Zobaczymy jak będzie.

Przygoda otwarcia

Pierwsza przygoda czeka nas po otwarciu pudełka. Tobago to jedna z tych gier, które po rozłożeniu powodują, że wydajemy z siebie odgłos… wow! Gra jest fenomenalnie wydana, plansze, karty są nie tylko wytrzymałe ale i świetnie zilustrowane. Do tego dochodzą elementy drewniane – znaczniki skarbów, domki, samochody, którymi przemieszczają się poszukiwacze; oraz figurki przedstawiające palmy oraz monumenty, przypominające Moai z Wyspy Wielkanocnej. Całość dopełnia kolorowa instrukcja, trochę dziwnie złożona, ale spełniająca swoje zadanie. Pomocna w przygotowaniu gry i pierwszych rozgrywkach jest osobna, karta pomocy – również dołączona.

Zawartość pudełka

Przygoda zasad

Zasady jak na letnią grę przygodową kierowaną do rodzin, są dość proste. W trakcie swojego ruchu gracz może wykonać jedną z dwóch akcji: przemieścić swój samochód lub zagrać kartę wskazówki – odkrycia skarbu. Pierwsza akcja pozwala przybliżyć pojazd w kierunku poszukiwanego skarbu lub amuletu (o tym później), druga zawęża obszar poszukiwania. Chciałbym bliżej przyjrzeć się właśnie temu drugiemu aspektowi, to on jest głównym elementem mechaniki gry.

Karty wskazówek

Na wyspie, jak to na wyspie znajdują się różne obszary. Są plaże, góry, jeziora, wodospady oraz obszary trawiaste. Są tam również dodatkowo oznaczone (figurkami): palmy, wioski i monumenty. Gdzieś wśród nich ukryte są cztery skarby – dokładnie to więcej, ale 4 w danej chwili. Gracze zagrywając kartę wskazówki, określają gdzie można dany skarb znaleźć. Przykładowo, jeśli gracz zagra kartę – w górach – to skarb znajduje się w jednym z pasm górskich. Kolejny gracz chcąc zagrać kartę wskazówki, musi zawęzić obszar w którym można znaleźć skarb. I tak np. w powyższym przykładzie może zagrać kartę – największe pasmo górskie (wiemy że w górach, teraz wiemy dokładnie w których), ale nie może – skarb znajduje się na plaży (no bo jak w górach, to nie na plaży ;-) ). Potencjalne miejsca w których może znajdować się skarb oznacza się drewnianymi znacznikami (dla ułatwienia opisu nazwę je kostkami), których w miarę rozwoju gry powinno być coraz mniej. Jest to bardzo fajny i prosty mechanizm ułatwiający zabawę.

Przykładowa rozgrywka. Kolejne etapy "zawężania" znaleziska.

Karty wskazówek mają charakter naprowadzający pozytywnie – np. skarb znajduje się w pobliżu wioski, jak i negatywnie – np. skarbu nie ma w jeziorach. Po zagraniu karty dokładamy na niej swój znacznik – informację, kto brał czynny udział w odkryciu skarbu. W momencie gdy na planszy pozostania jedna kostka informująca o danym skarbie, trzeba jak najszybciej się tam udać. Osoba, która dotrze do niej pierwsza, dokłada do skarbu swój kolejny znacznik. Gdy wreszcie skarb zostanie znaleziony, zostaje podzielony pomiędzy poszukujących go graczy – to znaczy tych, których znaczniki znalazły się na kartach wskazówek przy danym skarbie. Gracze Ci dostają do wglądu wylosowane karty ze skarbami – każdy w liczbie równej liczbie swoich znaczników, następnie karty są przetasowane i w odpowiedni, sprytny sposób rozdzielane pomiędzy biorących udział w podziale poszukiwaczy. Częściowa wiedza o skarbie jest istotna, można nastawić się jakie skarby brać – w momencie podziału, jakich nie, no i najważniejsze – można dowiedzieć się, czy skarb jest przeklęty.

Karty skarbów

Karty skarbów, to główny element losowy w grze, różnią się liczbą monet – a te stanowią o wygranej. Na szczęście nie są to różnice duże, jeśli coś w dolosowanych kartach irytuje, to przeklęte skarby.

Przygoda Amuletów

Amulety

W momencie gdy skarb zostanie odkryty, aktywują się 3 znajdujące się na wyspie monumenty. Dzięki nim w określonych miejscach pojawiają się amulety. Amulety w Tobago mają duże, często bardzo duże znaczenie, gracze powinni o nie walczyć – czyli jak najszybciej, przed innymi podjechać po nie. Pojedynczy amulet można wykorzystać na kilka sposobów, nie będę ich tu opisywał, wspomnę tylko o dwu według mnie najważniejszych. Po pierwsze, amulet chroni nas przed przeklętym skarbem. Gdy na taki trafimy (są takie dwa), musimy oddać amulet lub, jeśli amuletu nie mamy, najcenniejszy z naszych skarbów. Pierwsze nie jest przyjemne, ale drugie boli dużo bardziej. Drugie wykorzystanie amuletu to odrzucenie jednej z kostek – oznaczeń skarbów, co można w trakcie rozgrywki świetnie wykorzystać.

Przygoda poszukiwania

Przygotowana plansza

I tak szukając skarbów, amuletów, jeżdżąc po wyspie bardzo szybko mija czas. Gra kończy się w momencie gdy zabraknie kart skarbów, trwa to około 30-45 minut. Tobago przeznaczony jest dla 2-4 osób, dla mnie osobiście ciekawsze były partie w całym składzie, lub w trójkę. Rozgrywka dwuosobowa mnie nie zachwyciła. Pomysł na poszukiwanie skarbu przypomina mi dwie inne gry, a mianowicie Theby oraz Poszukiwaczy skarbów. Wszystkie te trzy tytuły charakteryzują się mocnym klimatem i ciekawą mechaniką poszukiwania. Tobago jest najbardziej dedukcyjne, ale raczej nie najmniej losowe. Losowość jak już wspomniałem, nie jest specjalnie duża, według mnie odpowiednia dla gry rodzinnej, przyjemnie urozmaica zabawę. Czasami przy złym planowaniu – skupianiu się na jednym, a nie na wszystkich skarbach – może zaboleć i zdenerwować pojawienie się karty – skarb przeklęty, ale jeśli koncentrujemy się na jednym celu, to możemy mieć pretensje tylko do siebie :)

Rozgrywka

Podobnie jak karty skarbów, losowo dobierane są karty wskazówek. Zdarzają się sytuacje, że mimo kilku na ręce, żadnej nie możemy dołożyć… wtedy możemy je odrzucić i dobrać nowe, niestety wiąże się to z konsekwencjami – odrzucenie amuletu lub strata kolejki.
Interakcja w grze jest spora, ale… delikatna. Nie ma tu bezpośredniego robienia sobie krzywdy, osoby nie przepadające za negatywną interakcją powinny być zadowolone.
Porównałem Tobago z Thebami i Poszukiwaczami z pewnego powodu. Wszystkie te tytuły to świetne rodzinne zabawy, wszystkie opowiadają o poszukiwaniu skarbów, ale…  Poszukiwacze są najlżejszym tytułem, Theby według mnie najciekawszym, a Tobago, które pod względem ciężkości mogłoby konkurować z Thebami, przegrywa z pozostałymi pod względem grywalności…

Przygoda, czy pełna?

Karta pomocy

No właśnie, jak z tym Tobago jest. Przyjemna, ślicznie wydana, nie za trudna gra – to jej niewątpliwe zalety, ale czegoś jej brakuję. Grałem w Tobago z różnymi graczami, w różnym wieku i gra się podobała, ale nie zachwycała. Znam ludzi którzy uwielbiają Theby, znam takich którzy z ogromną przyjemnością, wielokrotnie siadają do Poszukiwaczy… a Tobago? Przeważnie kończyło się na jednej partii. Mi osobiście gra się spodobała, lubię gry dedukcyjne, lubię ładnie wydane, Tobago ma w sobie klimat, ja grę polecam. Ostrzegam jednak, że w moim przypadku to ja byłem wyjątkiem, większość moich wspógraczy oceniała grę jako dobrą/dostateczną.

Tył pudełka

Przygoda ocen

yosz (2/5) : gra jest ładnie wydana i ma bardzo ciekawy pomysł na rozgrywkę. Odkrywanie mapy skarbu wciągnęło mnie całkiem mocno, jednak wrażenie zepsuła końcówka. Kiedy widać już, że gra zbliża się do końca prawdopodobnie wygra jeden z graczy, którzy zainwestowali w skarb, który jako ostatni zostanie odkryty. Jeżeli inni gracze skupili się na innych odkryciach, w ostatnim losowaniu nie dostaną nic – ta różnica punktowa prawdopodobnie zaważy na wyniku. Gra się przyjemnie, ale drugi minus jaki widzę to, że Tobago nie jest tytułem dedukcyjnym (a takiego się spodziewałem) chociaż takie wrażenie sprawia. To są jedyne dwa zarzuty jakie mam do tej gry, ale jak widać zaważyły na mojej ocenie dość mocno.

Filippos (3/5) Gra z bardzo dużym, ale niestety zmarnowanym, potencjałem. Świetny pomysł na nowatorską mechanikę zepsuty baaaardzo losowym punktowaniem i nieeleganckim zakończeniem. Grałem raz i  nie marzę o kolejnej partii. To dobra gra dla rodzin stawiających pierwsze kroki w planszowym świecie, ale niestety nic więcej. A mógł być hit… Szkoda.

Show Business to gra dla 2 do 5 osób, w której gracze wcielają się w managerów zespołów muzycznych i których zadaniem jest wywindować w ciągu umownego roku kalendarzowego popularność swojej grupy lepiej niż zrobią to konkurenci.

Na początku gry, każdemu z managerów zostaje przydzielone trio muzyków debiutantów, którzy rozpoczynają karierę, reprezentując jeden z 5 stylów muzycznych: rock, pop, black (muzyka czarna, np.: hip-hop, soul, r&b), jazz oraz club (taneczna muzyka klubowa). Manager w trakcie gry może swobodnie wymieniać swoich muzyków na innych, powiększać lub zmniejszać skład, a nawet całkowicie zmienić styl muzyczny swojej grupy, jeśli okaże się, że to co obecnie zespół gra nie pasuje do tego co aktualnie jest modne i popularne na rynku.

Najważniejsze bowiem dla każdego prawdziwego managera są sława i pieniądze i tylko one zapewniają zwycięstwo. Manager musi jednak działać rozważnie, gdyż jeśli przesadzi w dążeniu do celu za wszelką cenę i zmusi zespół do grania „pod publiczkę”, wbrew naturalnym preferencjom jego członków, to muzycy szybko się pokłócą, grupa się rozpadnie i trzeba będzie szukać nowej załogi. Alternatywną drogą jest kariera „pod prąd”, tj. konsekwentne granie swojej muzyki i jej umiejętna promocja w rozgłośniach radiowych, w taki sposób, aby nawet przy niesprzyjającym trendzie, piosenki zespołu okupowały czołowe miejsca listy przebojów. Nie każdego managera stać jednak na taką odwagę, a na pewno mało który potrafi to zrobić skutecznie. A jak jest w Twoim przypadku ? Którą drogę wybierzesz ? Ten i inne dylematy musi rozwiązać skuteczny manager w Show Businessie.

Wszyscy muzycy w grze to postaci fikcyjne, które jednak wzorują się pod względem wyglądu, umiejętności i zamiłowań na znanych gwiazdach z szeroko pojętej sceny światowej muzyki rozrywkowej. Panie i Panowie, pora na przedstawienie pierwszego składu. Przed Wami zespół THE BALLETPROOF JACKETS – międzynarodowe trio grające ekstremalne gatunki tanecznej muzyki klubowej – prawdziwe zwierzęta sceniczne w składzie:

Max Guhl - bębny

Selma Gudrun.Tir - wokal, klawisze

Edgar Leeuwenhoek - bas

SELMA GUDRUN.TIR – IMIĘ I NAZWISKO LUB UŻYWANY PSEUDONIM ZNANEJ GWIAZDY

EDGAR LEEUWENHOEK – IMIĘ I NAZWISKO LUB UŻYWANY PSEUDONIM ZNANEJ GWIAZDY

MAX GUHL – IMIĘ I NAZWISKO LUB UŻYWANY PSEUDONIM ZNANEJ GWIAZDY

Wśród autorów prawidłowych odpowiedzi na wszystkie trzy pytania rozlosujemy jeden egzemplarz Show Businessu. Ogłoszenie zwycięzcy nastąpi w następnym wrześniowym artykule, ale dostawa nagrody dopiero tuż przed Essen. Powodzenia i do zobaczenia we wrześniowym artykule !

P.S. Więcej na temat gry na BGG tutaj

W alternatywnej rzeczywistości, w roku 1947 wojna, która rozpoczęła się osiem lat temu, gdy Niemcy napadły na Polskę wciąż trwa. Konflikt rozprzestrzenił się po całym świecie i tylko kilka krajów zachowało swoją neutralność. Na polach walki, trzy główne mocarstwa walczą o wyłączną kontrolę nad rewolucyjnym źródłem zasilania, które może zdecydować o wyniku II Wojny Światowej. Te rzadkie rudy wydobywane są z głębi ziemi i wykazują właściwości, które pozwalają na budowę gigantycznych robotów i zaawansowanych technologicznie czołgów. Elitarne jednostki żołnierzy i ogromnych robotów bojowych walczą o nowe źródła energii oraz jednocześnie pozbawiają ich swoich wrogów. Dust Tactics to gra taktyczna dla 2-4 osób opowiadająca właśnie o takich brutalnych walkach.

Gra rozgrywa się w uniwersum stworzonym przez Paolo Parente i spopularyzowanym przez grę planszową Dust oraz komiks o tym samym tytule. W alternatywnym świecie, obca technologia ma decydujący wpływ na uzbrojenie stron biorących udział w konflikcie. Świat jest podzielona na trzy główne mocarstwa: Sojusz (USA, Wspólnota Brytyjska i Francuskie imperium kolonialne), państwa Osi (Niemcy, Japonia i Włochy) oraz chińsko-ZSRR (ZSRR i komunistyczne Chiny). Te frakcje wspólnie kontrolują większości krajów świata, z wyjątkiem Antarktydy, gdzie występują cenne złoża rud. Dzięki grze Dust Tactics świat ten ponownie ma okazję zagości na naszych stołach i w naszych umysłach.

W załączonym podręczniku, Operation: Blue Thunder znajdziemy osiem unikalnych scenariuszy, które z powodu niemal nieograniczonych możliwości konfiguracyjnych mają zapewnić graczowi wiele godzin rozrywki i wielokrotne ukończenie gry. Gra, według wydawcy, ma być skalowalna i skierowana zarówno do początkujących graczy („Szybkie start”) jak i do tych zaawansowanych, dla których przygotowano bardziej wyszukane mechaniki gry. Każda, oparta na turach, rozgrywka ma być „szybka i wściekła”.

Aby łatwiej było nam wczuć się w klimat opisywanych walk w grze znajdziemy 36 niepomalowanych, BARDZO szczegółowych miniatur jednostek, których wygląd odzwierciedla ich funkcje. Każda ze stron posiada 2 roboty bojowe, 15 żołnierzy (trzy plutony) i jednego bohatera (kapitan Joseph Brown lub płk Sigred Von Talar). Oprócz tego dostaniemy 9 dwustronnych plansz terenu: otwarty (arktyczny) oraz industrialny (wewnątrz budynku), cztery skrzynie z amunicją, 2 przeszkody dla czołgów, 12 kart referencyjnych jednostek, 12 kości K6, 18 znaczników terenu, instrukcję, zasady „Szybki start” oraz wspomniany wcześniej podręcznik z kampanią, Operation: Blue Thunder.

Rozgrywka ma trwać 40 – 60 min. Cena (około 100 dolarów) jest jednak dosyć wysoka, ale mam nadzieję, że dynamiczna rozgrywka i wrażenia z gry będą ją rekompensowały z nadwyżką ;)

Przedstawiony wyżej fragment pochodzi z meldunek komandora Marka Mitschera, d-cy lotniskowca USS Hornet, z ataku dywizjonu torpedowego komandora Johna C.Waldrona na flotę japońską w Bitwie pod Midway.  Starcie to z pewnością znają, choćby pobieżnie, nawet ci, którzy historią nie interesują się wcale. Zresztą swego czasu stacje telewizyjne w Polsce często serwowały widzom niezły film fabularny traktujący o tej bitwie, pełen niegdysiejszych hollywoodzkich gwiazd (Mitchum, Coburn, Heston, Mifune…).  Pamiętacie…?:)

No właśnie, i teraz dostajemy możliwość osobistego rozegrania bitew lotniskowców na Pacyfiku dzięki grze The Fires of Midway, autorstwa Stevena Cunliffe’a, wydanej przez Clash of Arms Games. Jest to dynamiczna gra karciano-kościana, o mechanice znakomicie powiązanej z tematem, stanowiąca przy tym rozwinięcie systemu zastosowanego już wcześniej w grze The Hell of Stalingrad. Niniejszy rzut okiem piszę w oparciu o dwie rozgrywki solowe, jedną trzy- i jedną dwuosobową. Zapraszam :)

W pudełku znajdziemy…

… dość sporo, choć jakość niektórych elementów nie powala na kolana.

Karty są z miękkiego kartonu, więc ‘zakoszulkowanie ich’ popularnymi Silver Utra-Pro jest wysoce wskazane. Do tego cztery plansze-maty, pokaźnych rozmiarów karty lotniskowców, garść dużych, wygodnych żetonów, instrukcja i podręcznik dodatkowy ze scenariuszami i zasadami zaawansowanymi (ten ostatni niestety nie w kolorze i na zwykłym papierze). W TFoM możemy rozegrać cztery historyczne scenariusze (bitwę o Midway, bitwę na Morzu Koralowym, bitwę koło Wysp Salomona, bitwę w pobliżu wyspy Santa Cruz) oraz dwa hipotetyczne (bitwa o wyspę Wake i atomowy lotniskowiec USS Nimitz vs lotniskowce japońskie), a także pełną kampanię, w której zarządzamy posiadanymi lotniskowcami w dłuższym okresie czasu. Razi mnie trochę niska jakość wydruku kart (widoczne są piksele) i dość amatorska obróbka zdjęć z epoki, którymi ilustrowane są karty (sztucznie dopasowane do wymiarów karty rozciągnięciem/zwężeniem). To wszystko za… bagatela… około 250 zł. Hm. Niestety, ceny amerykańskich gier wojennych, zwłaszcza w zestawieniu z jakością ich wykonania, są wygórowane.  Rozumiem, że wydawane są one w małych seriach i nie ma mowy o jakości znanej z produktów FFG czy DoW, ale mimo wszystko….:/ A teraz rzecz najważniejsza: czy po rozegraniu czterech partii w TFoW uważam, że przepłaciłem? Absolutnie nie! Odwrotnie – być może jest to jeden z moich najlepszych zakupów! :)

Całą naprzód!
Fires of Midway zaskakuje dobrze zaprojektowaną prostotą. Jeśli już przyswoimy dość obszerną, lecz przejrzyście napisaną instrukcję, okazuje się, że to bardzo intuicyjna gra, stawiająca nas co rusz przed ciekawymi dylematami.

