fot. muka

Egizia to czwarta gra spółdzielni autorskiej, ukrywającej się pod kryptonimem Achitocca. Debiut włoskiej spółki, Leonardo da Vinci, zrobiła niemałą karierę wśród graczy, wyróżniając się wieloma nowymi pomysłami na mechanikę. Druga gra, Ghost for Sale, padła chyba ofiarą popularności poprzednika. Była bowiem skierowana do kompletnie innych graczy niż Leonardo – Ghost for Sale jest głównie oparta na blefie i dedukcji. Nie spodobała się, do dziś jest najgorzej oceniana wśród całego dorobku grupy, ale z drugiej strony trzeba docenić to, że makaroniarze znowu sięgnęli po świeże pomysły, oparli się pokusie odcinania kuponów. Wraz z kolejnymi produkcjami stało się to ich znakiem firmowym. Trzecia gra, Comuni, mimo że została dostrzeżona w Polsce, na świecie nie jest dużo szerzej znana niż Ghost for Sale. Podobnie zresztą jak ich najnowsze dziecko, recenzowana właśnie Egizia. To zadziwiające, ale jeśli zsumować liczbę zarejestrowanych na BGG posiadaczy wszystkich trzech najnowszych dzieł Achitocca, to otrzymamy niemal dokładnie jedną trzecią liczby zarejestrowanych posiadaczy Leonardo da Vinci.

Zasady

Na przejrzystej i estetycznej planszy rzuca się w oczy zygzakujący Nil, wzdłuż którego z jednej strony rozłożone są karty, a z drugiej pola udostępniające różnego rodzaju akcje. Gracze dysponują kilkoma pionkami w kształcie małych stateczków, którymi mogą płynąć z prądem rzeki, odwiedzając to co wzdłuż rzeki umieszczono. Stawiając stateczek na polu z kartą mogą wejść w jej posiadanie, stawiając stateczek na polu z akcją, mogą tę akcję wykonać. Oczywiście pola już zajęte są niedostępne dla innych graczy. Dodatkowym ograniczeniem jest to, że płynąć wolno tylko z prądem. Kolejne stateczki musimy stawiać gdzieś w dół rzeki od ostatnio przez nas postawionych.

fot. Carsten Wesel (Ceryon)

Po drodze możemy zdobywać pola uprawne pozwalające wyżywić naszych pracowników, kamieniołomy dostarczające budulca, możemy zwiększać wydajność pracowników (ale także ich apetyt) oraz możemy pozyskiwać różne karty dające specjalne przywileje i możliwości w trakcie rozgrywki lub punkty na koniec gry. Możemy wreszcie przy pomocy naszych pracowników i kamienia budować jedną z pięciu wielkich budowli w starożytnym Egipcie. To właśnie budowanie jest głównym źródłem punktów zwycięstwa – im więcej kamienia zużyjemy na budowie, tym więcej punktów zwycięstwa otrzymamy.

Niektóre z budowli dają dodatkowe zyski. Sfinks pozwala na dobranie kart dających dodatkowe punkty na koniec gry jeśli spełnione są określone na nich warunki. Grobowce i obelisk pozwalają zmniejszyć karę w punktach zwycięstwa jaką trzeba ponieść w razie niewyżywienia pracowników albo uzyskać dodatkowe kamienie oraz możliwość kupowania za nie punktów zwycięstwa. Piramida pozwala walczyć o przewagi na poszczególnych poziomach i zdobywać dodatkowe punkty zwycięstwa. Tylko wielki kamienny łuk triumfalny nic dodatkowego nie daje.

fot. Antony Hemme (Toynan)

Rozgrywka i zbalansowanie

Choć pieniędzy w Egizii nie ma, jednak rozgrywka przywodzi na myśl typowe gry ekonomiczne. Mamy tu rozbudowę infrastruktury, która pozwala nam zdobywać punkty skuteczniej – w tym celu zwiększamy siłę pracowników, zdobywamy kamieniołomy oraz karty dające stałe premie i dodatkowe możliwości. W miarę wzrostu możliwości rosną też jednak koszty – silniejszy pracownik zjada więcej, potrzebujemy więcej pól uprawnych lub ponosimy karę. Ta cała maszynka ma jeden i tylko jeden cel – zdobywanie punktów zwycięstwa.