Odkrycie trzeciej karty 'Enemy Fleet' zakończy tę fazę - gracze przejdą do przydzielania lotniskowcom kolejności akcji

Najpierw mamy fazę poszukiwania przeciwnika, mechanicznie opartą o popularne ‘Memory’. Gracze po kolei podglądają dwie spośród wyłożonych rewersami do góry 30 kart, odkrywając (i wprowadzając w życie) wydarzenie tylko jednej z nich, a drugą odkładając z powrotem na miejsce.  Wydarzenia są różne: nasze samoloty poszukiwawcze mogą odnaleźć ślad torowy zespołu lotniskowców, jego eskortę, albo wręcz sam zespół (odrywający gracz dobiera na rękę określoną ilość kart akcji), mogą tez napotkać rejon szkwału lub niskich chmur (odkrywający gracz ma prawo umieścić odpowiednie żetony na polu mapy taktycznej) czy wreszcie któryś zapobiegliwy dowódca zdecyduje się wzbić w powietrze samoloty osłony myśliwskiej (będziemy przygotowani na pierwszy atak). Faza kończy się, gdy odkryta zostanie trzecia karta wykrycia nieprzyjacielskiej floty.
Niby to proste ‘memory’, ale już na tym etapie można blefować, można próbować zagrać bezpiecznie (szybko odkryć karty z zespołem przeciwnika) albo ryzykownie – najpierw zdobyć trochę kart akcji na rękę, a dopiero potem zlokalizować nieprzyjaciela (oczywiście pod warunkiem, że ten nas nie wyprzedzi…). Możliwość ukształtowania pogody na mapie taktycznej też nie jest bez znaczenia. Ustawienie w pobliżu naszych lotniskowców żetonów pogody pozwoli uczynić je trudniejszymi do wykrycia dla samolotów przeciwnika (chmury) lub – za cenę chwilowego wyłączenia z walki – ugasić część pożarów (szkwał).

Przykładowe lotniskowce i karty kolejności akcji. Zauważcie różnice między 1,4 i 8ką w ilości wysyłanych samolotów (czarne cyfry) i punktów posiadanych na reperację okrętu (białe cyfry).

Po fazie poszukiwań, następuje losowe przydzielenie kolejności akcji wszystkim lotniskowcom, przy czym gracz, który ustalił pozycje przeciwnika w fazie poszukiwań, może jedną ze swoich kart kolejności wymienić na jedną z kart przeciwnika. W praktyce oznacza to, że 1-2 jego lotniskowce będą mogły jako pierwsze wysłać grupy lotnicze do ataku, teoretycznie uderzając na nieprzygotowanego przeciwnika. Decyzja o przydzieleniu poszczególnym okrętom kolejności wykonywania swoich akcji jest jednak bardziej ważka niż się wydaje. Lotniskowiec, który swoje działania wykona na początku, nie będzie mógł zareagować na krytyczne uszkodzenia zadane mu przez kontratakujące lotniskowce przeciwnika i zatonie. To do gracza należy decyzja: wyprzedzające uderzenie, czy kontratak?

Następnie mamy poruszanie się okrętów po mapie taktycznej. Jest to kolejna prosta, ciekawa mini-gra, o subtelnych – acz niekiedy ważkich reperkusjach dla przebiegu starcia (ukrycie się w szkwale lub w zachmurzonym rejonie wpływa na utrudnienie, lub wręcz uniemożliwienie odnalezienia naszych okrętów przez wrogie samoloty)

No i przyszedł wreszcie czas na to, co najlepsze: akcje lotniskowców i wyprawy bombowe. Wybieramy skład naszej wyprawy (2-4 karty), i tu czekają następne dylematy… Zaryzykujemy wysłanie samych bombowców, czy może zmniejszymy ich liczbę, aby wysłać też myśliwce osłony? A może zamiast czterech grup samolotów wyślemy tylko dwie, zwiększając szansę na zaskoczenie przeciwnika? (sukces rzut kośćmi na wykrycie wyprawy bombowej zależy od jej liczby).

Karty Search&Destroy (z lewej), japońskie (w środku) i amerykańskie karty bojowe (po prawej)

Potem sprawdzamy, czy nasze samoloty nie pobłądziły gdzieś po drodze i zjawiły się w pełnej sile nad flotą wroga (za pomocą kart Search&Destroy). Następnie rozstrzygane są walki powietrzne z osłoną myśliwską lotniskowców, skuteczność podejścia bombowców do ataku na lotniskowce, wreszcie – skuteczność samego bombardowania. Te trzy ostatnie kwestie rozstrzygane są rzutami kośćmi w podobny sposób: samoloty i okręty mają pewną bazową liczbę kostek, którą możemy zwiększyć (u siebie) lub zmniejszyć (przeciwnikowi) zagrywają po jednej, zakrytej karcie bojowej (jest też karta blefu). Następnie obliczana jest liczba kostek, którymi rzuca każdy gracz (zwykle ok 3-4). Starcie wygrywa ten,który wyrzucił więcej najwyższych rezultatów. W przypadku remisów, np zawsze wygrywają bombowce z okrętami, samoloty w pełnej sile z osłabionymi itp. Jeśli wygrały myśliwce osłony okrętów lub okręty, dostają one szanse na zestrzelenie atakujących bombowców (znowu rzuty). Tak czy inaczej, bombowce kontynuują atak (no, chyba że je zniszczono).  Szanse trafienia określa się kartami Search&Destroy (zwycięzca testu bombowce vs lotniskowce odkrywa dwie i wybiera z nich korzystniejszą dla siebie) no i oczywiście rzutem kośćmi, w liczbie równej liczbie ikon bomb lub torped na kartach samolotów i kartach bojowych.Trafienie torpedą uzyskać znacznie trudniej, ale jest nieco groźniejsze dla okrętu niż bombardowanie. Potem powrót na okręty, możliwość wykonania drobnych napraw na wszystkich okrętach i… kolejny lotniskowiec wysyła swoją wyprawę bombową. Wygrywa gracz, który zdobędzie więcej punktów zwycięstwa za uszkodzone lub zniszczone lotniskowce i zestrzelone samoloty. Scenariusz, łącznie z setup’em zamyka się w 90-120 minutach dynamicznej rozgrywki.

Podziurawiony i płonący USS Yorktown - fot The Scrub (BGG)

Jak to wszystko działa?

Znakomicie. Bez cienia przesady – znakomicie.

W The Hell of Staligrad grałem tylko raz, ale mam wrażenie że The Fires of Midway stanowi znaczący krok naprzód, jeśli chodzi o mechanikę całego systemu. W THoS gracze przez 15-30 minut rzucali na szalę kolejne oddziały tylko po to, aby zdobyć jedną, dwie kostki przewagi nad przeciwnikiem w jednym decydującym rzucie, który rozstrzygał czyj wysiłek pójdzie na marne. W TFoM gracze również starają się uzyskać przewagę ilości kostek w rzutach, ale znacznie sprawniej. Samych rzutów jest więcej – o powodzeniu wyprawy bombowej decyduje seria kilku-kilunastu rzutów, a nie jeden, jak w THoS. Dzięki temu losowość się lepiej rozkłada, a gra jest bardziej taktyczna – przed graczem stoi więcej decyzji, których efekty widoczne są od razu.

Dauntless z bombami 454 kg - najbardziej mordercza broń w grze

Przyznam się, że bałem się o wagę i ilość podejmowanych decyzji w tej grze. Bałem się, że rozgrywką sterować będą kostki, a ja tylko z lekka popchnę fabułę w jakimś kierunku. Niesłusznie. Gracz staje ciągle przed dylematami, przede wszystkim w zakresie zarządzania okrętami, organizacji wyprawy bombowej, doboru celów. Kolejnym, wielowymiarowym polem decyzyjnym jest oczywiście zarządzanie kartami w trakcie walki wyprawy bombowej z flotą lotniskowców. A już moim ulubionym elementem gry, jest faza poszukiwań zespołu lotniskowców przeciwnika. Wszystko podlane gęstym sosem nieustannego blefu.

Trzeba pamiętać, że ta gra należy do serii War is Hell – wojna jest tu faktycznie piekłem. Wszystko płonie, wybucha, samoloty ‘parują’ w szybkim tempie… Z początku trudno się przyzwyczaić do tego, że w pojedynczych scenariuszach nie zawsze warto się bawić w ratowanie okrętu – trzeba atakować tak mocno jak się da! Tak naprawdę wystarczy, że nad cel przedrze się jeden dywizjon bombowców (a teoretycznie można ich wysłać nawet cztery!) i już lotniskowiec przeciwnika płonie. Inna sprawa, że nawet płonący lotniskowiec, może wysyłać w powietrze samoloty (mniej niż normalnie, ale jednak) co pozwala mu na desperackie akcje. Na zasadach podstawowych niemożliwe jest więc całkowite wyłączenie okrętu przeciwnika w jednym ataku. Podejrzewam, że inaczej będzie to wyglądać w kampanii, podczas której dostaniemy do rozstrzygnięcia kolejne dylematy: próbować wykończyć osłabionego przeciwnika, czy stracić nieco punktów zwycięstwa i w trosce o własne lotniskowce wycofać się bezpiecznie, pamiętając, że przed nami kolejne bitwy?
Na możliwość rozegrania kampanii bardzo czekam – zapowiada się naprawdę smakowicie.

Każdy z admirałów dostępnych w grze, ma swoje ograniczenia, które sa obligatoryjne (jeśli gracz jest 'Confident' - czyli prowadzi w punktacji) i nieco wiąża nam ręce

Wariant solo jest bardzo podobny do gry z żywym przeciwnikiem (AI w każdym z testów otrzymuje po prostu losową kartę bojową), stanowić może dobry trening i pewne wyzwanie dla gracza.  Jeśli karty akcji rozłożą się interesująco  i wyniki na kościach nie będą dla nas wyjątkowo korzystne, może być naprawdę trudno pokonać ‘AI’. Na dwie moje gry solo, w których prowadziłem Amerykanów, raz przegrałem, raz wyrwałem remis w ostatniej chwili.

Gra wieloosobowa jest oczywiście emocjonująca, ale chyba nie do końca przemyślana. Gracze po prostu dzielą się posiadanymi lotniskowcami i mogą sobie swobodnie nawzajem pomagać dokładając potrzebne karty. Autor zachęca do wprowadzenia własnych ‘home rules’, i akurat w tej kwestii będzie to chyba konieczne. Zakaz wspomagania się kartami i niewielkie zmniejszenie dociągu dla zespołu dwóch graczy (przy grze trzyosobowej), to proste środki, które uczynią grę wieloosobową zbalansowaną i jeszcze bardziej emocjonującą.
Historyczność gry jest na moim ulubionym poziomie, czyli ‘bez nadmiernej szczegółowości oddaje realia ówczesnego pola bitwy’. W opisywanym przez grę okresie wojny (rok 1942), Japończycy górowali nad Amerykanami zarówno w zakresie jakości samolotów, jak i wyszkolenia pilotów. Natomiast Jankesi posiadali lepiej zorganizowaną obronę p-lot, świetne drużyny przeciwawaryjne, no i radar. W grze te różnice zostały oddane w ciekawy sposób i są zdecydowanie zauważalne. Japończykami trzeba się trzymać od Amerykanów na dystans, a obronę p-lot opierać na znakomitych myśliwcach, bo nasze okręty są bardziej wrażliwe na uszkodzenia. Amerykanie za to powinni dążyć do skrócenia odległości, aby nad cel dotarły jak najsilniejsze formacje ich bombowców nurkujących, bo na amerykańskie torpedowce nie można liczyć (japońskie są znacznie lepsze).

Z drugiej strony, dzięki kostkom, wciąż zdarzają się też niesamowite przypadki, gdy zabłąkany dywizjon słabiutkich torpedowych Devastatorów jakimś cudem pokona wszystkie linie obrony i jedną torpedą japoński okręt, atrafienie to okaże się śmiertelne. Ktoś powie: „Ble, losowe…” Ja powiem: „Nie losowe, tylko zgodne z faktami”. Do tego oprócz zasad podstawowych autor przygotował zestaw reguł historycznych, które pozwalają urealnić rozgrywkę, choć z drugiej strony – nieco ją ‘rozbalansowują’.
Wady?

Nie najlepsze wykonanie.

Cena jest wysoka, ale gra będzie często w użyciu. Jestem przekonany.

Jeśli chodzi o wady – koniec.

Podsumowanie

The Fires of Midway to gra intuicyjna i dynamiczna. I droga. Nawet bardzo. Mam jednak wrażenie, że w ogólnym rozrachunku może okazać się znakomitym zakupem. Ze względu na krótki czas rozgrywki, intuicyjność i duże emocje, będzie się bowiem często pojawiać na stole. A to w końcu częstotliwość rozgrywek decyduje o ekonomiczności zakupu gry.

Jeśli ktoś nie lubi rzucania kośćmi i zarządzania losowością, TFoM może mu oczywiście ‘nie podejść.  Ale ja polecam ją  każdemu, kto zna realia wojny na Pacyfiku i/lub szuka w miarę lekkiej gry kościano-karcianej, o mechanice silnie związanej z tematem. W The Fires of Midway naprawdę czujemy się dowódcami wyprawy bombowej, naprawdę kierujemy obroną naszej floty. Fontanny wody wyrzucane przez eksplozje bomb zalewają pokłady okrętów, w powietrzu rozrywają się pociski p-lot, płoną trafione lotniskowce, samoloty spadają do oceanu całymi dywizjonami…  A wszystko to oddano za pomocą prostych, lecz emocjonujących środków. Dla eurograczy jest za droga, aczkolwiek każdy, kto lubi gry kościane, powinien spróbować – TFoM spodoba mu się. Miłośnicy pacyficznego teatru II wojny światowej i wszyscy maryniści mogą kupować w ciemno. Świetna gra.

W grze karcianej Space Hulk: Anioł Śmierci od jednego do sześciu graczy obejmie dowództwo nad oddziałem Kosmicznych Marines z kapituły Krwawych Aniołów i zagłębi się w odmętach potężnego kosmicznego wraku (Space Hulk), aby wyeliminować zagrożenie ze strony Genokradów. Rozgrywka w Anioła Śmierci przebiega w szczególny sposób, ponieważ jest to gra kooperacyjna, co oznacza, że wszyscy gracze wygrywają lub przegrywają razem!

Jeżeli autorem gry jest Corey Konieczka, to możemy spodziewać smakowitego tytułu, który na pewno przyciągnie naszą uwagę na dłuższy czas. Czego Wam i sobie życzę ;)

W pudełku obok instrukcji znajdziemy 128 kart (Akcji, Władców Szeptów, Wydarzeń, Genokradów, Pomieszczeń, Kosmicznych Marines, Terenu), żetony Wsparcia, znaczniki Zespołów Bitewnych i kość walki.

Gra ma się ukazać pod koniec sierpnia br. Czas rozgrywki 30-60 min. Polska cena nie jest jeszcze znana.

„W naszej furii poznają imię Imperatora!
Naprzód, za Sanguiniusa i Czerwonego Graala!”

W rozwinięciu znajdziecie tez zdjęcia planszy, pieniędzy i pudełka z wydania Deluxe – nie sądziłem, że to kiedyś napiszę ale wolę oryginalną planszę.

[źródło: Boardgamenews]

Pieniądze z wersji deluxe (autor: jkirsch)

Pudełko z wersji deluxe (autor: jkirsch)

plansza z wersji deluxe (autor: jkirsch)

Tym razem osadnicy, którzy przyjechali do XIX-wiecznej Ameryki, będą musieli udać się na zachód w poszukiwaniu fortuny oraz ziem, które będzie można zdobyć i zbudować na nich nowe miasta. Do dystrybucji towarów między miastami i migracji osadników niezbędna będzie budowa linii kolejowych. Ma to podnieść poziom złożoności gry i dodać więcej posunięć strategicznych do rozgrywki.

Gra będzie toczyć się na mapie rodzących się Stanów Zjednoczonych zbudowanej z typowych dla Osadników hex-kafli. Gracze będą musieli zdobywać zasoby i handlować nimi, aby budować miasta i magazyny, przewozić osadników, rozwijać sieć kolejową (kupować szyny) oraz nabywać lokomotywy. W miarę jak będziemy podążali w kierunku zachodnich granic mapy stare zasoby na wschodzie będą ubożeć. Gracze będą mogli również zdobyć złoto, które zwiększy ich siłę nabywczą oraz wykorzystywać linie kolejowe oponentów.

Gra przeznaczona jest dla 3-4 graczy, czas rozgrywki 2 godziny. Przewidywana cena to około 50 $. Prawdopodobnie już jutro gra ma trafić do sklepów. Termin ukazania się Settlers of America w polskich sklepach nie jest znany.

Nie jestem miłośnikiem osadników, ale muszę przyznać, że ten tytuł z chęcią bym wypróbował.

Adres strony, na której możemy zagrać w AtF to : http://www.slothninja.com/

[źródło: Boardgamenews]

• Aktualności (… czyli co nowego w świecie gier)
• Skarb na karaibskiej wyspie (Martinique)
• Kieszonkowych bitew czar (Pocket Battles: Celts vs Romans)
• Wyprawa po skarby Majów (Tikal)
• Kiedy refleks spotyka główkowanie… (Ubongo)
• Dał nam przykład Bonaparte… (Borodino 1812)
• Złotem i mieczem (Wikingowie)
• Noc najciemniejsza jest przed świtem (Zombiaki II: Atak na Moskwę)
• Niewidzialna ręka rynku (Kilka słów o rynku gier)
• Pierwszy loch i pierwszy smok (Historia gry Dungeons & Dragons)
• Rozgrzebywanie śmietników (Neuroshima: Ruiny)
• Połowa Księgi Wiedzy (Earthdawn: Player”s Companion)
• Zombie wszędzie, zombie wszędzie… co to będzie co to będzie? (All Flesh Must Be Eaten)

Numer jak zawsze do pobrania pod adresem: http://www.rebel.pl/x.php/193/Rebel-Times.html.