Mimo że z powyższego opisu droga do wygranej wydaje się prosta jak horyzont gdy Nil wyleje, nigdy nie uda się mieć wszystkiego. Za mało czasu, za mało łódek, no i ci wstrętni współgracze trochę przeszkadzają. Nie da rady zdobyć w bród kamienia, mieć drużyny złożonej z samych Pudzianów, suto zastawione stoły i jeszcze mnóstwo kart premiowych, dających po dziesięć punktów każda. Nie da rady, na coś trzeba się nastawić. Trzeba wybrać jakąś strategię. Nie ma tu przy tym strategii zdecydowanie rozłącznych, zawsze jest to pewien kompromis między różnymi kierunkami rozwoju. Podobnie ma się sprawa z budowlami – trzeba się na czymś skoncentrować i liczyć na dociągnięcie karty Sfinksa dającej premię za takie zaangażowanie. Albo odwrotnie – nie liczyć na duży bonus na koniec gry, za to co rundę budować trochę na każdej budowie i zgarniać mniejsze premie za gorliwość budowniczego.

fot. Antony Hemme (Toynan)

A skoro o Sfinksie mowa, to ta właśnie budowa wydaje się szczególnie atrakcyjna. Karty premiowe mogą dać potężny zastrzyk punktowy i to bez wielkiego wysiłku. Zysk może być tu znacznie wyższy niż premie z pozostałych monumentów, a przecież każdy wydany u stóp Sfinksa kamień daje i tak punkty zwycięstwa bezpośrednio. Tej budowy nie warto przegapiać, choć również wśród samych kart Sfinksa są lepsze i gorsze. Zwłaszcza mówię tu o kartach dających premie za ukończenie (lub niemal ukończenie) przez graczy którejś z pozostałych budowli. Przy maksymalnej liczbie graczy ten cel zostanie prawdopodobnie osiągnięty bez wielkiego wysiłku, za to przy dwóch graczach wydaje się to bardzo mało prawdopodobne. Tak więc karty dające za to premię mogą być łatwe do zrealizowania lub prawie niemożliwe.

Za to karta dająca premię za ukończenie wszystkich grobowców zdaje się być ponurym żartem – nie widziałem rozgrywki, w której gracze choćby zbliżyli by się do tego celu, to raczej nie jest możliwe. Ponieważ na początku rozgrywki każdy gracz dostaje jedną kartę Sfinksa za darmo, pechowiec który otrzyma tę właśnie kartę może przestać myśleć o wygranej i cieszyć się samą rozgrywką i towarzystwem innych graczy. Ten brak równowagi kart premiowych rzuca się cieniem na grę, potrafi wpłynąć na wynik jeszcze przed pierwszą rundą gry.

fot. Antony Hemme (Toynan)

Wnioski

Egizia jest bardzo ciekawą, średniej ciężkości eurogrą, pozwalającą dobrze się bawić podczas trwającej około godzinę rozgrywki. Spływ w dół rzeki zupełnie odświeża starą mechanikę worker placement i wprowadza zupełnie nowy dylemat – czy popłynąć szybko w dół omijając kilka początkowych pól, za to zgarniając kluczowe pola w dole rzeki, czy też zostać z tyłu i cierpliwie zbierać wszystkie pozostałości po innych graczach? W każdej z pięciu rund ten dylemat rozstrzygamy na nowo, przy nowym układzie kart do zdobycia.

To sprawia, że do gry chce się wracać, zwłaszcza w pełnym, czteroosobowym składzie. Wtedy znika większość niedogodności i kłopotów z równowagą kart Sfinksa. Dodatkowo ciasnota na planszy podnosi ciśnienie i pozwala poczuć przyjemny zastrzyk adrenaliny. Jeżeli większość waszych rozgrywek odbywa się przy pełnym stole, śmiało mogę polecić Egizię, to rzetelna, solidna, dobra gra. Nie zawiedziecie się.

Zalety:

- ładne wydanie

- ciekawa mechanika

- emocjonująca, zacięta i niezbyt długa rozgrywka

Wady:

- słabiej się sprawdza przy dwóch graczach

- niektóre karty Sfinksa znacznie mniej atrakcyjne od innych, zwłaszcza przy dwóch graczach

Filippos (5/5) Jako fan worker placement i średnio ciężkich eurogier nie mogę wystawić Egizii innej oceny niż masymalna. Panowie z Achitocci naprawdę wiedzą jak projektować gry i jak je dopracowywać. Mechanika spływu Nilem jest genialna w swej prostocie i dowodzi że z worker placement można jeszcze sporo wycisnąć – wystarczy znaleźć jakiś nowatorski sposób wysyania robotników do pracy. Grałem w Egizię jak na razie tylko raz, ale na żadną inna grę tak mocno nie czekam. Wydanie w ludzkim języku jest zaplanowane na maj-czerwiec tego roku. Fani worker placement powinni kupować bez chwili zastanowienia. Wspaniała gra.