A jak się komu nie podoba to ajlowiu!*

Plastikowe figurki (Autor: Tomyrgon)

Pierwsze co można powiedzieć o grze to to, że wykonanie powala. Wydawnictwo Matagot przyzwyczaiło już do naprawdę wysokiej jakości swoich produkcji. Do ręki dostajemy duże pudło, zapakowane różnymi materiałami (chociaż znajdą się malkontenci, którzy będą mówić, że wypraska zajmuje 50% miejsca i można było zrobić mniejsze pudło). Grafika jest bardzo kolorowa, ociekająca detalami, a jednocześnie wszystkie potrzebne informacje są widoczne na pierwszy rzut oka i nie ma żadnych niejasności. To co od razu przyciąga wzrok to plastikowe figurki przedstawiające piechotę i flotę, które będą reprezentować nasze siły w tej grze. Jak zwykle zmorą przy tego typu rozwiązaniach są połamane elementy. Mi się trafiła tylko jedna łódź z jednym złamanym żaglem, więc mogę stwierdzić, że jakość plastikowych elementów jest bardzo dobra. Sama plansza składa się z dwóch dwustronnie zadrukowanych części i w zależności od liczby graczy (bawić się przy grze może od 2 do 5 osób) teren, na którym będziemy działać będzie się zwiększał lub zmniejszał.

Na planszy odnajdziemy wyspy archipelagu tytułowych Cyklad. Są wyspy małe, duże, niektóre dadzą nam stały dochód na początku każdej tury, a na każdej z nich będziemy mogli wznosić budynki. Właśnie – celem gry jest budowanie, a nie wojenne niszczenie… no dobra – celem gry jest posiadanie na koniec jakiejkolwiek rundy dwóch metropolii, a te możemy pozyskać przez wybudowanie czterech różnych budynków, przez kulturalny rozwój zdobywając czterech filozofów, albo właśnie przez wojenny podbój i odbicie takiej metropolii za pomocą miecza.

Plansza na 5 graczy (Autor: goetzilla)

- Bogowie cię pokarzą!

- A niech mnie pokazują!

No i w zasadzie cała akcja gry toczy się właśnie wokół bogów. A ponieważ władcy Olimpu bezinteresowni nigdy nie byli tak i tutaj, aby nam pomogli, będziemy musieli ich stosownie przekupić (słychać grom w oddali – jebudu!)… to znaczy złożyć odpowiednią ofiarę ku czci boskich i wspaniałomyślnych władców, np. Zeusa. Co turę cztereach bogów: Zeus, Posejdon, Ares i Atena będą zmieniać się kolejnością. Gracze będą ścigali się w ilości złotych monet, które będą mogli im ofiarować, a tym samym zdobyć ich przywileje – czasami za darmo, ale w większości będziemy i tak musieli za to zapłacić. Wspominałem że strasznie chciwe z nich (jebudu!) … znaczy się wiadomo – ogrzewanie w Olimpie kosztuje, a jaki rachunek za prąd Zeus musi płacić!

Wybieramy sobie jednego z bogów, którego chcemy przeciągnąć na naszą stronę i licytujemy pewną kwotę. Niestety inni gracze mogą nas przebić. Wówczas nie możemy po prostu zaofiarować wyższego datku, a ze łzami w oczach iść próbować namówić do pomocy kogoś innego. Co może doprowadzić do „wyrzucenia” kolejnego gracza, który będzie musiał się przenieść gdzie indziej, gdzie może też już ktoś inny czeka w kolejce – i tak gramy, aż każdy z graczy będzie miał to co chce i nie będzie miał konkurentów. Bogów jest czterech, a przy planszy siedzi 5 osób – jedna z nich więc będzie musiała skorzystać z usług syna Zeusa – Apolla. On już nie jest tak chciwy (jebudu!) … znaczy nie musi płacić takich rachunków za prąd bo w końcu opiekuje się nim Wielki Zeus. Nie dość, że nie musimy mu nic płacić, to jeszcze on nas obdaruje złotem i da możliwość położenia żetonu rogu obfitości na jednej z naszych wysp, tym samym podnosząc nas przychód co turę. Coś za coś – wybierając boga piękna, nic w tej turze nie będziemy mogli zrobić.

Wylosowana kolejność bogów (Autor: frerot57)

Pozostali bogowie dają nam pewne korzyści:

Ares - daje nam jedną jednostkę piechoty i pozwala dokupić dodatkowe. Pomoże nam też przetransportować statkami naszych dzielnych wojów na inną wyspę, aby wytłumaczyć tam mieszkającym osobom, że wyspa i budynki na niej znajdujące się będą na pewno lepiej zadbane pod naszym dowództwem. Oczywiście czasem wyspa będzie broniona, wówczas do gry wejdą kości, ale o tym za chwilę;

Posejdon - pozwoli nam pozyskać flotę (znów jedną darmową i kolejne za pieniądze), a także za dodatkową opłatą przesunąć ją po planszy. Celem jest stworzenie łańcucha naszych statków, które pozwolą przerzucać jednostki piechoty pomiędzy wyspami. Możemy też zająć pewne miejsca na morzu i handlować towarami, co da nam dodatkowy dochód co turę;

Zeus - pozyskamy dzięki niemu kapłanów, którzy wymodlą nam zniżki u bogów w czasie licytacji. Zeus jako Pan Olimpu kontroluje również mitologiczne stwory, które pojawiają się na planszy, a które możemy w swojej turze wynajmować. Część z tych potworów jest bardzo wredna (ok – większość z nich) i może nam wyrządzić dużo krzywdy. Wówczas Zeus za dodatkową opłatą (sic!) pozwoli nam podmienić kartę stwora na kolejną ze stosu. A skoro już o nich mowa to kilka słów wyjaśnienia.

Co turę wychodzą kolejne stwory, które możemy wynajmować – im dłużej nikt nie jest zainteresowany usługami takiego stwora tym tańsze staje się jego wynajęcie (przesuwa się o jedno pole na torze i tym samym tanieje). 5 potworów z talii (a każdy występuje w niej tylko raz) jest dodatkowo reprezentowanych przez piękne plastikowe miniaturki, które stawiamy na planszy (pozostałe stwory to po prostu karty, których używamy) jak np: Kraken, który pływa po morzu (jedno pole za jedną złotą monetę) i połyka wszystkie napotkane statki.

Wszystkie karty stworów (Autor: Frerot57)

Na koniec została Atena, która daje nam jednego filizofa (kolejnego oczywiście możemy kupić), a tym samym przybliża nas do utworzenia metropolii na planszy. Innych zdolności specjalnych nie ma.

Każdy z tych bogów pozwala nam wybudować jeden z budynków (oczywiście domyślacie się, że nic za darmo), które też dają nam pewne specjalne możliwości, jak np. podwyższają obronność wyspy, albo – jak budynek Zeusa – pozwalają taniej werbować mitologiczne stwory. Najważniejsze jednak jest to, że wybudowane 4 różne budynki zamieniają się w metropolię.

I tak toczy się gra – na podejmowaniu decyzji, którego z bogów chcemy przeciągnąć na naszą stronę, kombinowaniu ile i za kogo chcemy dać pieniędzy. Ciągle trzeba pamiętać o zasadzie, że po wyrzuceniu z licytacji danego boga musimy udać się gdzie indziej. Trzeba zwracać uwagę nie tylko, czyjej przysługi potrzebujemy, ale także, który w kolejce do poruszenia się po planszy będzie dany bóg – im wyżej na torze został wylosowany tym wcześniej gracz, który go wylicytuje będzie wykonywał swoje akcje.

Była wojna. Wojna została wygrana, kto trzeba zabity.

W czasie gry jest tłoczno na planszy (Autor: volaarte)

Oczywiście hybryda wojenno-eurogrowa nie może się obyć bez elementów wojennych. Tutaj główne skrzypce gra Ares wspierany przez Posejdona. Ares pozwala nam przerzucać swoje oddziały za pomocą statków, które dostajemy (a częściej oczywiście kupujemy) od Posejdona. Jak tylko nasze oddziały albo flota zetkną się z przeciwnikiem, następuje walka. Sumujemy siłę naszych oddziałów (jedna jednostka to jeden punkt siły) i rzucamy kostką (specjalnie przygotowaną kością sześciościenną o rozkładzie 0, 1, 1, 2, 2, 3). Kto będzie miał mniej siły traci jedną jednostkę. W przypadku remisu obie strony tracą po jednej jednostce. Następnie atakujący albo broniący może wycofać się ze starcia. Jeżeli obie strony nie chcą lub nie mogą tego zrobić, powtarzamy walkę, aż zostanie tylko jedna strona walcząca (albo obie wybiją się nawzajem, wówczas wyspa zostaje w rękach poprzedniego właściciela, ale będzie bardzo łatwym celem dla innych).

Jak widać system walk jest bardzo prosty. Na tyle losowy aby nie można było być pewnym zwycięstwa, chyba że wyślemy naprawdę przeważające siły. Dodatkowo duży wpływ na nasze losy mają mitologiczne stwory, które mogą nam zniszczyć jedną jednostkę, ograbić ze złota lub, jak syreny, przeciągnąć flotę na stronę przeciwnika, itd. Niestety, przed większością z nich nie można się obronić, co może frustrować graczy, którzy chcą kontrolować w dużym stopniu elementy rozgrywki. Wprawdzie najczęściej, kiedy pojawia się stwór na planszy, jest na tyle drogi, ze nikt go nie weźmie, ale np. dzięki zdolności specjalnej Zeusa nowy stwór może pojawić się nagle za niską cenę i mocno namieszać w sytuacji na planszy.

Mitologia jak żywa - niestety w grze figurki są niepomalowane (autor: Chromit90)

Sytuacja potrafi bardzo szybko się zmieniać, właśnie dzięki potworom, nieudanym lub udanym najazdom. Nie trzeba w Cyklady grać agresywnie, ale ignorowanie wojska przy jednoczesnym budowaniu miast prosi się oczywiście o kłopoty. Więc w teorii jest idealnie:

- jest ładnie – wręcz przepiękne wykonanie,

- jest balans – początkowe rozstawienie daje równe szanse wszystkim graczom,

- jest eurogrowo – licytacja o bogów, wokół której wszystko się kręci,

- jest wojennie – dzięki stworom, walce i kostkom, ale nikt nie odpadnie zgodnie z zasadą, że nie można komuś odebrać jego ostatniej wyspy, jeżeli przez to sami nie wygramy i nie skończymy gry,

- jest w miarę krótko – partię można skończyć w około 90 minut.

A jak jest naprawdę?

Kiedy jest trup, to trzeba go pochować, ale trzeba uważać, żeby krety nie wywlekły prawdy na wierzch.

Ocenienie Cyklad jest nie lada wyzwaniem. Z jednej strony naprawdę świetnie działające eurogrowe serce gry – licytacja. Musimy uważnie przyglądać się planom innych graczy, ciągle liczyć pieniądze (których zawsze jest za mało). To tutaj w dużej mierze rozgrywa się gra. Niestety, Cyklady trochę słabo się skalują. Na 4 graczy jeden z bogów (wybrany losowo) nie wejdzie w danej turze – za to będzie pierwszym bogiem na torze kolejności w kolejnej. Na trzech graczy co turę odpada dwóch bogów (a dwóch niewybranych będzie dostępnych w kolejnej). Niestety tak jak większość gier, w trzy osoby często dochodzi do niezamierzonego kingmakingu – błąd jednej osoby prawdopodobnie wskaże jednego ze zwycięzców. Gra się jakoby do pierwszego błędu. Na dwie osoby natomiast, reguły są takie same jak przy czterech graczach, jednak każdy z graczy licytuje aż dwóch bogów. Niestety to rozwiązanie sprawdza się słabo – możemy przelicytować sami siebie, przez co z gry znika jeden z jej ciekawszych elementów. Nie musismy się już bać, że ktoś przelicytuje nas np. na Aresie, na którym nam zależy i będziemy musieli uciekać gdzie indziej. Zawsze będziemy mogli przelicytować sami siebie swoim drugim znacznikiem i wrócić na Aresa. Na dwie osoby brakuje emocji gry wieloosobowej. Polecam raczej poszukanie jeszcze dwóch, a najlepiej trzech współgraczy – chociaż na trzy osoby też może być czasami ciekawie.

Tak wygląda rozgrywka (Autor: chuckila)

Jak natomiast wygląda wojenna część Cyklad? Losowość czasami istotnie wpływa na rozgrywkę, niczym kaprysy bogów Olimpu. O dziwo nie przeszkała mi ona w potyczkach – po prostu trzeba się pogodzić, że często idąc do boju, nawet z przewagą możemy wrócić na tarczy. Niestety często po nieudanym ataku praktycznie odpadamy z gry, gdyż nie zdążymy dostatecznie odbudować się w kolejnych rundach. Przeszkadzały mi trochę potwory, a dokładniej potwory w połączeniu z losową kolejnością bogów w czasie rundy. Często będziemy musieli licytować boga, którego nie chcemy, tylko dlatego, że jest pierwszy. Wówczas będziemy mogli wykorzystać potwora (albo się go pozbyć) zanim zrobią to nasi współgracze. Niby wprowadza to dodatkową płaszczyznę do gry i decyzji, ale jednocześnie może mocno frustrować, tak samo jak losowa niedostępność jednego z bogów w grze na 4 osoby. Ale w zasadzie losowość w tej grze aż tak bardzo mi nie przeszkadzała, a to dużo znaczy, bo zazwyczaj wolę gry, gdzie sam o wszystkim decyduję.

Jednak największą bolączką tej gry jak dla mnie jest coś co możnaby nazwać kingmakingiem i kulą śnieżną. Otóż w prawie każdej mojej wieloosobowej grze dochodziło do sytuacji, gdy jedna osoba była o krok od wygranej. W tym momencie Cyklady z gry „wszyscy walczą ze wszystkimi” zamienia się w „jeden vs reszta świata”. Oczywiście „bicie” lidera nie jest niczym złym, ale tutaj prawie zawsze dochodziło do sytuacji, że jeden z graczy musiał się poświęcić, aby powstrzymać osobę, która za chwilę mogła wygrać. Taka osoba najczęściej tym samym pozbawiała sama siebie szans na zwycięstwo. Notoryczna wręcz była konieczność przelicytowania kogoś tylko po to, żeby nie wygrał, nawet jeżeli na tym konkretnym bogu nam nie zależało. W jednej z moich gier kolega musiał zebrać wszystkie swoje wojska z jednej wyspy, aby spróbować odbić mi wyspę, gdzie miałem jeden z budynków (później w turze budowałem czwarty budynek, zdobywałem drugą metropolię i wygrywałem grę). Tutaj gra sprowadziła się do rzutu kośćmi – jeżeli wygrałby potyczkę zdobyłby tylko jeden budynek, który nie za wiele mu dawał, ale powstrzymywał mnie od wygranej, a tym czasem jego wyspa zostawała niebroniona. Niestety podobne sytuacje zdarzyły mi się w każdej z moich 5 wielosobowych gier. Być może dla graczy wojennych jest to sytuacja często spotykana, ale pozostał mi niesmak po tych rozgrywkach.

Mimo to Cyklady mają nieodparty urok. Są pięknie wydane, gra się nie dłuży, a mechanika jest bardzo ciekawa. Końcówka gry pozostawia trochę do życzenia, szczególnie, że często przychodzi bardzo niespodziewanie i zaskakuje graczy (stąd może właśnie efekt „ktoś się musi poświęcić, żeby gracz X nie wygrał”). Pomimo to gra mi się podoba i usiądę do niej z przyjemnością, bo dostarcza sporych emocji i przyjemności z samego grania. Natomiast Wam mogę polecić: „Zagrajcie u kolegi”. Jeżeli komuś nie przeszkadzają wady, które wymieniłem powyżej, myślę że może spokojnie sięgnąć po tę pozycję i się na niej nie zawiedzie.

Plusy:

• przepiękne wykonanie
• całkiem udane połączenie mechanizmów z eurogier i wojennej otoczki
• duże emocje w czasie gry i konieczność dostosowywania planów do zmieniających się warunków na planszy
• zbalansowana
• brak eliminacji graczy

Minusy:

• losowość w postaci kostek, losowych stworów i kolejności bogów w rundzie może niektórych denerwować
• słaba skalowalność
• koniec gry potrafi przyjść niespodziewanie co może spowodować, że jeden z graczy będzie musiał się poświęcić aby ktoś w tej rundzie jeszcze nie wygrał
• pomimo zbalansowania i braku eliminacji graczy, czasem jeden błąd spowoduje że stracimy szanse na wygraną

Sprintem po ocenach

Veridiana (3/5): Grałam ino roz ;) I mam mieszane uczucia. Niby wszystko hula i bucy a jednak coś jest nie tak. Z sytuacji gdy mamy dużo wszystkiego w jednej chwili możemy popaść w totalny dołek. No i to nieustanne gadanie strategów nad planszą „Przelicytuj mu tego boga!”, „Niepotrzebnie zaatakowałeś tę wyspę”, „Trzeba było…” itp itd. Cyklady wydają mi się wyjątkowo podatne na takie upierdliwe komentarze, czego osobiście nie cierrrrrpię :)  Ale chyba chciałabym zagrać raz jeszcze.

Tycjan (2/5): Ja jestem tylko po jednej rozgrywce, ale za to w pełnym, 5-osobowym składzie. Faktycznie wykonanie jest na wysokim poziomie, zwłaszcza podoba mi się plansza (część z bogami). Jednak sama rozgrywka nie przyniosła mi emocji na poziomie, który kazałby mi zagrać w Cyclades jeszcze raz. Faza licytacji i realizacja wynikających z niej akcji są bardzo przyjemne, ale nie odkrywcze. Czuć tutaj jednak emocje. Natomiast faza militarna to wojna w wydaniu rodzinnym, dla mnie za bardzo. Są stateczki, jednostki, są atakowane wysypy i tylko brakuje napięcia, a nasze plany mogą rozsypać się w pył tylko z powodu złego rzutu kostką i nagle osoba obok nas jest już „mości panującym”, a ty spokojnie możesz zbierać się do domu, znaczy wyspy ;) I wszyscy od teraz grają przeciwko nowemu liderowi, kosztem dążenia do własnej wygranej, Wiem, że to ma być połączenie gry euro i wojennej, ale mało tu nowatorstwa i wole pograć w osobne tytuły przedstawicieli wymienionych typów gier.

* Wszystkie nagłówki są cytatami ze skeczu Kabaertu Potem pt. Antygona, który przez Zeusa z końcówki skeczu kojarzy mi się własnie z Cykladami:

Zeus: (wkurzony, z osprzętem) – Kreonie, jam jest Zeus. Ale mnie wkurzyłeś! Trzymaj antenkę! Gdzie ja mam piorun…: Mam! (strzela w antenkę! jebudu!)

Kreon: (wystraszony) – O Jezu!

(!!!)

Zeus: – JA CI DAM JEZU!!! JA CI DAM JEZU!!! (bije Kreona po pysku)

Zresztą obejrzyjcie sami :)

W ciągu najbliższych kilku dni we wszystkich dobrych sklepach z grami planszowymi będzie można dostać najnowszy, trzeci numer anglojęzycznego wydania magazynu Spielbox. Jest to najświeższy numer anglojęzycznego wydania Spielboxa, czyli największego w Europie czasopisma poświęconego tematyce gier planszowych. Przez wielu graczy na całym świecie jest ono uznawane za najlepszy magazyn poświęcony ich hobby, a wiele osób marzy o tym, aby takie czasopismo zaczęło ukazywać się w ich kraju.

W najnowszym numerze Spielboxa będzie można przeczytać między innymi: opis gier w stylu „Mafii”, reportaż o grze Cashflow, portret wydawnictwa Splotter Spellen, recenzje gier: R-Öko, Jäger und Sammler, Die Speicherstadt, Fresco, Assyria, Factory Manager (Zostań menadżerem), Cable Car, Macao, Giants, BoardGameGeekGame i wielu innych.

Do bieżącego numeru Spielboxa dokładana jest także darmowa gra Spook by Spook, której autorem jest Matthias Prinz.

Wyłącznym dystrybutorem magazynu Spielbox na terenie Polski jest firma G3 http://www.g3poland.com

Czwartek

• 18:00 – turniej Pitchcar Mini
• 20:00 – turniej Jungle Speed

Piątek

• 10:00 – turniej Osadnicy z Catanu
• 14:00 – prezentacja 51. stan
• 15:00 – turniej Small World
• 18:00 – turniej Chez Geek
• 20:00 – turniej Talisman: Magia i Miecz (część 1)

Sobota

• 10:00 – turniej Talisman: Magia i Miecz (część 2)
• 12:00 – turniej Prawa Dżungli
• 12:00 – turniej Zombiaki 2: Atak na Moskwę
• 14:00 – prezentacja gry Stronghold: Undead
• 16:00 – turniej Munchkin
• 19:00 – turniej Talisman: Magia i Miecz (finał)
• 22:00 – turniej pokerowy

Niedziela

• 10:00 – turniej Dominion
• 11:00 – turniej 51. stan

W kwietniu br. gra Roberta Żaka, pt ‘Orzeł i Gwiazda’ została wybrana Planszową Grą Wojenną Roku 2009. Podejrzewam, że patriotyczne argumenty, chęć wspierania rodzimych wydawców i projektantów gier, nie miały tu wiele do rzeczy – ‘Orzeł i Gwiazda’ jest obiektywnie bardzo dobrą grą wojenną. Świadczy o tym choćby fakt, że uznane za granicą wydawnictwo Academy Games (m.in. seria taktycznych gier Conflict of Heroes) przygotowuje anglojęzyczne wydanie ‘Orła i Gwiazdy’, pod zmienionym tytułem: ‘Strike of The Eagle’. Czy jednak gra Roberta Żaka ma szanse spodobać się eurograczom?

Do wypowiedzenia się w niniejszej recenzji zaprosiłem Tomka ‘Arteusza’ Samka, miłośnika gier wojennych. Mam nadzieję, że połączenie w jednym tekście dwóch punktów widzenia – eurogracza z zacięciem historycznym (to ja:)) i doświadczonego wargamera (Tomek) – pozwoli Wam uzyskać pełniejszy obraz ‘Orła i Gwiazdy’

Pokrótce prezentując zasady: ‘Orzeł i Gwiazda’ jest wydaną w polskiej wersji językowej, bloczkową grą wojenną opisującą konflikt polsko-sowiecki z 1920 roku. Jednostki na planszy są przedstawione nie w formie tradycyjnych żetonów, ale zakrytych dla przeciwnika drewnianych bloczków, dzięki czemu zachowana zostaje zasada ‘mgły wojny’. ‘OiG’ jest grą typu card driven, a więc – tłumacząc dosłownie – ‘sterowaną kartami’. Nasze możliwości działania (poruszania oddziałów, toczenia bitew) wynikają z posiadanych i zagrywanych w odpowiednich momentach kart operacyjnych, pochodzących z talii osobnych dla strony sowieckiej i polskiej. Karty można również wykorzystać na wprowadzenie w życie opisanych na nich historycznych wydarzeń, dotyczących polityki międzynarodowej i wewnętrznej, wpływających długofalowo na losy wojny.

Oprócz kart, niezwykle istotne są rozkazy. Zakryte żetony rozkazów gracze układają na planszy, niejako programując ruch swoich jednostek w danym etapie, podobnie jak w ‘Grze o Tron’. Po ich ujawnieniu, jednostki wykonują zaplanowane działania (np. marsze forsowne, marsze zwykłe, rozkazy odwrotu czy obrony) praktycznie już bez możliwości ingerencji graczy.

Wygrywa ten z graczy, który uzyska największą ilość punktów zwycięstwa, przyznawanych za zniszczenie jednostek przeciwnika i kontrolę nad strategicznymi miastami, lub ewentualnie zdobędzie Warszawę (gracz sowiecki)

Dokładniejszy opis mechaniki znajdziecie w pierwszej części  rzutu okiem, który opublikowałem na GamesFanatic.pl w grudniu 2009 roku. Zachęcam też do przejrzenia instrukcji. Same zasady są nadspodziewanie proste, choć grę zaliczyłbym jednak do tytułów złożonych. Owa złożoność OiG polega przede wszystkim na konieczności rozpoznania interakcji pomiędzy poszczególnymi rozkazami i osiągnięciu dobrej znajomości talii obu stron.

Wykonanie

Po kilku rozgrywkach, które mam na swoim koncie, podwyższam ocenę wykonania gry na ‘średnią’. Eurogracze, przyzwyczajeni do jakości gier  takich wydawnictw jak Asmodee, Fantasy Flight Games czy Days of Wonder, będą kręcić nosem na kartonową planszę,  średniej jakości żetony i nie do końca przemyślaną kolorystykę elementów gry. Wargamerzy uznają, że OiG posiada jakość wykonania standardową dla gier wojennych, i nie ma się co tutaj nad grą pastwić. Aczkolwiek i oni przyznają, że wykonanie mogło być lepsze.

Fot. Arteusz (BGG)

Z ulgą rozwiewam obawy, o których pisałem w grudniowym rzucie okiem:  zarówno żetony rozkazów, jak i bloczki jednostek, nie dają się rozpoznać przez naszego współgracza, a tym samym nic nie zagraża mgle wojny i mechanice opartej na blefie. Wydawnictwo, na ile się orientuję – rozwiązało także problem z żetonami nie dającymi się wypchnąć z wyprasek. Teraz już w pudełkach znajdziecie poprawione wypraski, których jakość – choć też nie rewelacyjną – można już uznać za ‘akceptowalną’. Kartonowa, dwuczęściowa mapa jest duża – owszem. Pomimo to nie mieliśmy większego problemu, żeby znaleźć stół odpowiedni do rozgrywki. A jej rozmiar ma tę zaletę, że pozwala swobodnie operować bloczkami – nie ma mowy o ciasnocie, tak denerwującej w niektórych grach bloczkowych.

Denerwuje za to co innego – miasta strategiczne oznaczone są liczbą w okręgu pola, na którym w trakcie gry stoją bloczki. Zmusza to do ciągłego podnoszenia grupy bloczków, aby upewnić się z jakim miastem mamy do czynienia. Właściwszym rozwiązaniem byłoby tutaj jakieś inne zaznaczenie wartości punktowej miasta, widoczne na pierwszy rzut oka (np ‘obok’ pola, a nie ‘w nim’).

Fot. Carlos Ferreira (BGG)

Gra ma jeszcze inną, drobną wadę: otóż naklejki na bloczkach są mało czytelne. Umieszczono na nich znaki przynależności państwowej, co z pewnością wpływa na klimat rozgrywki, ale dość mocno zaburza przejrzystość najważniejszych informacji: rodzaju, siły i numeracji oddziału. Nie mówiąc o tym, że numery zapisane czcionką użytą dla bloczków sowieckich są trochę za bardzo udziwnione (notorycznie myliła się nam ‘2’ z ‘7’)

Same karty, choć niezłej jakości, trudno na pierwszy rzut oka przyporządkować do talii sowieckiej lub polskiej. Różnią się one bowiem tylko jednym detalem na ich awersie.

Wojna

Oczywiście solą gier wojennych jest planowanie wielkich operacji, śmiałe manewry i zażarte bitwy… Nie inaczej jest w Orle i Gwieździe. Wojna roku 1920 była bez wątpienia konfliktem znacznie bardziej manewrowym, niż starcia na froncie zachodnim I wojny światowej. Sprzyjały temu rozległe przestrzenie i dość agresywne, zaczepne doktryny wojenne stosowane przez obie strony. W grze mocno odczujemy, że droga między Kijowem a Warszawą jest długa, wyboista, i sprawia wiele trudności w zakresie uzyskania odpowiedniego zaopatrzenia naszych oddziałów. W wymiarze strategicznym przejmujemy dowodzenie w momencie, w którym polska ofensywa wiosenna powoli wytraca swój impet, a Sowieci podciągają rezerwy i szykują się do kontruderzenia. Strona polska zamiast więc myśleć o dalszym marszu na wschód, powinna umiejętnie opóźniać sowiecką kontrofensywę, nie dając rozbić swoich głównych sił. Sowieci są gorsi w bezpośrednich starciach, ale nieco przeważają liczebnie, no i mają silne jednostki kawaleryjskie, znakomite w manewrach oskrzydlających. Wraz ze zbliżaniem się do Warszawy sytuacja zacznie się zmieniać. Sowieci rozciągną swoje siły, natomiast Polacy, dzięki silnym wydarzeniom, są w stanie zmobilizować dodatkowe oddziały i wydać decydującą bitwę już na terenach rdzennie polskich.

Rozległa mapa, opracowana w systemie ‘point-to-point’, bardzo interesująco wpływa na strategiczne plany stron. Układ pól i połączeń między nimi zapewnia nam wiele ciekawych dylematów odnośnie kierunków prowadzenia ofensyw i ustawiania rubieży obronnych. Najważniejsze są strategiczne komunikacyjne punkty węzłowe i zaopatrzeniowe, których opanowanie będzie konieczne do dalszego prowadzenia operacji (jednostki piechoty i kawalerii są zaopatrzone w odległości odpowiednio – 3 i 5 pól od miast-baz).

Fot. Arteusz (BGG)

Mechanika gry zdecydowanie wymusza prowadzenie operacji oskrzydlających. Brak zaopatrzenia w jednostkach bardzo szybko może doprowadzić nawet silne oddziały na krawędź dezintegracji, a jednocześnie nawet trzykrotnie słabsze jednostki, przy dobrze dobranym rozkazie i w umocnionym punkcie, są w stanie obronić się przed frontalnym natarciem przeciwnika. Lepiej zatem przerwać front w jakimś słabiej obsadzonym miejscu i wyjść na tyły przeciwnika silnymi oddziałami kawalerii odcinając go od baz, niż mozolnie przebijać się ‘na urrraaa’.

Powiem szczerze, że mechanikę prowadzenia wojny w ‘Orle i Gwieździe’ uważam za pasjonującą. Zapewnia ona graczowi cały łańcuch decyzji do podjęcia – decyzji faktycznie istotnych i wpływających na sytuacje na froncie. W OiG trzeba najpierw zdecydować o sposobie użycia kart (rozkazy? wydarzenia? wsparcie bitewne?), potem określić  liczbę potrzebnych nam rozkazów, koncepcję ich rozłożenia na planszy, wreszcie na końcu interweniować w kluczowych naszym zdaniem bitwach, za pomocą posiadanych kart. Liczba kart jest zbyt mała, aby komfortowo prowadzić wojnę. Trzeba więc nieustannie planować sposób ich wykorzystania, mądrze zarządzać pauzy operacyjne, w których nasze jednostki nie poruszają się, a z pozostałej na ręce garstki jeszcze wykroić coś ‘na czarną godzinę’. Niekiedy może to doprowadzić do pewnego paraliżu decyzyjnego w fazie planowania przebiegu akcji. Mózg naprawdę paruje, starając się ogarnąć wszystkie możliwości rozwoju sytuacji i wybrać te najbardziej obiecujące.

W odróżnieniu od opisywanej na łamach GamesFanatic.pl Washington’s War, gdzie wydarzenia ograniczają się do przesuwania znaczników na mapie i są wyjątkowo jednorodne, w grze Roberta Żaka karty operacyjne zawierają w sobie mnóstwo klimatu i różnorodnych smaczków. Efekt taki został uzyskany nie tylko poprzez okraszenie każdej karty krótkim historycznym komentarzem. ‘Klimat’ tworzy przede wszystkim konstrukcja samych wydarzeń. Liczne są różnego rodzaju karty sytuacyjne z wydarzeniami możliwymi do zagrania tylko w przypadku zaistnienia na froncie konkretnej sytuacji. Przykładowo, dzięki jednej z kart radziecki III Korpus Konny może bez walki przejść przez pole bronione polskimi jednostkami, lokując się na ich tyłach. Użycie tej karty może pozwolić nam zniszczyć silniejsze jednostki polskie odcinając je od zaopatrzenia, ale też trzeba najpierw doprowadzić do sytuacji, w której ów III KK będzie akurat na froncie, a samo użycie karty – maksymalnie opłacalne.

Talia skonstruowana w ten sposób powoduje, że część wydarzeń może być podczas danej rozgrywki albo trudna do użycia, albo zupełnie nieprzydatna. Dla niektórych może być to wada gry. Z drugiej strony, możliwe jest dzięki temu zaskakiwanie przeciwnika zabójczymi, oryginalnymi ‘kombosami’ złożonymi z kart wydarzeń, reakcji i odpowiednio wydanych rozkazów. Wierzcie mi – przeprowadzenie takiego kombosa daje ogromną satysfakcję, a ponadto tworzy bardzo przyjemną, historyczną narracyjność rozgrywki.

Niebieska liczba w lewym górnym rogu, to liczba dodatkowych rozkazów. Czerwona - wartość modyfikatora bitewnego. Poniżej tekst 'wydarzenia'. W ramce na dole - wartość punktów uzupełnień (3 pkty piechoty w tym przypadku)

Oczywiście, jak w każdej grze CDG występuje w ‘Orle i Gwieździe’ pewna losowość w zakresie dochodzenia na rękę odpowiednich/nieodpowiednich kart – mowa tu przede wszystkim o niektórych potężnych wydarzeniach politycznych. Bywa to widoczne zwłaszcza w scenariuszach, które z racji czasu trwania (2 etapy), pozwolą zwykle wykorzystać tylko 24 z 55-kartowej talii każdego państwa (przed każdym etapem gracze dobierają na rękę po 12 kart w grze dwuosobowej). Zagranie mocnego wydarzenia potrafi w pewien sposób ustawić grę w scenariuszu. Nie jest to natomiast problem w  kampanii, gdzie talia zostaje kilka razy przetasowana, a strategia używania kart jest nieco inna (czasem lepiej szybko zagrać jakieś potężne wydarzenie np ‘na rozkazy’ , żeby mogło ono wrócić do nas w kolejnych przetasowaniach).

Minimalna i zupełnie akceptowalna losowość występuje natomiast w trakcie rozstrzygania starć. Ich wynik jest bowiem każdorazowo modyfikowany o wartość ‘modyfikatora bitewnego’ z karty pociągniętej przez każdego gracza z talii. Tym niemniej istnieje możliwość zagrania takiej karty z ręki (zamiast odkrywania jej z talii), co ma tę zaletę, że mamy pewność co do wartości modyfikatora walki w jakiejś kluczowej dla nas bitwie (dodatkowo, karta z ręki ma bonus +1).  Dopiero po ewentualnym zagraniu kart wydarzeń bitewnych i odkryciu/zagraniu wspomnianych modyfikatorów, odsłaniane są rozkazy (obrona lub odwrót)  i siła oddziałów biorących w starciu.  Mamy tu blef i mgłę wojny w najlepszym wydaniu!.  Kto zadał więcej strat przeciwnikowi, wygrywa starcie i – w zależności od pełnienia roli atakującego/obrońcy – przepędza przeciwnika z atakowanego pola/utrzymuje je w swoim posiadaniu. Warto zaznaczyć, że za pomocą wspomnianych modyfikatorów bitewnych oddano gorsze wyszkolenie sowieckich oddziałów – połowę ich talii stanowią karty o wartości 0 i 1, podczas gdy talia polska oparta jest raczej na 2 i 3. Dlatego gracz sowiecki powinien częściej wspierać bitwy kartami zagrywanymi ‘z ręki’.

Bardzo przyjemnie gra się w OiG w składzie 3,4-osobowym. Każdy z graczy dowodzi jednym frontem danej strony (południowym lub północnym) i otrzymuje wtedy nie po 12 kart na etap, lecz po 7. Tury przebiegają znacznie sprawniej i szybciej z tego względu, że nad tymi samymi czynnościami, które przeprowadza jedna osoba w rozgrywce dwuosobowej (najpierw programując front północny a potem południowy),  teraz pracuje równolegle dwóch graczy. Warto zauważyć, że dowódcy sowieccy rywalizują ze sobą o chwałę zwycięzcy, co potencjalnie doprowadzić może do konfliktów, zgodnych zresztą z historią.

Pewnego dopracowania wymagają jednak warunki zwycięstwa stron w kampanii. Zwłaszcza w przypadku Sowietów możliwa jest taka sytuacja, kiedy nie mają oni bodźca (wyrażonego w możliwości zdobycia punktów zwycięstwa) ażeby maszerować dalej na zachód, na Warszawę. Wystarczającą szansę na zwycięstwo daje im wygranie kilku dużych bitew na Kresach i zdobycie miast-baz. Wspomniane wcześniej potężne wydarzenia z talii polskiej, które aktywowane są po przekroczeniu przez Sowietów linii Curzona lub zbliżeniu się do Warszawy (dają Polakom nowe oddziały, dodają rozkazy), tracą wówczas nieco rację bytu. Niektórzy mogą także uznać scenariusze w OiG za nie do końca zbalansowane, ale z pewnością nie tracą one nic z grywalności. Wszystkim polecam rozegranie  scenariusza trzeciego, opisującego Bitwę Warszawską – teraz naprawdę możecie docenić kunszt Piłsudskiego i pozostałych polskich dowódców. Wrażenia z gry Polakami są … mocne. Liczebna przewaga jednostek sowieckich, szczupłe siły polskie podzielone na te strzegące stolicy i te, wyznaczone do kontrataku i… znaczna przewaga Polaków w kartach! Prawdziwym wyzwaniem dla dowódcy polskiego jest mądre wykorzystanie tej przewagi.