yosz (5/5) Grałem raz, cztery miesiące temu w wersję niemiecką. Szczenoopadacz i zazdrość – jak można wymyślić tak sprawnie i płynnie działającą grę? Wycisnąć z worker placement coś nowego i opakować grą średnio-ciężką, w którą zagrają gracze i nie-gracze. Panowie z Achitocca znowu stworzyli znakomitą grę od której czuć powiew świeżości. Tak jak Filip czekam na angielskie wydanie przebierając nogami z niecierpliwości.

folko (4/5) Nie podzielam zachwytu kolegów u góry. Grało mi się przyjemnie, z chęcią do zabawy wrócę… ale na razie wstrzymałem się z kupnem. Karty sfinksów to niestety porażka, nie cierpię takich rozwiązań, gdy coś tam – dobierane w ciemno – przynosi premię, a ta niestety jest różna. Dużo lepiej rozwiązane są karty premii w Stone Age – tego samego wydawnictwa, lepiej w Książętach Florencji, tu osobiście uważam że psują dobrą grę.

Don Simon (3/5) Grałem tylko raz i wrażenia jak najbardziej pozytywne. Odpowiednia doza oryginalności, szybka rozgrywka, poprawne wykonanie. Być może przy dłuższym kontakcie doceniłbym ją bardziej – póki co mimo wszystko wydaje mi się kolejną grą, która jest ciekawa, działa i się nie dłuży… ale która u mnie pewnie by w ogóle nie trafiała na stół.

Veridiana (4/5) Niedoścignionego wzoru WP jakim jest Age of Empires III ”Egizia” nie przebija, ale pomysł z płynięciem w dół Nilu jest świetny, tak samo jak budowa drużyny łysych budowniczych :) W Egizię gra mi się naprawdę przyjemnie, acz z jednym wyjątkiem. W żadnej grze nie toleruję totalnie losowego doboru kart bonusowych. W ostatniej rozgrywce wygrałam tylko dlatego, że w ostatnim ruchu dolosowała mi się odpowiednia karta. Sfinksowi mówimy zatem zdecydowane NIE. Poza tym gra i bucy.

bazik (5/5) sam się zdziwiłem że aż 5 :-) Po pierwszej grze pomyślałem ‘średnio ciężka eurogra jakich wiele, może lepiej trochę niż średnia’. po drugiej zaczęła się podobać bardziej, stosunek czasu gry do ilości decyzji i różnych strategii bardzo dobry, mechanika nowatorska. Jeszcze kilka rozgrywek i zacząłem czuć coraz bardziej że powinienem tę grę mieć na półce. Z tego Essen to jest ta jedna gra którą z czystym sumieniem polecę każdemu.

mst (5/5) w swojej kategorii – lekkiej/średniociężkiej eurogry – pozycja znakomita, tak dobra, że zdecydowałem się na natychmiastowy zakup niemieckiej wersji zaraz po zakończeniu partii na targach w Essen. UWAGA: Przepisu o rozdaniu graczom po jednej karcie celów na początku partii nie było w oryginalnych regułach – znacznie pogarsza grę – absolutnie z nią nie grajcie!

draco (3/5) Wydawnictwo Hans im Glück jak zwykle stanęło na wysokości zadania i zaoferowała graczom przepiękną grę. W mechanice szczególnie cieszy nowatorskie podejście do mechaniki worker placement. Niestety losowe karty sfinksa powodują, że podchodzę do Egizii z dużym dystansem.

Kolejny miesiąc i kolejny artykuł do portalu. Dużo się działo natenczas w państwie nadmorskim, oj dużo. I testów było dużo i pracy było dużo. I wyjazdów też zgoła niemało. … Na pohybel PKP –chciało by się zakrzyknąć… dlaczego? Cóż podejrzewam iż prędzej doczekam się porządnej autostrady z Gdańska do Berlina niż rzetelności  kolei. Takie czasy takie obyczaje…

Jakoś te ostatnie miesiące obfitowały dla mnie w wydarzenia smutne i radosne. Było dużo testów, dużo poprawek zasad. Dużo smutków rodzinnych i kilka szczęśliwych wiadomości związanych z wydaniem „Dróg…”

Po pierwsze jak zwykle garść odpowiedzi parafialnych przed główną częścią artykułu.