Podsumowanie eurogracza

Robert Żak stworzył w ‘Orle i Gwieździe’ znakomity, przejrzysty, świetnie działający system, który stać się może podstawą dla kolejnych gier wojennych osadzonych w różnych epokach. Dlatego żal mi bardzo, że ‘OiG’ nie został lepiej dopasowany dla potrzeb eurograczy.

Abstrahując od wykonania gry, należy zauważyć brak ‘pomocy gracza’, ze spisanymi na jednej karcie najważniejszymi zasadami, modyfikatorami, skrótowym opisem rozkazów itp. Męczące jest już samo rozstawienie, gdy na rozległej mapie Kresów Wschodnich, kolejne dywizje umieszczamy w takich anonimowych ‘aglomeracjach’ jak Ihumeń, Druja czy inne Kalenkowicze…  Szukamy, denerwujemy się – a czas płynie. Zdecydowanie zabrakło tutaj jakiejś graficznej pomocy, ułatwiającej znalezienie poszczególnych kresowych przysiółków na mapie. Ze względu na rozmiar mapy sytuacja strategiczna – pomimo ciągłych lokalnych ofensyw i kontrofensyw – wydaje się dość mało dynamiczna. Wydaje się czasem, że obie strony utknęły w bezkresie i tłuką się pomiędzy Rzeczycą a Winnicą. Zmniejszenie mapy, ilości oddziałów (przede wszystkim rezygnacja z ich numeracji), może też pewna standaryzacja wydarzeń, bardzo korzystnie wpłynęłyby na skrócenie czasu i zwiększenie dynamiki gry, oczywiście z punktu widzenia eurogracza. Dla wargamera dzieje się na planszy wystarczająco wiele.

Rozgrywanie jednego etapu zajmowało nam zawsze od 1,5 do 2,5 godziny, co w przypadku scenariuszy dwuetapowych, razem z rozstawieniem, daje orientacyjny czas rozgrywki od 3,5 (rzadko) do 5,5 (częściej). Dużo. A co tu mówić o sześcioetapowej kampanii, której czas trwania może wynieść ok 12 godzin…? I choć gra jest emocjonująca, nie ma irytujących przestojów i upływu czasu paradoksalnie nie czuć, to jednak nie da się ukryć, że znalezienie ‘wolnej chwili’ (?) na rozgrywkę jest problemem (między innymi stąd 6-miesięczne opóźnienie w publikacji recenzji…).

Owszem, taka odchudzona znacznie gra byłaby może abstrakcyjna i mniej dokładna historycznie,  ale z pewnością uwypukliłaby najbardziej  emocjonujące elementy mechaniki, przy jednoczesnym zachowaniu ogólnych dylematów dowódców stron (podobnie jak gra Wallace’a Boże Igrzysko, doskonale oddaje naturę szlacheckiej Rzeczypospolitej, bez nadmiernej szczegółowości). Dobrym przykładem jest też tutaj Espana’1936 – w ciągu dwóch godzin pozwala ona rozegrać całą (!) wojnę domową w Hiszpanii, nie odrzucając eurogracza nadmierną komplikacją zasad. Myślę, że wydawnictwo Gry Leonardo powinno naprawdę pomyśleć nad wydaniem takiej odchudzonej, uproszczonej wersji Orła i Gwiazdy – takiej, która będzie mogła spokojnie trafić ‘pod strzechy’, popularyzując ten piękny fragment Historii Polski.

Eurograczu – jeśli szukasz gry z lekkim wojennym smaczkiem, w którą będziesz mógł sobie ‘pyknąć’ z rodzinką maksymalnie w 2-2,5 godzinki, ‘Orzeł i Gwiazda’ nie jest dobrym wyborem. Jeśli natomiast chcesz poczuć prawdziwe emocje i sprawdzić się jako dowódca wojskowy w pełnokrwistej grze wojennej, z pełną świadomością tego, iż potrzeba na to więcej czasu i miejsca niż na rozstrzygnięcie partyjki Carcassonne, ‘Orzeł i Gwiazda’ jest tym, czego szukasz. Emocjonująca mechanika, przejrzyste zasady, wreszcie bliskość sercu opisywanych wydarzeń, zrekompensują Ci nie najlepsze wykonanie i konieczność wygospodarowania dużej ilości czasu. ‘Orzeł i Gwiazda’ to może być pierwszy, satysfakcjonujący krok na Twojej drodze ku innym grom wojennym.

Okiem wargamera, czyli co sądzi o grze Tomek ‘Arteusz’ Samek

Osobiście miałem okazję zagrać w OiG kilkakrotnie w różnych konfiguracjach. Gra może się podobać. Porusza ciekawy temat, przedstawiony w bardzo efektownej i efektywnej formie. Połączenie bloczków z mechaniką CDG i mapą w systemie point-to-point nie dość, że bardzo urozmaica grę, to dodatkowo wszystkie te elementy zostały bardzo dobrze ze sobą zgrane. Jeżeli dołożymy do tego wyeliminowanie kostki z mechaniki (odpada nam narzekanie na złe rzuty, a z drugiej strony mechanika pozostawia jednak element losowy tak nieodłączny działaniom wojennym) to otrzymujemy grę, która pod względem rozwiązań wyróżnia się nie tylko na polskim podwórku, ale i na zachodzie. Co ciekawe całość jest dość łatwa w nauce, w czym pomaga dobrze napisana instrukcja. Może w kilku miejscach przydałyby się małe wyjaśnienia, ale tę kwestię załatwia już sam autor, który chętnie pojawia się na różnych forach i tłumaczy na bieżąco pytania graczy.

Sama rozgrywka jest bardzo emocjonująca i pozostawia graczowi dużo decyzji do podjęcia co bardzo cenię w grach wojennych. Już sam sposób zagrania kart daje kilka możliwości i wymusza dobre planowanie, a pozostają jeszcze ruchy wojska, bitwy, kwestie zaopatrzenia itd. Malutkim minusem są powtarzalne początkowe ruchy w kampanii i scenariuszach (po prostu są one najbardziej optymalne w pierwszych akcjach początkowego etapu) , ale w miarę postępów na torze etapów gra staje się bardzo zróżnicowana w zależności od przyjętej strategii. Niektórzy narzekają również na małą ilość rozkazów, które można wydać gdy nie zagra się karty dla samych rozkazów. Pod względem oddania realiów historycznych również jest dobrze. Rajdy kawalerii, posiadanie inicjatywy, kwestia zaopatrzenia, działania propagandowe, przełamania linii frontu, próby okrążenia, wpływ dowodzenia na działania wojenne, rywalizację w obozie czerwonych – długo można by wymieniać co gra oferuje i nie ma chyba jakiś ważniejszych kwestii, które by nie uwzględniała. Orzeł i Gwiazda” dobrze się skaluje na 2 i 4 osoby. Trochę inaczej przebiega rozgrywka i planowanie w takich konfiguracjach, ale daje równe szanse każdej ze stron. Rozgrywka na 3 osoby obarczona jest lekką przewagą na korzyść osoby grającej samotnie daną stroną (głównie chodzi o brak podziału kart na dwie ręce i dwa fronty przy takim podziale u przeciwników). Osoba ta ma z czego wybierać i ważniejsze, że może decydować gdzie co chce zagrać. Dużą zaletą „Orła i Gwiazdy” w każdej konfiguracji jest interakcja pomiędzy graczami. Strony próbują blefować, planować strategie długofalowe, jak i działań ad hoc. Pomiędzy graczami dużo się dzieje.
Gra posiada trzy scenariusze cząstkowe i jeden scenariusz kampanii. Scenariusze cząstkowe przedstawiają kluczowe momenty wojny polsko-bolszewickiej i są do rozegrania w jeden wieczór, ale z rozgrywek wynika że są lekko niezbalansowane w zależności jaki scenariusz rozgrywamy. I tak dla przykładu w scenariuszu „Wyprawa kijowska” późne pojawienie się 1 Armii Konnej powoduje, że stronie bolszewickiej bardzo trudno odzyskać utracone tereny, bo po prostu (przy 10 akcjach w tym scenariuszu, a Armia Konna może wejść nawet dopiero w 8 akcji) brakuje czasu. Przy scenariuszu „Ofensywa Tuchaczewskiego” sam autor daje do zrozumienia, że gra Polakami jest bardzo trudna. Zupełnie inaczej jest gdy rozgrywamy kampanię. Dopiero wtedy gra rozwija skrzydła i pokazuje swoje możliwości. Wtedy liczą się długofalowe strategie i umiejętności graczy. Ale niestety na rozegranie całej kampanii trzeba poświęcić dużo więcej czasu (minimum 8 godz. na wszystkie etapy, a i tak może to być za mało).

„Orzeł i Gwiazda” to gra raczej tylko dla wargamerów. Eurogracze mogą poczuć się zagubieni ilością decyzji i ściśle wojenną tematyką, a wykonanie daleko odbiega od norm eurogier. Może za sprawą zachodniego wydawcy przynajmniej ten aspekt ulegnie zmianie. Tym bardziej nie jest to gra dla początkujących graczy.
Podsumowując „Orzeł i Gwiazda” to bardzo udana gra pod względem mechaniki i samej rozgrywki. Pozwala na odtworzenie wojny polsko-bolszewickiej w bardzo wielu jej aspektach. Jednak nie jest to pozycja dla każdego i to nie tylko ze względu na poziom komplikacji i ilości decyzji do podjęcia, ale także samego wykonania. Mimo wszystko warto rozegrać choćby jedną partię w „Orła i Gwiazdę”, aby samemu się przekonać czy ta gra jest dla mnie. Na pewno jest to krok w dobrym kierunku jeżeli chodzi o wydawnictwo „Gry Leonardo” i stanowi zdecydowany postęp w stosunku do „Hannibala Barkasa”.

Co zatem czeka nas na Avangardzie?

• Wielka Loteria RPG – nieustające sesje gier RPG z najlepszymi prowadzącymi w kraju
• interaktywnie z GwiezdneWojny.com.pl – super atrakcja dla najmłodszych. Obsługa w strojach z Gwiezdnych wojen, konkursy, zabawy pokazy akrobatyczne i walk na miecze Jedi, możliwość zdobycia autografu Alana Ruscoe, brytyjskiego aktora wcielającego się w rolę Mistrza Jedi Plo Koona w pierwszym epizodzie gwiezdnych wojen.
• spotkania z bliko 50 gośćmi – znanymi pisarzami, naukowcami, filmowcami
• park naukowy – gdzie będzie można pod okiem specjalistów poeksperymentować w ramach rozmaitych doświadczeń m.in. z dziedziny fizyki.
• Trek Sfera – cyklu spotkań dla fanatyków hard SF, astronomii i astronautyki oraz oczywiście serialu Star Trek.
• ponad blisko 300 prelekcji tematycznych dotyczących fantastyki, nayki, historii i RPG
• ponad 20 LARPów

Oraz przede wszystkim: GIGANTYCZNY Games Room planszówkowy, tworzony we współpracy z firmami REBEL.pl, Graal, Galakta, Q-Workshop, Granna, Portal, Phalanx Games, Kuźnia Gier, LocWorks, Raku Games i organizacjami: Klub Twierdza z Warszawy i Games Room Team ze Szczecina, które również udostępnią swoje zbiory i zajmą się obsługą oraz nauczaniem gry. Games Room w tym roku oferuje:

• ponad 400 gier planszowych 24h / dobę – zagraj w ulubione tytuły, oraz poznaj mnóstwo nowych!
• turnieje gier: Pitch Car mini, Jungle Speed / Prawo Dżungli, Osadnicy z Catanu, Small World, Chez Geek, Munchkin, Dominion
• oficjalny turniej gry Talisman – Magia i Miecz, organizowany przez wydawnictwo Galakta, patronowany m.in. przez serwis Talisman Island
• pokazy gier: Dragon’s Ordeal oraz Boże Igrzysko organizowane przez wydawców
• na miejscu sklep REBEL.pl i stoiska wydawców.

W trakcie Avangardy, w czwartkowy wieczór będzie się również można zapoznać z nową produkcją planszówkową IPN: grą ‘Kolejka’.

Avangarda to również obszerny blok wydawnictwa Portal w trakcie którego przewidziane turnieje gier i przedpremierowe pokazy nowych produktów:

• Prezentacja ‘Neuroshima Tactics’ – przedpremierowe pokazy nowej inicjatywy wydawniczej Portalu
• Świat Gier Planszowych poleca – prezentacja gier polecanych i patronowanych przez ŚGP
• Turniej ‘Neuroshima Hex’ – turniej znanej gry taktycznej
• Prezentacja i turniej gry ‘51. stan’ – marzyliście o neuroshimowej karciance? Oto ona!
• Turniej ‘Zombiaki 2: Atak na Moskwę’ – niechaj wygra najlepszy!
• Prezentacja gry ‘Stronghold: Undead’ – poznaj dodatek do przeboju planszowego na 3 miesiące przed premierą!

Jeśli to mało, fanatycy konsol będą mieli co robić w sali mulimedialnej organizowanej przez wydawnictwo IQ Publishing – sponsora generalnego Avangardy. Nieustające rozgrywki, maty do tańczenia i cała masa innych atrakcji.

Avangarda 6 odbędzie się w dniach 22-25 lipca w Warszawie w Zespole Szkół nr 37 im. Agnieszki Osieckiej przy Al. Stanów Zjednoczonych 24. Wstęp na konwent wymaga uiszczenia składki akredytacyjnej:

• Pełna 4 dniowa – 40 zł
• 3 dniowa – 30 zł
• 2 dniowa 25 zł
• 1 dniowa: czwartek – 10 zł, piątek – 15 zł, sobota – 15 zł, niedziela – 10 zł

Więcej informacji na www.ava.waw.pl.

Teutons jest szybką, taktyczną grą wojenną przeznaczoną dla dwóch graczy. Cechuje się prostymi oraz łatwymi do nauczenia zasadami, które pozwolą nam dowodzić wojskami Polski i Litwy lub Zakonu Krzyżackiego podczas pięciu bitew: Płowce (1331), Grunwald (1410), Koronowo (1410), Chojnice (1454), Świecino (1462). Za oprawę graficzną odpowiada Piotr Słaby.

Informacje o grze od wydawcy:

„Podczas gry przeciwnicy toczą walkę na kartonowej planszy za pomocą drewnianych bloczków, które przedstawiają poszczególne hufce wojsk – zarówno konnych, jak i pieszych. Gracze będą aktywowali swoje oddziały za pomocą kart, odzwierciedlających ich zasoby dowodzenia. Aktywne hufce będą mogły przemieszczać się i atakować oddziały wroga oraz otrzymywać rozkazy, które zwiększa ich siłę w walce, pozwolą im zewrzeć zmieszane szeregi, bądź ostrzelać wroga za pomocą kusz i bombard. Ważnym łącznikiem pomiędzy graczem a jego oddziałami będą historyczni wodzowie, którzy umożliwią mu skuteczniejsze dowodzenie wojskami. Dobrze używany dowódca może prowadzić do boju wiele hufców, ale gracze będą musieli uważać, by cenny dowódca nie zagalopował się zbytnio do przodu i nie wpadł we wrogą niewolę.

Średniowiecznym polem bitwy nie rządził chaos. Zarówno armia polska jak i krzyżacka korzystały ze zdobyczy wschodniej sztuki wojennej. Dowódcy układali przedbitewne plany i próbowali je realizować w trakcie bitwy. Grupowali konne rycerstwo w szyki kolumnowo – klinowe, umożliwiające skuteczne poruszanie się po polu bitwy, potężne szarże jak i szybkie odejście od silniejszego przeciwnika. Używali najnowocześniejszych i śmiercionośnych broni epoki – kusz, bombard, mobilnego obozu warownego, wspierającego armię w bitwie niczym ruchomy zamek. Jednakże musieli się zmagać ze słabym rozpoznaniem szyków i zamiarów wroga, prowadzić wojsko do boju w dzikim i pozbawionym dróg terenie wschodniej Europy. Dowódca widział wrogie hufce, ale nie był w stanie dokładnie ocenić ich siły i zwartości. Kierując swoje wojska do rozpaczliwego uderzenia nie wiedział, czy napotka zmęczone bojem oddziały, czy świeże odwody skierowane przez sprytnego przeciwnika.

W Teutons gracze znajdą wszystkie te czynniki, staną się panami średniowiecznego pola walki i zmierzą się z jego wyzwaniami. Bitwy Średniowiecza zostaną rozegrane na nowo…”

Profil gry na BGG: http://boardgamegeek.com/...

Świat jaki znasz nie istnieje. Nie ma rządów. Nie ma armii. Nie ma cywilizacji. Stany Zjednoczone legły w gruzach. W końcu, trzydzieści lat po ataku Molocha nowe potęgi starają się przejąć kontrolę nad zrujnowanym państwem. Zaprowadzają nowy porządek. Przejmują władzę nad słabszymi. Tworzą nowe granice i stany. Przyłącz się do walki. Stwórz swój stan. 51 stan.

51 stan to gra o rozbudowywaniu swoich terenów wpływów. Gracze kierują losem jednej z czterech frakcji (Nowy Jork, Federacja Appalachów, Gildia Kupców, Sojusz Mutantów). Wprowadzają do gry nowe lokacje, liderów, wysyłają ludzi do pracy w poszczególnych miejscach.

Każda lokacja wypatrzona na horyzoncie może być wprowadzona do gry na trzy różne sposoby – możesz ją napaść, by zdobyć wiele surowców w jednej chwili. Możesz nawiązać z nią współpracę, by otrzymywać mniej surowców, ale co turę, aż do końca gry. Możesz też przyłączyć ją do swojego stanu i czerpać korzyści z jej specjalnej zdolności.

Grasz Plemionami mutantów. Widzisz na horyzoncie stację benzynową. Możesz ją napaść i otrzymać 4 kanistry z paliwem. Możesz podjechać tam i zaproponować układ, ty ich nie spalisz, a oni będą ci płacili 1 kanister co turę. Możesz też oczyścić drogę, która do niej prowadzi i przyłączyć stację do swojego terytorium – od tej pory możesz handlować benzyną.

Jedna karta. Trzy możliwości. Kupa klimatu i fabuły.

Na forum gry-planszowe.pl znajdziecie wątek poświęcony grze, w którym wypowiadają się testerzy.

W serwisie Board Game Geek znajdziecie stronę poświęconą 51 stanowi, a na niej galerię zdjęć przedstawiających grę, raport z gry, a niebawem kolejne atrakcje.

Jak wynika z artykułu w lubelskiej Gazecie Wyborczej, w instytucie historii Uniwersytetu im. Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie powstał projekt prowadzony przez jednego z doktorantów, którego celem jest nauka tworzenia gier. W ramach prac studentów powstała nawet przynajmniej jedna gra opowiadająca o strajku w Fabryce Samochodów Ciężarowych w lipcu 1980. Chociaż projekt ma skupiać się na grach historycznych, to jednak nie chodzi tu o militarystyczną ciężką strategię, a raczej grę imprezową, rozgrywaną w 45 minut, z pewną dozą humoru, podobno bardzo grywalną. Muszę przyznać, że jestem całkiem ciekaw jak czym takie naukowe podejście zaowocowało i chętnie zweryfikowałbym przechwałki twórców.

(za informację dziękujemy Karolowi Madajowi)

O tym, że 15 lipca 1410 r. pod Grunwaldem siły polsko-litewskie pokonały zakon krzyżacki, wiedzą wszyscy. Nieliczni jedynie będą mogli…. zmienić bieg historii!

Z okazji 600. rocznicy bitwy pod Grunwaldem Narodowe Centrum Kultury w ramach promocji obchodów wydało grę karcianą dla dwóch osób pt. „Grunwald – walka 600-lecia”. Jeden z graczy zostaje dowódcą sił polsko-litewskich, drugi zaś – zakonu krzyżackiego, każdy korzysta z osobnej 55-kartowej specjalnej talii. Ich starcie to dynamiczna 20-30-minutowa rozgrywka.

Do dyspozycji gracze mają postacie dowódców, historyczne oddziały oraz nieszablonowe taktyki ułatwiające przechylenie szali zwycięstwa na swoją stronę. Zasady gry są proste i łatwe do opanowania nawet dla początkujących graczy, a możliwość zastosowania różnych taktyk i strategii sprawia, że rozrywka jest szybka, z drugiej zaś strony za każdym razem inna.

Gra dzieli się na następujące po sobie starcia, w których ścierają się kolejni dowódcy na czele swych oddziałów. Rozgrywkę wygrywa gracz, który jako pierwszy zdobędzie sześć wrogich chorągwi.

Celem gry jest przybliżenie tematyki historycznej młodzieży, stąd pojawiają się w niej liczne elementy edukacyjne: rzeczywiste historyczne postaci, formacje bitewne, średniowieczny oręż, opis bitwy. Ilustracje na kartach weryfikował pod kątem wierności historyk wojskowości Tomasz Mleczek. Autorami gry są Michał Stachyra i Maciej Zasowski z wydawnictwa Kuźnia Gier, zaś utrzymane w stylistyce komiksowej ilustracje stworzyli Piotr Foksowicz i Krzysztof Rogulski.

W pudełku z grą znajduje się 110 kart (2 talie) oraz instrukcja zawierająca elementy edukacyjne.

Gra jest bezpłatna i będzie dystrybuowana m.in. podczas „Dni Grunwaldu” 15-17 lipca 2010 r. na Polach Grunwaldzkich.

Narodowe Centrum Kultury (http://www.nck.pl) to państwowa instytucja kultury, która zajmuje się podtrzymywaniem i upowszechnianiem tradycji narodowej i państwowej, promocją polskiego dziedzictwa narodowego jako elementu europejskiego dziedzictwa kulturowego, edukacją kulturalną oraz zwiększaniem zainteresowania kulturą i sztuką. W 2010 r. NCK zajmuje się m.in. koordynacją obchodów 600. rocznicy bitwy pod Grunwaldem na poziomie ogólnopolskim.

Gra wydana jest na 600. rocznicę bitwy pod Grunwaldem!
Tematem gry są przygotowania do wojny z Zakonem Krzyżackim. Zadaniem graczy jest zgromadzenie jak największej armii dla króla Jagiełły i zapewnienie prowiantu swoim rycerzom.

Aby zrealizować cel, gracze będą zmuszeni stawiać opór Krzyżakom podczas licznych przygranicznych potyczek, werbować za dukaty zagranicznych rycerzy, wysyłać poddanych po dorodne prosięta stanowiące prowiant dla rycerzy oraz zabiegać na Wawelu o dodatkowe dukaty. Podczas rozgrywki pojawiać się będą wydarzenia historyczne mające wpływ na przebieg gry.
Wygra gracz, który na koniec gry przekaże królowi najliczniejszą armię.

Liczba graczy: 2-4 osób
Wiek graczy: 8-108 lat
Czas gry: 45 min
Cena detal.: 89,90 zł
Autor gry: Filip Miłuński Ilustracje: Marek Szyszko

Elementy edukacyjne:

• postaci i wydarzenia historyczne występujące w grze,
• broszura edukacyjna dołączona do gry.

Do zwycięzcy powędrują atrakcyjne nagrody, w tym najnowszy dodatek do Dominiona zatytułowany Alchemy.

Więcej informacji:

http://dominionliga.blogspot.com/2010/07/tindaloo-mistrzem.html

W 1347 roku na Europę spadło wielkie nieszczęście. Na kontynencie pojawiła się „Czarna Śmierć”, szalejąca zaraza, która w ciągu kolejnych 4-5 lat zabiła połowę populacji.

Od dziś na stronie wydawnictwa AXEL można zapoznać się z instrukcją do polskiego wydania gry Rattus, gry w którą chęć zagrania miałem już od ostatniego Essen. Udało mi się to dopiero jednak teraz na Festiwalu Fair Play w Nowym Sączu, w ostatni weekend. Moje wrażenia z rozgrywki są jak najbardziej pozytywne, a co najważniejsze mam ochotę zagrać jeszcze raz.

Rattus to taki „antyPandemic w średniowieczu”. Nie mówię tu o skali trudności lub typie rozgrywki, a bardziej chodzi mi o otoczkę fabularną. Mamy poprzedzaną przez szczury zarazę, są przedstawiciele sześciu stanów ze specjalnymi zdolnościami i tylko o ile w Pandemicu musimy walczyć z chorobami to w Rattusie chodzi o rozsiewanie zarazy na terenach zajmowanych przez naszych przeciwników, a tym samym ich eliminację. To takie moje luźne skojarzenia :)

Postacie jakie mamy do wyboru pozwalają na tworzenie ciekawych zestawów (w naszej turze możemy korzystać z właściwości wszystkich zdobytych postaci), które w jednej chwili mogą bardzo zmienić sytuację w grze.

Rattus ładnie wygląda, jest w nim negatywna interakcja, są częste zmiany sytuacji na mapie, a to wszystko oparte na przejrzystych i prostych zasadach. Dodatkowo AXEL ma w planach wydanie w przyszłości również dodatku „Rattus: Pied Piper”, który wprowadzi do gry 12 nowych postaci.

Polska premiera Rattusa zapowiedziana jest na koniec lipca br.

Przede wszystkim SE będzie bloczkową grą typu card driven. Najważniejsze decyzje graczy będą się ogniskowały wokół jak najlepszego sposobu zagrywania kart, natomiast na planszy jednostki bojowe przedstawione będa w formie nie żetonów, a drewnianych bloczków, zakrywających dla oczu przeciwnika siłę jednostki. Skupmy się na chwilę na kartach: oprócz tradycyjnych rozwiązań w tego typu grach, czyli możliwości zagrania karty ’na wydarzenia’ albo tzw ‘punkty’ (operational points – ops), które przeznaczyć można na zarządzanie naszymi jednostkami lub wywarcie dyplomatycznej presji na jedno z neutralnych (póki co…;]) państw, autor zaimplementował bardzo ciekawy system pozyskiwania dzięki kartom surowców i zasobów, niezbędnych do prowadzenia wojny. W grze mamy pięć rodzajów surowców:

• zasoby ludzkie – potrzebne do produkowania dywizji piechoty i kawalerii
• stal oraz ropę naftową – oba są niezbędne w budowie step’ów (czyli bloczkowych poziomów siły) jednostek pancernych, morskich i powietrznych. Stal odpowiada za poziomy początkowe – ropa za zaawansowane.
• ‘kadrę’ (Cadre) - inaczej tłumacząc: ‘wyszkolenie’ lub ‘elitarność’ - ten zasób odpowiada za zwiększenie skuteczności naszych jednostek do najwyższej mozliwej. Symbolizuje ich elitarność, pełne stany osobowe i dostatek wszelkiego rodzaju zaopatrzenia, niezbędnego do prowadzenia walki. Cały system sprawia, że po odcięciu od źródeł zasobów, możemy sobie wystawiac co najwyżej dywizje volkssturmu, natomiast zbudowanie dobrej dywizji pancernej wymaga sporo planowania.
• przemysł (Capitol) - pozyskiwanie tego zasobu nie wynika z zagrywania kart, tylko z posiadania odpowiednich, przemysłowych obszarów na mapie. Posiadanie fabryk umożliwia – wraz z wydaniem odpowiedniego zasobu spośród przedstawionych wyżej – produkcję i modernizację jednostek.

Za każdym razem gdy zagrywana jest karta, gracze otrzymują zasoby właściwe dla wymienionych na niej trzech obszarów na mapie (jesli oczywiście te obszary kontrolują).  Zbierane w ten sposób różnokolorowe kosteczki, są przechowywane za zasłoną (tak, tak – przeciwnicy nie znają dokłądnej liczby posiadanych zasobów). Ma to spowodować powstanie dodatkowych dylematów podczas decydowania o zagrywaniu kart.

Niezwykle interesującym aspektem SE może okazać się dyplomacja. Zaczynamy rozgrywkę w roku 1939 i mamy szansę, dzięki właściwej polityce, przekonać do siebie część państw neutralnych (Niemcy szykujący się do ataku na ZSRR z baz tureckich? A jak!), i to nie tylko europejskich (mapa obejmuje także Bliski Wschód). Owo przekonywanie kosztuje punkty ops zagrywanych kart, i może prowadzić do kilku stopni wpływu, m.in.: umowa handlowa (dostajemy surowce z regionów tego państwa, pomimo, że nie kontrolujemy go militarnie), prawo tranzytu (wiadomo…;]) i wreszcie pełen sojusz, w którym uzyskujemy kontrolę nad siłami militarnymi danego kraju. Podobno jest także mozliwy wariant – choć autor zaznacza, że nastąpi on tylko w wyjatkowych okolicznościach – kiedy to siły polskie ruszą wraz z Wehrmachtem na ZSRR! Wszystko ma zmierzać nie tyle w kierunku political fiction, co dawać graczowi możliwość stworzenia własnej historii II Wojny Światowej.

Walka przebiega w sposób znany z innych bloczkowych gier wojennych, choć posiada też bardzo fajną nowinkę. Otóz tradycyjnie już porównujemy siłę i rodzaj jednostek, dzięki czemu wiadomo w jakiej kolejności i jaką liczbą kostek będą one do siebie nawzajem ‘strzelać’ oraz jaki wynik na kościach oznacza ‘trafienie’. Nowniką jest fakt, że dany wynik na kosci symbolizuje ‘trafienie’ konkretnego rodzaju: 6 = straty z wyczerpania (Attrition), 5 = przełamanie (Assault), 4 = przełamanie jednostek pancernych (Armor Assault). Właściciel jednostki, która została trafiona, ma do podjęcia decyzję: przy wyniku 6 – albo traci poziom siły jednostki albo odrzuca jedną kostkę zasobu w odpowiednim kolorze, przy wyniku 4 lub 5 – albo traci poziom siły, albo się wycofuje. Przed bitwą natomiast, obrońca może wybrać, czy walczy z pełną siłą jednostek, czy może część z nich przeznacza do rezerwy, zabezpieczając się tym samym przed okrążeniem wynikłym z uzyskania przełamania przez przeciwnika. Małe, nieskomplikowane decyzje, a cieszą i dodają klimatu, prawda? :)

Pełna kampania będzie przeznaczona dla 3 graczy, z których każdy ma osobne warunki zwycięstwa (Alianci Zachodni, Niemcy, Sowieci). Dla dwóch graczy przeznaczopny będzie duży scenariusz skupiający się na froncie wschodnim, oczywiście okrojony z niektórych istotnych aspektów pełnej kampanii. To chyba może być najpowazniejszy minus SE – wszak trudniej będzie zebrać się trzem maniakom wojskowości na kilkunastogodzinną rogrywkę, niż dwóm. Oprócz tego, obawiam się też trochę o balans kart i ogólny balans całości. Przy tak dużej liczbie możliwych zagrań w mechanice card-driven, chciałoby się, aby każda ze strategii dawała szansę na zwycięstwo, nie stanowiąc ślepej uliczki w rozwoju. A ostatni przykład z grą Stalin’s War pokazuje, że nawet znakomitym projektantom gier przytrafia się wypuścić na rynek niedopracowany, niezbalansowany produkt.

Mimo wszystko, gra zapowiada się wysmienicie. Już od dawna śledzę wszelkie doniesienia na jej temat, a pełen szczegółów tekst Adama Ruzzo na BGG (na podstawie którego stworzyłem niniejszą zapowiedź) tylko mnie utwierdził w przekonaniu, że to będzie hit. Zresztą spójrzcie sami: wiele drugowojennych smaczków, ale zasady dość proste (za pomocą utrudnień w otrzymywaniu kostek zasobów oddano np. strategiczne naloty bombowe i wojnę podwodną), na planszy przejrzyście – trochę bloczków, niewiele żetonów… Wszystko wskazuje na to, że szykuje się nam gra o przejrzystych zasadach, fajnych – eurogrowych mechanizmach, i wielu zazębiających się decyzjach do podjęcia (karty, dyplomacja, ekonomia, przemysł). I nawet te 8-10 godzin potrzebnych na całą kampanię, o których mówią testerzy, nie brzmi dla mnie w tym wypadku dramatycznie. Swego czasu interesowałem się Europe Engulfed, ale ten tytuł odstraszył mnie sporą ilością różnych drobnych regułek i wyjątków, zawartych w przepisach i wymuszających historyczny przebieg gry. Sturm Europa może mieć tę przewagę, że  przenosi wiele tych istotnych drugowojennych zależności w karty, same zasady pozostawiając niezbyt skomplikowanymi. Bardzo lubię gry, w których zamiast ślęczenia nad regułami, ślęczy się nad kartami starając się wybrać optymalny sposób ich zagrania (dokładnie jak w grze ‘Orzeł i Gwiazda’ – recenzja już niebawem na GF)

Wzorem EE, Michael Tan przygotowuje także drugą grę o identycznej mechanice, tym razem obejmującą pacyficzny teatr działań wojennych – Operation Orient. Obie gry (SE i OO) będzie mozńa połączyć i rozegrać megasuperhiperkampanię w pięc osób! :) Sturm Europa ma zostać wydana jeszcze w tym roku (Essen?) przez Academy Games, znane z serii Conflict of Heroes, więc o jakość elementów nie ma co się martwić. Oby tylko termin został dotrzymany…

I miejsce – gra Fauna

II miejsce – gra Palce w pralce

III miejsce – gra Blefuj

Regulamin konkursu „Z planszówką wśród zwierząt”:

- zgłoszenia należy wysyłać na adres konkurs@gamesfanatic.pl do 16 sierpnia 2010 r. (czyli Wasze zdjęcia z Kaszubkonu mają szanse się załapać :-) )

- każdy może przesłać dowolną ilość prac, ale można wygrać maksymalnie jedną nagrodę

- każde zgłoszenie powinno zawierać: imię i nazwisko autora pracy, adres korespondencyjny oraz dopisek „Oświadczam, iż jestem autorem wszystkich załączonych zdjęć i wyrażam zgodę na ich publikację na stronie www.gamesfanatic.pl. Zgadzam się na przetwarzanie moich danych osobowych na potrzeby konkursu.”

- wszystkie dane osobowe zostaną usunięte po zakończeniu konkursu i będą wykorzystane TYLKO do wysłania nagród

- w konkursie nie mogą wziąć udziału członkowie redakcji (nie dotyczy to osób współpracujących)

- redakcja portalu GamesFanatic zastrzega sobie prawo do wyboru zdjęć, które zostaną opublikowane

- wyniki konkursu zostaną ogłoszone do 22 sierpnia 2010 r.

Tematem numeru uczyniliśmy świetny wywiad z Friedemannem Friese, który przeprowadziła Britta Stoeckmann. Autora Wysokiego Napięcia i Fauny podpytała zwłaszcza o metody pracy i plany na drugą połowę roku. Sporo miejsca poświęciliśmy też SAZ, niemieckiemu stowarzyszeniu gromadzącego projektantów gier, którego przewodniczącym jest aktualnie Friese. Warto tu wspomnieć, że stowarzyszenie, choć powstałe w Niemczech, jest organizacją międzynarodową, wciąż oczekującą na pierwszego Polaka.

Polecam także drugi z wywiadów: z autorem nadchodzącej gry pt. Zagłada Atlantydy, Marcinem Wełnickim. Na uwagę zasługuje druga część poświęconego kostkom artykułu z numeru 12., w której autorzy mierzą się z określeniem pozycji kości we współczesnych planszówkach. Mankala, Wari, Kalaha – jeśli nie mówią wam wiele te nazwy, zajrzyjcie koniecznie do artykułu Michała Stajszczaka z cyklu Planszowa Klasyka.

ŚGP to także obszerna porcja recenzji świeżych tytułów. Spośród siedemnastu tekstów wspomnę tylko o kilku: recenzji Czarnych Historii, bestselleru z Niemiec od niedawna dostępnego u nas dzięki wydaniu G3, ocenionym na dziesiątkę Mr. Jack in New York, rozłożonym na części pierwsze Shipyardzie czy Orle i Gwieździe ujętym z punktu widzenia eurogracza z jednej i gracza wojennego z drugiej strony. Warto także sięgnąć po świeżutką reckę IcoSoKu, świetnej łamigłówki i Mystery Express, nowego tytułu wydawnictwa Days of Wonder. Chciałbym także ogłosić, że grą numeru został właśnie Mr. Jack in New York.

Nie zabrakło także tekstów felietonowych. Polecam zwłaszcza felieton debiutanta, a zarazem nowego współpracownika, Andrzeja Świecha, który otwiera nam oczy na alternatywne wykorzystanie gier planszowych. Co ponadto? Nie przeoczcie konkursów (tym razem mamy dwa), fotorelacji i zaproszeń na imprezy planszówkowe oraz, naturalnie, działu Sprintem po grach, w którym nasi współpracownicy wbijają szpileczki omawianym tytułom.

Życzę wszystkich wakacji wypełnionych świetnymi planszowymi rozgrywkami. Życzę też, by obok kremu do opalania, paletek i kąpielówek wśród wyjazdowego bagażu znalazł się także czternasty numer magazynu.

Rafał Szyma

Spośród nich wylosowałem 2 osoby, które otrzymają nagrody – są to Łukasz Hapka z Lublina oraz Piotr Grudzień z Kwidzynia! Gratuluję!

Dodatkowo przyznałem nagrodę specjalną za najciekawsze uwagi do konwentu wpisane na karcie do głosowania. Skromną nagrodę otrzyma Siman za uwagę: „Za mało rozmnażania”.