Czas samej rozgrywki – po tej ilości testów jakie dokonaliśmy autorytarnie możemy stwierdzić  iż nie powinien przekraczać pięciu godzin! Tak, na początku sami byliśmy przerażeni  czasem rozgrywki. Zwłaszcza iż sama gra to w sumie maksymalnie 10 tur po 5 lub 6 rund (w zależności od epoki). Czyli całość nie powinna przekraczać maksymalnie dwóch godzin. Tyle bowiem zazwyczaj trwała rozgrywka w TS-ie. A tu taka niespodzianka. Na szczęście w późniejszych testach, gdy gracze nie spędzają godzin wertując karty (tworzenie trzech talii kart), korzystają z upraszczających mechanikę pomocy na planszy i pomocy gracza. Nie rozważają w nieskończoność czy organizować kościoły na Pomorzu, a strajki na Śląsku. Czas gry ulega redukcji i spokojnie do w miarę rozsądnych 3 godzin – jeśli się rozegra grę od pierwszej do 10 tury.

Takie postawienie sprawy (czasożerność) spowodowało iż od razu pojawiła się odpowiedź na kolejne pytanie. Postanowiliśmy przygotować kilka wariantów talii startowych dla graczy. Tak by początkujący mieli równe szanse siadając do gry, a nie los przeważał iż jeden z nich włożył lepsze dla siebie  karty do talii niż drugi.

Co zaś się tyczy wyglądu samej gry to jest to zarówno territory control (walka o wpływy w poszczególnych obszarach Polski) jak i gra ekonomiczna (w uproszczeniu i dla komunisty) oraz polityczna.  Całość przypomina … cóż właściwie to nie wiem co przypomina bo ogólnie to nawet dla mnie takie połączenie zasad jest nowością. Z pewnością gracze grający w takie tytuły jak : Ścieżki chwały, Twilight Struggle, Hannibal, Brass odnajdą znajome elementy ale nie będzie to żadna z powyższych gier. Co gorsza aby mieć szanse na wygraną trzeba będzie się pozbyć odruchów wyuczonych w tamtych rozgrywkach.

Ostatnie zdanie powyższego akapitu jest chyba najlepszym wstępem do dzisiejszych rozważań. Testując grę zauważyłem ciekawe zjawisko. Chyba nawet społeczne. Gracze  urodzeni po 89 roku, albo gracze którzy przed 89 rokiem nie przekroczyli wieku postrzegania rzeczywistości społeczno politycznej (w skrócie mówiąc nic nie pamiętają z tamtych czasów) mają problemy ze zrozumieniem systemu w którym toczy się gra. Więcej – podczas testów byłem wręcz atakowany iż zasady są abstrakcyjne i nierzeczywiste. Że to niemożliwe byśmy musieli np.: budować przemysł ciężki, nie dbając o potrzeby ludności. Że przetwarzano efektywne gospodarstwa rolne w nieefektywne PGR-y. Że np. centralne planowanie nie pozwalało praktyczne nic osiągnąć w gospodarce. Że cenzura, że ludzie bali się ubecji.. że się nie zbuntowali.. że… że to po prostu nielogiczne i muszę przesadzać. Bo inaczej to by przecież nie działało. I tu pojawił się dylemat jak wytłumaczyć ślepcowi co to jest czerwony. Jak zaczynałem testy miałem wrażenie iż obecnie łatwiej wytłumaczyć młodzieży przyczyny i skutki upadku Liberii w dalekiej Afryce (takie państwo założone przez byłych niewolników – dla mało zorientowanych) niż wytłumaczyć jak działał komunizm w Polsce.  Po którejś tam dyspucie miałem dosyć. Zacząłem opryskliwie rzucać – poczytaj sobie książki albo obejrz kroniki z tamtych czasów z komentarzem. Wtedy do mnie dotarło. Wniosek który narzucił się sam. Przy obecnym trybie nauczania nie ma szans by młodzież zrozumiała PRL. Jest to niemalże aksjomat. Null, zero, kropka. Na szczęście jest to raczej tabula rasa (łac. czysta tablica – niezapisana książka) niż wyrobiony pogląd. Na nieszczęście nikomu nie chce się nawet przeczytać  informacji o tamtych czasach. Po prostu brakuje „PRL-u dla opornych”. Nie jestem jakimś fanatykiem martyrologii narodu Polskiego ale jak zobaczyłem jak można zrealizować muzeum powstania Warszawskiego, to po prostu odpowiedź narzucała się sama. Zwłaszcza, jak po kilku grach moi testerzy zaczęli się z grubsza interesować okresem i sami zaczęli mi wyszukiwać zjawiska społeczne i osoby do wykorzystania w grze. Było to miłe. Wtedy też zrozumiałem iż dysponuję czymś więcej niż tylko grą. No do fajnego muzeum to jej wiele brakuje ale jako uzupełniacz wiedzy i zrozumienia okresu PRL-u? Czemu by nie… Wziąłem się w sobie i napisałem maila do pewnej Ważnej Instytucji Państwowej:), której to nazwy jeszcze z kilku względów nie ujawnię (choć pewno już niedługo) i uzyskałem więcej niż pozytywny odzew. Kosztowało mnie to co prawda kilka wycieczek w głąb Polski… Na pohybel PKP!!!  Oj chyba się powtarzam :).  Wycieczki zaowocowały nagłą zmianą priorytetów w wydawnictwie, zintensyfikowaniem prac – ot, taki masowy wysiłek społeczny. Efekty? Bardziej niż zadowalające – tak myślę – sądząc z dotychczasowych ustaleń. Jeśli wszystko odbędzie się zgodnie z przewidywaniami (zakładając nawet duży margines błędu) to gra ma szansę ukazać się pod koniec tego roku. W ładnej szacie graficznej . Z dobrze wykonanymi  pionkami i żetonami. A co najważniejsze dobrze opracowana pod względem komentarza historycznego. Zadbana od strony edukacyjnej. Bo o tym, że gra będzie dobrze wykonana od strony zasad i instrukcji, jestem przekonany bo sam tego pilnuję. Mając duże doświadczenie w dziedzinie zarówno przebijania się przez niezrozumiałe instrukcje jak i niezbalansowane gry mocno wziąłem sobie do serca konieczność uniknięcia takich błędów. Stąd też duży wysiłek włożony zarówno w wybalansowanie gry jak i stworzenie instrukcji.