Najlepszą grą Pionka zostały wybrane… Zombiaki2: Atak na Moskwę. Hurra!

Bardzo dziękuję wszystkim, którzy oddali głos na tego skromnego fillera. Drugie miejsce, o włos nad Dixitem zyskał Świat bez końca z Galakty.

Poniżej pełna lista gier na które głosowano:

19 Zombiaki2
12 Świat bez końca
10 Dixit
9 Egizia
9 Neuroshima HEX
7 Tipp Kick
6 Cyclades
5 Fresco
5 Piraci
4 Cywilizacja
4 Agricola
4 Battlestar Galactica
4 Boże Igrzysko
4 Hawana
4 Shipyard
3 Eufrat i Tygrys
3 Jamaica
3 Formula D
3 Le Havre
3 Makao
3 Sankt Petersburg
2 Louis XIV
2 Adel Verpflichtet
2 Bamboleo
2 Beowulf
2 Container
2 El Grande
2 Black Stories
2 Mr Jack
2 Osadnicy z Catanu
2 Race for the Galaxy
2 Sabotażysta
2 Stronghold
2 Tichu
2 Tobago
2 Złote Miasto
2 Zostan menadzerem
Apples to Apples
Blokus
Celtowie
Claustrophobia
Czarne Historie
Die Aufsteiger
Dominion
Galaxy Trucker
Ghost Stories
Genua
Icehouse
Igloo Pop
Ingenious
Kajko i Kokosz
Książęta Florencji
Manila
Metro
Metropolys
Modern Art
Munchkin
Pitch Car
Thunderstone
Terra Nova

W królestwie będącym częścią świata Runebound bohaterowie (1-4) wyruszają na eksplorację niebezpiecznych podziemii gnani chęcią zdobycia sławy i bogactwa. Wypełniona po brzegi pudełka kartami, znacznikami, figurkami i kafelkami gra oferować ma losowo generowany labirynt, wypełniony zdarzeniami, przeciwnikami i skarbami. Skojarzenia ze stareńkim Labiryntem Śmierci nasuwają się same.

O jakość wydania nie musimy się martwić

Krótki opis możliwości eksploracji przedstawiony w pierwszym artykule wydaje się sytuować tę produkcję raczej w kategorii „losowa i kolorowa”. Niekoniecznie jest to wadą (sam zagrywałem się w LŚ… gdy miałem 10 lat), ale miłośnicy Descenta, czy Arkham Horror mogą być nieco rozczarowani.

Czarodziejka z... Terrinoth

Chodząc po podziemiach, bohaterowie (opisani kilkoma cechami i posiadający „przyrodzone” zdolności specjalne) natrafiać będą na zdarzenia, lub potwory, które wymagać będą testowania ich odpowiednich umejętności… za pomocą rzutu kośćmi. Zapewne przedmioty, czy też pomocnicy będą pomagały w zmaganiach, być może będziemy mogli wpływać na losowość rzutów, ale patrząc na już zaprezentowane karty, obawiam się festiwalu rzutów, tracenia kolejek i nieprzewidywalności.

Wydawnictwo w ciekawy sposób chce pokazać, iż ich gry są częścią jednego świata. Wszystkich sześciu bohaterów występujących w grze będziemy mogli wykorzystać również w Runebound, Descent i Runewars. Czyż pomysł nie jest genialny? Ulubieni bohaterowie po wyjściu z labiryntu będą mogli kontynuować przygodę w innych krainach. Nie wątpie, że pomysłowi fani, wsparci nieuniknionym legionem dodatków, wymyślą ciekawe reguły łączące zabawę na różnych planszach.

Czarodziejka w wersji Descent...

... i Runewars

Zestaw będzie zawierał:

• Ö-deck (12 kart pomocników i 12 kart małych usprawnień)
• Ĉ-deck (12 kart pomocników i 12 kart usprawnień)
• X-deck (24 „obcych” kart)
• L-deck
• pięć tematycznych, dwustronnych plansz gracza (western, wiosna, jesień, zima, Mars)
• naklejki do personalizacji znaczników członów rodziny (35 dorosłych, 33 dzieci, obcy, a nawet wilkołak)
• znaczniki warzyw, zasobów i zwierząt (ślicznie wyglądające, ale niejadalne)

Zestaw zostanie wydany w języku angielskim (2500 egzemplarzy) i hiszpańskim (500 egzemplarzy). Cena wersji angielskiej będzie wynosiła prawdopodobnie 60 $ / £ 40.

Widać nie tylko krówki w Agricoli muszą być dojone… ;)

Arcana to karcianka o zmaganiach pomiędzy gildiami w mistycznym mieście Cadwallon! W czasie gry, uczestnicy budują swoja talię. Zaczynają z kilkoma podstawowymi agentami, w miarę postępu rozgrywki ich talia wzbogaca się o ważne osobistości, kluczowe miejsca i bezcenne relikty. Gracze muszą wykazać się intuicją i dobrym planowaniem
i umiejętnością blefowania w odpowiednim momencie. Łącząc te zdolności sprawimy ze nasza Gildia będzie tą najlepszą w mieście.

Polskie wydanie Arcana

W grze Awanturnicy Świątynia boga Chaca, każdy z grających wciela się w rolę awanturnika, którego w grze symbolizuje figurka postaci i przypisana jej karta. Jego zadaniem jest wynieść ze świątyni jak najwięcej bezcennych archeologicznych skarbów, nawet, jeżeli w tym celu musi zmierzyć się ze śmiertelnymi pułapkami, których pełno
w zagubionej wśród dżungli świątyni.

Tak wyglądają Awanturnicy

Dodatkowo fani gry będą mogli zakupić zestaw malowanych figurek, które zastąpią w grze klasyczne jednobarwne figurki.

Czy czekaliście na polską premierę, czy już od dawna bawicie się angielską wersją? Zamierzacie przesiąść się na rodzimą wersję?

Jeden z anonimowych testerów podczas pracy

To piracki okręt płynie, Wiezie skarbów pełne skrzynie. Każdy zwiewa, gdzie się da, Śmieją się piraci – Ha, ha, ha!
Pędzi okręt jak szalony, Trupią czachą naznaczony, Skrzyżowane kości dwie, Śmieją się piraci – He, he, he!

Kilka tygodni temu miałem okazję napisać zapowiedź wydania przez firmę Axel polskiej edycji Martinique. Po przeczytaniu instrukcji do gry stwierdziłem, że nie jest to pozycja dla mnie. Los jednak chciał (przyznaję, trochę mu pomogłem ;), że Martinique trafiła do mnie do recenzji i teraz wiem, że bardzo dobrze się stało, bo moje pierwsze odczucie okazało się mylne. Ale po kolei.

Na umrzyka skrzyni…
Gra autorstwa Emanuele Ornella przeznaczona jest dla dwóch osób. Niestety wersji „piętnastoosobowej” nie przewidziano, ale wersja dwuosobowa sprawdza się idealnie.

Ładownie pełne bogactw... czyli co w pudełku.
Wszystkie elementy gry (plansza, żetony, pionki) wykonane są z solidnego materiału i na pewno przetrwają nie jeden sztorm. Grafika nawiązuje bardzo dobrze do tematu gry i czuć w niej piracki klimat. Nie jest ani za bardzo realistyczna, ani też za bardzo komiksowa. Tonacja kolorystyczna nie męczy wzroku i pozwala spokojnie oddać się rozmyślaniu nad kolejnymi posunięciami naszej dzielnej, pirackiej kompani.

fot. Łukasz Gralak

Centralną część planszy zajmuje wyspa, która jest podzielona na kwadraty tworząc tym samym siatkę składającą się z 64 pól oznaczonych za pomocą współrzędnych A-H:1-8. Na środku wyspy znajduje się tawerna „The Hook”, której wnętrze, a dokładniej bar z ośmioma krzesłami barowymi, przedstawiony jest graficznie na planszy, obok wyspy. Na wyspie zaznaczono również początkowe miejsca, na których rozmieszcza się żetony mapy. Dodatkowo na planszy umieszczono pole „Zaginiony skarb”, trzy pola „Małych Skarbów” (dwu-, trzy- i czteroelementowe) oraz ładownie i tor punktacji osobny dla każdego z graczy. Czyli jak widać 1584 cm2 wykorzystanych jest znośnie.

Każdy z graczy ma do swojej dyspozycji grupę czterech piratów (czerwonych lub czarnych) oraz dodatkowy, mniejszy pionek do oznaczania punktów.

Skoro jest wyspa i są piraci to do pełnego, szczęścia potrzeba nam jeszcze łupów oraz oczywiście mapy ze skarbami. Mapa jest reprezentowana przez 16 żetonów (8 z cyfrą i 8 z literą) określających położenie skarbu na wyspie, a łupy to 96 żetonów, które na początku gry umieszcza się w płóciennym woreczku. Na każdym żetonie znajduje się symbol (5 rodzajów) oraz mała cyfra od 1 do 3. Żetony mapy posiadają oprócz symbolu (oczywiście, że mapy ;) cyfrę 1.

W pudełku znajdziemy jeszcze kolorową i przejrzystą instrukcję gry, 3 żetony jokerów (o nich później) oraz wspomniany wcześniej płócienny woreczek w pirackim kolorze, czarnym.

A mapa wskaże nam… czyli po co gramy.
Skoro w grze dowodzimy piratami, to prawdopodobnie musi tu chodzić o skarb. I taki właśnie jest w rzeczywistości cel gry. Musimy odnaleźć skarb bo to on da nam pewne zwycięstwo (podstawowy wariat rozgrywki). Druga opcja, jeżeli nikomu z nas nie uda się odnaleźć skarbu, to wygrana na punkty, a w tym pomoże nam zbieranie łupów i „Małych Skarbów”.

fot. Henk Rolleman

Kotwicę podnosić, żagle stawiać… czyli przygotowania.
Na początku gry musimy ustalić gdzie ukryty jest „Zaginiony Skarb”. W tym celu dzielimy żetony mapy na dwa zakryte stosy (w jednym cyfry, a w drugim litery) i losujemy z nich po jednym żetonie, które umieszczamy, nieodkryte, na planszy na polach „Zaginiony Skarb”. Będą one wskazywać położenie skarbu. Losujemy jeszcze jeden taki komplet i umieszczamy go na środku wyspy w tawernie. Resztę żetonów mapy mieszamy razem i umieszczamy na wyspie, dalej nieodkryte, na polach oznaczonych mapą skarbu. W tawernie kładziemy dodatkowo trzy żetony jokerów.

Teraz przyszła kolej na najbardziej pracochłonną cześć przygotowań, czyli rozmieszczanie żetonów łupów. Żetony losujemy z woreczka, do którego wcześniej je wrzuciliśmy i kładziemy je odkryte na wszystkich niezajętych polach wyspy pomijając cztery pola reprezentujące tawernę. Jeszcze tylko losujemy i układamy żetony na polach małych skarbów (2, 3 i 4), odkładamy woreczek do późniejszego wykorzystania i… uff koniec przygotowań, można podnieść kotwicę.

Kapitan na pokładzie… czyli rozgrywka i zasady.
Gra składa się z dwóch etapów: „Poranek”, w którym zbieramy łupy i informacje potrzebne do odnalezienia skarbu oraz „Zmierzch”, w którym staramy się odnaleźć skarb. Etap pierwszy stanowi najdłuższą część rozgrywki.

O „Poranku” wystawiamy kolejno na przemian z przeciwnikiem po jednym piracie na brzegu wyspy, kiedy będziemy mieli wystawionych już trzech piratów możemy zacząć się nimi poruszać lub wystawić ostatniego, czwartego pirata. Zasada poruszania sie piratem jest bardzo prosta. Musimy pokonać (w pionie lub poziomie) tyle pól ile wskazuje cyfra widoczna na żetonie, na którym stoimy. Czyli o maksymalnie 3 pola. Pola bez żetonu, łupu, mapy oraz pola tawerny możemy przekraczać również zużywając jeden krok ruchu. Jeżeli jednak tak się zdarzy, że nasz ruch zakończy się na pustym polu to nasz pirat kończy rozgrywkę w tym etapie gry i zasiada na barowym stołku w tawernie. Premiowane jest zakończenie ruchu w samej tawernie, na środku wyspy. Możemy wtedy wziąć jeden żeton mapy albo jeden żeton jokera (jak pamiętacie żetony te były tam położone w czasie przygotowań). Po co właściwie się poruszamy? Ponieważ zbieramy przy tym łupy: zabieramy i kładziemy przed sobą żeton, na którym staliśmy przed rozpoczęciem ruchu. Zebrane żetony mapy pozostawiamy w ukryciu przed przeciwnikiem. Łupy są widoczne dla wszystkich. Nie możemy zakończyć ruchu na polu na którym stoi pionek przeciwnika, ale możemy przez niego normalnie przejść zgodnie z zasadami ruchu i w takim wypadku możemy mu odkryć jeden żeton mapy, który pozostaje odkryty do końca gry.

fot. Henk Rolleman

Tutaj warto wspomnieć za co otrzymujemy punkty w końcowym podliczaniu. Sumowane są wartości żetonów (cyfra w rogu), z których składają się zebrane „Małe Skarby” w naszej ładowni oraz dostajemy bonus (2 pkt.) jeżeli zbierzemy ich więcej niż przeciwnik. Dodatkowo dostajemy 2 pkt. za każdą, leżącą przed nami, parę żetonów o takim samym symbolu.

Wracamy do pierwszego etapu rozgrywki. Zebrane żetony łupów możemy wymienić, na wspomniane już, „Małe Skarby” zaraz po wykonaniu ruchu, jest to tzw. „Załadunek do ładowni”. Aby wziąć taki skarb i umieścić go w formie zakrytego, oddzielnego stosu w naszej ładowni musimy posiadać taki sam zestaw żetonów przed sobą (liczy się tylko symbol) z jakich złożony jest skarb. Po jego zabraniu odrzucamy nasze pasujące żetony (usuwane są one z rozgrywki), a wolne pole skarbu uzupełniamy nowymi żetonami z woreczka, jeżeli oczywiście takie jeszcze w nim są.

Jeżeli brakuje nam jakiegoś żetonu do stworzenia zestawu „Małego Skarbu” w czasie załadunku to w takim momencie bardzo przydatny staje się żeton jokera, który zastępuje każdy żeton łupu (symbol).

Pierwszy etap kończy się w momencie, gdy ośmiu piratów znajdzie się na barowych krzesłach. usuwamy wtedy wszystkie pozostałe żetony z wyspy i przystępujemy do etapu drugiego, czyli „Zmierzchu”.

W tym etapie, zgodnie z kolejnością zajmowanych miejsc na stołkach, każdy gracz bierze swojego pirata i na podstawie liter i cyfr na żetonach mapy (swoich oraz odkrytych u przeciwnika), stara się wydedukować gdzie zakopano skarb na wyspie, koordynaty tego miejsca wylosowaliśmy na początku gry. Gdy wszyscy piraci ponownie powrócą na wyspę (na jednym polu może być tylko jeden pirat) odkrywamy żetony mapy określające współrzędne zakopania „Zaginionego Skarbu”. Jeżeli we wskazanym miejscu jest nasz pirat to automatycznie wygrywamy grę. Jeżeli nikomu się to nie udało to podliczamy punkty zgodnie z zasadami, o których pisałem wcześniej. Wygrywa wtedy gracz z największa ilością punktów.

Istnieją jeszcze dwa dodatkowe warianty gry. Pierwszy, w którym odkrycie „Zaginionego Skarbu” nie gwarantuje od razu wygrania całej gry, tylko zdobywa się w takim wypadku 20 pkt. oraz drugi, w którym aby wykonać swój pierwszy ruch piratem musimy mieć wprowadzonych wszystkich czterech piratów na planszy.

Ja polecam od razu grać wg. pierwszego wariantu. Przegranie całej gry ponieważ ktoś przypadkiem znalazł skarb może być frustrujące. Natomiast wprowadzenie wariantu punktowego nie wpływa źle na rozgrywkę i jest bardzo dobrym zamiennikiem (20 pkt.) podstawowych zasad.
Co do drugiego wariantu to tutaj mam mieszane uczucia co do jego sensu, ponieważ czasami i bez tego wprowadzamy od razu czwartego pirata żeby zając dobry/potrzebny żeton lub dobre pole startowe.

Nogi brak, oka brak, zamiast dłoni hak… czyli życia bywa trudne.
Jak widać zasady są łatwe i można je wytłumaczyć w 10 minut. Jest to duża zaleta Martinique ponieważ pod tą prostotą zasad ukrywa się naprawdę wymagająca myślenia i podejmowania czasami trudnych wyborów rozgrywka.

W czasie zbierania łupów mamy kilka możliwości na zdobycie pkt., a w końcu na wygraną. Musimy w czasie gry decydować, czy zbieramy elementy mapy i szykujemy się na „Zaginiony Skarb” albo czy zbieramy łupy żeby zbierać „Małe Skarby”, a jeśli tak to, czy celujemy w małe (dwu i trzy elementowe) i zbieramy je szybko, dodatkowo licząc na premię za największa ich ilość w ładowni, czy też zbieramy je w zależności od wartości punktowej jakie dadzą nam one w czasie podliczania punktów. Możemy również w pewnym momencie zadecydować, że zbieramy żetony w celu zdobycia ich par, np. gdy zostaniemy odcięci na planszy na kilku żetonach, ale mądre ich zebranie może zaprocentować uzyskaniem lub uzupełnieniem naszej kolekcji kilkoma parami żetonów (2 pkt.). Blokowanie przeciwnika jak widać też wchodzi w grę i nierzadko można to wykorzystać i zakończyć jego karierę na wyspie. Nie możemy również zapominać o tawernie bo pomimo, że skończymy grać piratem, który do niej wejdzie to jednak zyskamy bonus, a taki joker jest naprawdę dobrą inwestycją, kiedy umożliwia zabranie czteroelementowego zestawu o dużej wartości punktowej.

Bycie pierwszym na barowym stołku i tym samym zaczynającym poszukiwanie „Zaginionego Skarbu” niekoniecznie jest zawsze takie dobre. Możemy zaryzykować i przepuścić przeciwnika, a tym samym uzupełnić naszą wiedzę o tym gdzie skarb na pewno się nie znajduje. Jest to ryzykowne, ale czasami gdy mamy nawet sporo żetonów mapy, nie jesteśmy do końca pewni do któregoś z rzędów (z cyfrą lub literą). Wtedy taka decyzja może okazać się pomocna.

Ktoś mógłby zarzucić dużą losowość zarówno jeżeli chodzi o rozłożenie łupów na wyspie jak i też losowanie zestawów „Małych Skarbów”. Tutaj jednak nie czuć jej negatywności. Plansza jest inna za każdym razem kiedy zasiadamy do gry. A „Małe Skarby”? Przecież to skarby i ich odkrywanie przeważnie wiąże się z niespodzianką dla odkrywcy, czyli pasuje to do klimatu gry ;)

Jak chyba można było przeczytać między zdaniami ja nie jestem zbytnim fanem drugiego etapu, ale nie twierdzę, że nie jest to miłe uzupełnienie rozgrywki. Co ważne podobało się to przeciwnikowi, z którym grałem, a jak wiadomo zadowolony przeciwnik to przeciwnik, który ponownie z nami zagra :) Jednak wspomniany wcześniej, dodatkowy wariant sprawdza się tutaj bardzo dobrze.

Nie może być tak do końca kolorowo. Jest jedna rzecz, która w stosunku do czasu rozgrywki (20 – 30 min) może męczyć. Jest to czas przygotowania planszy, a dokładnie rozłożenia żetonów. Jeżeli działamy wspólnie można ten czas skrócić i jakoś z tym żyć, ale może to być nużące.

Rumu nalej… czyli podsumowanie.
Jak widać Martinique to gra ciągłych wyborów i myślenia o kolejnym ruchu. Przez cały czas musimy dostosowywać naszą taktykę do ilości i rodzaju łupów jakie oferuje nam jeszcze wyspa oraz do „Małych Skarbów”, które możemy pozyskać. W czasie rozgrywki nie czuć dłużyzny i przestojów. Gra jest dynamiczna, a dzięki losowemu układowi żetonów na początku gry, rozgrywka jest zawsze inna.

Jestem mile zaskoczony Martinique, zwłaszcza po tym co napisałem na początku. Gra na pewno sprawdzi się jako gra rodzinna, jako przerywnik pomiędzy poważniejszymi tytułami lub jako zakończenie „planszowego spotkania”. Proste zasady, estetyka wykonania i spora dawka kombinowania sprawiają, że Martinique warta jest kupienia, a na pewno zagrania.

Zalety:

• proste zasady
• czas i dynamika rozgrywka
• sporo możliwości na wygraną
• wykonanie

Wady:

• nużące przygotowanie planszy
• podstawowy wariant zwycięstwa („kto znajdzie skarb wygrywa od razu”)

Dziękujemy dystrybutorowi – firmie Axel – za przekazanie gry do recenzji.

Fantasy Flight Games zapowiedziało wydanie nowej wersji kooperacyjnej przygody w Śródziemiu, autorstwa samego doktora Knizia (stworzonej przez niego jeszcze w „przed-keltisowych” czasach). Oryginalne Lord of the Rings oferowało rewolucyjną (jak na rok 2000) mechanikę obficie podlaną klimatem wielkiej epopei Tolkiena. Niewątpliwie na przeszkodzie szerszej popularyzacji tytułu stała mała dostępność połączona z koniecznością znajomości języka obcego (by w pełni cieszyć się klimatem wyprawy). Nowe wydanie, które ukaże się w serii Silver Line Edition, ma przynajmniej wyeliminować ten pierwszy problem.

Gra, zachowując spektakularne ilustracje Johna Howe’a, oferować będzie ulepszoną oprawę, nowe komponenty i instrukcję. Ponieważ jednak (zgodnie z zasadami tej serii wydawniczej) całość zostanie zmniejszona nowa wersja NIE będzie niestety kompatybilna z obecnymi na rynku dodatkami. To kolosalna wada – każdy, kto miał przyjemność grać w „pełną” wersje przyzna, iż rozszerzenia znacznie wzbogacają rozgrywkę czyniąc ją pełniejszą, ciekawszą…i trudniejszą.

Wydawnictwo w żaden sposób nie zdradziło się, czy ma również w planach wydanie nowej wersji rozszerzeń. Fakt, iż aktualnie dodatki są bardzo trudno dostępne i (poza Friends & Foes) nie można ich kupić w sklepie FFG każe przypuszczać, iż z biznesowego punktu widzenia byłaby to decyzja słuszna. Póki co jednak pozostaje tylko wersja podstawowa, która według BGN ma się ukazać we wrześniu.

Czy nowe wydanie Was interesuje? Czy 10-letnia gra ma szansę w starciu z nowymi tytułami?

Artwork z nowej wersji instrukcji

• Aktualności (… czyli co nowego w świecie gier)
• Zdrada, która odmieniła wszechświat (Horus Heresy)
• Gra BARDZO towarzyska (Let’s Play)
• Wybory 2005 – przeżyjmy to jeszcze raz (Zostań Prezydentem)
• Gdzie zombiech sześć, tam nie ma co jeść (Growing Hunger)
• Tetris w trybie multi… i to bez ekranu! (Fits)
• Zabawa w rysowanie (Monstermaler)
• Ekonomia na Filipinach (Manila)
• Z monitora na planszę (Gry planszowe inspirowane grami komputerowymi)
• Dwudziestoletni kosmiczny wrak (Historia gry Space Hulk)
• Na Dzikie Pola powrót po latach (Pan Brat)
• Imperialny Malleus Maleficarum (Inquisitor’s Handbook)
• Poprowadź swój własny sezon serialu (Supernatural RPG)

Magazyn do pobrania jak zwykle pod adresem: http://www.rebel.pl/x.php/193/Rebel-Times.html.

Letni Festiwal Gier FAIR PLAY to mnóstwo atrakcji dla ludzi w każdym wieku: rozgrywki, prezentacje i turnieje gier, konkursy dla dzieci. Każdy może wygrać nagrodę, rejestrując się w sali gier, która będzie mieściła się w sądeckim ratuszu.

W trakcie festiwalu będą miały miejsce wakacyjne premiery gier: Arcana, Awanturnicy, Bumerang oraz prapremiery: Na Grunwald i Rattus.

W niedzielę 4 lipca odbędzie się również 6 edycja Małopolskiego Festiwalu Smaku. Jest to największe w Polsce regionalne wydarzenie o charakterze kulinarnym, promujące małopolskich producentów, produkty lokalne i tradycyjne oraz potrawy regionalne. Spodziewamy sie już tradycyjnie wielu osób, które ściągną na degustacje regionalnych potraw. Przy okazji może zasmakują w dobrych, nowoczesnych grach?

Na stronie festiwalu pojawił sie ostateczny program i lista ponad 150 gier planszowych dostępnych w wypożyczalni w sądeckim ratuszu.

„2012: TDoF” to taktyczna gra przeznaczona dla 2, 3 i 4 osób, w której gracz kierując jedną z czterech armii (Sekcji 8, Arkarian, Triady lub Cyberzony) musi zrealizować określone zadania zgodnie z wybranym scenariuszem i uzyskać dominację nad Ostatnim Dystryktem. Każdy gracz w swojej turze przydziela rozkazy poszczególnym drużynom i/lub używa kart Działań Strategicznych. Wszystko po to, aby zlikwidować określoną liczbę drużyn/jednostek, zdobyć flagi, zdobyć region, dotrzeć do określonego celu eskortując jednostkę lub po prostu walcząc w standardowym deathmatch. Niektóre scenariusze pozwalają również na grę kooperacyjną (2 armie na przeciw 2 armiom). Już teraz na stronie znajduje się baza przykładowych scenariuszy.

Warto wspomnieć, że świat, w którym toczy się rozgrywka został opisany w książce o tym samym tytule co gra.

„Jest rok 2012. 5 miesięcy po krwawej, zakończonej nuklearną rzezią wojnie z rasą Arkarian. Ziemia podzielona jest na 5 Dystryktów opanowanych przez cztery odmienne frakcje. Tylko jeden Dystrykt znalazł się poza kontrolą…

Ostatni Dystrykt to część dawnej Europy, gdzie po skażeniu większości terenów na Ziemi, żadna z ocalałych frakcji nie zdołała się do niego dostać na tyle aby go w pełni zasiedlić. Istnieje wielkie prawdopodobieństwo, a raczej pewność, że Ostatni Dystrykt ma jeszcze zasoby czystej wody, jednak przedostanie się tam graniczy z cudem. Liczne niebezpieczeństwa, napromieniowane i skażone biologicznie tereny, gangi, Arkarianie, mutanty, potwory… Co kryje się w Ostatnim Dystrykcie? Kto zdobędzie nad nim ostatecznie kontrolę?”

Patrząc na zawartość pudełka cena gry wydaje się atrakcyjna. W przedsprzedaży będzie wynosiła 39,95 zł, a później 49,95 zł. Wyłącznym dystrybutorem będzie firma REBEL.pl.

Więcej informacji na stronie gry: http://www.thedayoffallout.pl

Jest 1 września 1940 roku. Od kilku tygodni trwa nieustanna walka powietrzna między Wielka Brytanią a III Rzeszą, która przejdzie do historii jako Bitwa o Anglię. Do dowództwa Królewskich Sił Powietrznych (RAF) w Londynie nadszedł komunikat, że liczne formacje niemieckich samolotów kierują się w stronę stolicy. Po tym, jak przedwczoraj, w czasie ćwiczebnego lotu, pilot polskiego Dywizjonu 303 zestrzelił niemiecki bombowiec, dowództwo RAF-u, praktycznie pozbawione rezerw, zdecydowało się wysłać do walki tę polską jednostkę. Spragnieni walki piloci niecierpliwie czekali na ten rozkaz. Właśnie mkną na spotkanie z niemiecką potęgą. Nareszcie mogą spotkać się z Luftwaffe jak równy z równym i odpłacić Niemcom za klęskę Polski sprzed roku.

„303” jest szybka grą wojenną dla dwóch osób. Jeden z graczy dowodzi lotnictwem alianckim broniącym Wielkiej Brytanii (RAF) a drugi – lotnictwem niemieckim (Luftwaffe). Każdy z graczy dysponuje sześcioma różnymi samolotami, które dzięki użyciu specjalnych kości toczą podniebne pojedynki. Skuteczność strzału zależy od szczęścia i odległości od celu. Celem lotnictwa niemieckiego jest zbombardowanie Londynu, a zadaniem RAF jest uniemożliwienie tego. Czy piloci z Dywizjonu 303 powstrzymają inwazję i uratują miasto?

W materiałach towarzyszących grze zaprezentowane zostaną między innymi sylwetki trzech pilotów Dywizjonu 303 – uczestników bitwy: Witolda Urbanowicza, Josefa Františka i Johna Kenta. Postacie te symbolizują międzynarodowy wysiłek w obronie przed agresją hitlerowskich Niemiec.

Gra zostanie wydana po polsku, czesku i angielsku już we wrześniu tego roku. Będzie dystrybuowana jako element towarzyszący wystawie przygotowanej przez IPN „Battle of Britain” prezentowanej w Parlamencie Europejskim w Brukseli oraz jako nagroda w konkursach organizowanych przez Biuro Edukacji Publicznej. Podobnie jak poprzednie gry IPN będzie ją można kupić.

Na naszej stronie zamieściliśmy PDF z instrukcją do gry „303” w wersji Beta. (http://www.ipn.gov.pl/ftp/pdf/instrukcja_gra_303.pdf) Zapraszamy do lektury! Państwa komentarze będę dla nas bardzo cenne, gdyż jest jeszcze czas na wprowadzenie poprawek. Nie ukrywamy, że w tym względzie bardzo liczymy na bezinteresowną złośliwość społeczności GF.

Za niewygórowaną cenę (sugerowana cena detaliczna 19,90 zł) dostaniemy zestaw 6 specjalnych kości, notes z 60 planszami oraz instrukcję. Wszystko to będzie zamknięte w małym pudełku, które ma sprawić, że gra będzie się świetnie sprawdzała jako gra podróżna.

Podczas rozgrywki każdy z graczy usiłuje wybudować na własnej wyspie (przedstawionej na planszy) jak najwięcej dróg, osad, miast i rycerzy, a tym samym osiągnąć jak najlepszy wynik punktowy. W grę można grać również samemu, a później porównać własne wyniki z wynikami osiągniętymi przez innych.

Więcej informacji na stronie gry oraz w instrukcji.

Roku pańskiego 1368 miłościwie nam panujący Kazimierz Wielki mocą swego królewskiego prawa ustanowił dokument zwany Statutem Żup Krakowskich. Jasno stoi w nim zapisane, iż kto otrzyma z rąk Króla tytuł urzędniczy Żupnika Królewskiego, zarządzać będzie Kopalnią Soli w Wieliczce, Magnum Sal zwaną.  Jaśnie Pan żupnikiem swym królewskim tego ze sztygarów mianuje, kto pracą swą dowiedzie, iż fach żupniczy najlepiej opanował i na chwałę Królestwa Polskiego eksploatacyję Żup Krakowskich poprowadzi.

Magnum Sal to ekonomiczna gra planszowa, którą na tegoroczne targi w Essen przygotowuje wydawnictwo Gry Leonardo. Po zeszłorocznym sukcesie Orła i Gwiazdy Leonardo sięga poza obszar gier wojennych i w tym roku spróbuje oczarować graczy rasową eurogrą.

Ilustracja z planszy gry, bez elementów funkcjonalnych.

Magnum Sal zostało stworzone przez duet autorów: debiutującego jako projektant redaktora GamesFanatic.pl  – Marcina Krupińskiego i autora „Małych Powstańców” – Filipa Miłuńskiego. Autorem ilustracji jest Piotr Nowojewski, znany polskim graczom między innymi z świetnej oprawy graficznej gry Hannibal Barkas.

Magnum Sal opiera się na mechanice worker placement. Jest przeznaczona dla 2-4 graczy w wieku od 10 lat. Pojedyncza rozgrywka trwa od 60 do 120 minut. Gra zostanie wydana w Polsce we wrześniu 2010. Produkcja jest niezależna językowo i pierwszy nakład zawierać będzie instrukcję w trzech językach: po polsku, angielsku i niemiecku.

Ilustracja z okładki gry

W sierpniu ruszy przedsprzedaż gry. Za ponad sto drewnianych elementów (pionki i kostki soli), kilkadziesiąt żetonów kopalni, królewskich zamówień i górniczych narzędzi oraz bogato ilustrowaną planszę gracze zapłacą w przedsprzedaży zaledwie 89 złotych! Sugerowana cena detaliczna gry wyniesie 99 złotych.

Inwestuj w górniczą ekipę, kupuj narzędzia w warsztacie by usprawnić wydobycie  i handluj solą na targu. Zdobądź białe złoto – najcenniejszą, czystą jak łza sól, zalegającą w najgłębszych zakamarkach szybu w Wieliczce i zyskaj uznanie króla Kazimierza Wielkiego!

Więcej informacji o grze i ilustracje będzie można znaleźć w profilu gry w serwisie Boardgamegeek.com

W Navegador wcielimy się w XV w. żeglarzy portugalskich odkrywających i kolonizujących nowe lądy. Dzięki ekploracji i eksploatacji nowych ziem będziemy mogli rozbudować swoją flotę, zatrudnić wielu kolonistów i żeglarzy i zdobyć kontrolę na dającymi różne przywileje budynkami. Z zadowoleniem przyjmuję fakt, iż sercem mechaniki będzie rondel – bardzo lubię ten „silnik” i cieszę się, że po (niezbyt udanym moim zdaniem) The Princes of Machu Picchu autor wraca do swego oryginalnego pomysłu.

Prototyp planszy

Gra ma trwać około 90 minut i działac przy różnej konfiguracji liczby graczy (2-5). Póki co wielu szczegółów jeszcze nie znamy (na szerszą analizę przyjdzie czas po publikacji angielskiej wersji instrukcji) – na razie muszą wystarczyć zdjęcia wstępnej wersji, dające nadzieję na klimatyczną i czytelną oprawę graficzną.

Prototyp rondla (jak widać żadne pole sie nie powtarza)

Osobiście uwielbiam taką tematykę, więc jeśli tylko skalowalność gry będzie przyzwoita, to nie będę na siłę szukał oryginalności, tylko z przyjemnością wsiądę na pokład statku i krzyknę „cała naprzód ku nowej przygodzie!”. A Wy?

Chyba już powoli możemy zacząć się przyzwyczajać, że Galakta będzie wydawać nowe tytuły od FFG. Dla przypomnienia: Battles of Westeros jest grą opartą na systemie Battlelore, a fabularnie oparta na sadze Pieśni Lodu i Ognia George’a R.R. Martina (czyli popularnie nazywaną sagą Gry o Tron).

Więcej informacji wkrótce.

[źródło: Galakta]

Powiększony widok planszy

W Neuroshimie Hex w wersji na urządzenia iPhone, iPod Touch i iPad znajdzie się możliwość konfigurowania rozgrywki od dwóch do czterech graczy, przy czym każda armia może być sterowana przez człowieka lub sztuczną inteligencję. Duży nacisk został położony na dostarczenie maksymalnego komfortu rozgrywki, stąd sterowanie będzie intuicyjne i przyjemne w użyciu. W grze znajdzie się też pełny przegląd armii i jednostek, samouczek oraz tryb prowadzenie za rękę, dzięki któremu osoby nieobeznane z grą szybko poznają zasady. W kolejnych planach jest przygotowanie wersji wieloosobowej przez Internet oraz dodawania armii fanowskich i oficjalnych dodatków.

Za przygotowanie wersji na iPhone, iPod i iPad odpowiada zespół Big Daddy’s Creations. Cena gry będzie wynosiła 2.99$ (2,39 euro), a data premiery to przełom lipca i sierpnia.

Przegląd jednostek

Wszystkich zainteresowanych większą liczbą zdjęć z gry oraz szczegółów dotyczących rozgrywki zapraszam na oficjalną stronę gry i stronę na Facebook’u. Osoby pragnące śledzić postęp prac i najróżniejsze wieści z frontu zapraszam na odpowiednie kanały w serwisach Blip oraz Twitter.

W trakcie Letniego Festiwalu Gier FAIR PLAY w Nowym Sączu będzie można również wziąć udział w akcji oddawania krwi. Nie trzeba nikogo przekonywać jak bezcennym darem jest ludzka krew. W Polsce potrzeba 1 litr krwi co minutę – to 2 dawców. Dlatego Klub Honorowych Dawców Krwi PCK działający przy 1-ligowym klubie sportowym Sandecja zaprasza wszystkich na akcję krwiodawstwa. Odbędzie się ona dnia 4 lipca 2010 r. (niedziela) w godzinach od 10-16 w sądeckim ratuszu – ul. Rynek 1. Przyjdź, oddaj krew i uratuj czyjeś życie. Każda osoba, która odda krew dostanie pamiątkowe zdjęcie piłkarzy Sandecji z autografem. Serdecznie zapraszamy.

Najnowsza gra Filipa Miłuńskiego, Na Grunwald: Rycerze króla Jagiełły, pojawi się w sklepach w pierwszym tygodniu lipca br., ale już teraz można zapoznać się z instrukcją do niej.