Co zaś się tyczy samego wysiłku włożonego w zbalansowanie to oczywiście jeszcze dużo pracy przede mną. Tu pewno wyłazi ze mnie natura perfekcjonisty, zawsze jest zbyt mało testów, zbyt niedoskonałe wyniki, zbyt… cóż kiedyś trzeba będzie powiedzieć dość.  Liczba parametrów które mają wpływ na rozgrywkę jest zbyt wielka by można było przetestować  grę w sposób matematyczny. Podeszliśmy więc do smoka od „zadniej” tak by można powiedzieć strony. Zamiast sprawdzać parametr po parametrze, z aptekarską miarą podeszliśmy do tematu metodą heurystyczną (mniej więcej).  Przeanalizowaliśmy mechanizmy i udało nam się stworzyć działającą konstrukcję w miarę odporną na błędy balansu pojedynczych parametrów. Oczywiście na początku nie było tak słodko. Raz jedna strona biła drugą po głowie żeby potem, w następnym teście (po wprowadzeniu poprawek) sytuacja się odwracała. Obecnie jesteśmy już na etapie dopieszczania poszczególnych parametrów. Gra chodzi w miarę gładko. Istnieje w niej co prawda moment krytyczny. Okres zaraz po śmierci Stalina gdzie jeśli jedna ze stron (obojętnie która) nie będzie pilnowała drugiej to może przegrać. Jest to jednak element zamierzony i informacja o nim będzie tłustym drukiem (ze względu na tło historyczne) umieszczona w rozdziale o taktyce grania.

Jak widać prace posuwają się gładko. Powoli dochodzimy do momentu gdy ujrzy światło dzienne pierwsza wersja (stabilna) instrukcji przeznaczona dla testerów nie będących w zasięgu mojego głosu. Jak tylko to się stanie (a podejrzewam okres koło dwóch tygodni) egzemplarze testerskie ruszą w Polskę. Ze względu na ilość kart przygotowujemy talie do nauki gry (coś w rodzaju talii podstawowych), na których da się grać – myślę jednak iż już po jednej rozgrywce gracze będą testowali swoje własne układy talii. Ze względu na dużą liczbę możliwych taktyk.

Dodatkowo przyszedł mi do głowy pomysł (wrzucony w stos rzeczy do zrobienia) rozgrywki scenariuszowej. Trwającej po kilka rund obejmującej jakiś okres PRL-u. Ot tak na przykład lata osiemdziesiąte zajmują mniej więcej trzy rundy w grze. Po odpowiednim dodaniu kart i układzie startowym będzie możliwe rozegranie ich bardziej szczegółowo – nawet przez dziesięć (oczywiście przesadzam) tur.  Sam pomysł na razie jest odłożony ad acta ale jeśli nawet nie doczeka się realizacji w wersji podstawowej to na pewno będzie dostępny jako darmowe rozwinięcie zasad (po ostatnich aferach z słowem Dodatek – wolę go unikać).

Z rzeczy bardziej przyziemnych – bardzo spodobał mi się pomysł z instrukcji gracza dotyczącej TTA. Tam żeby się nauczyć grać proponują najpierw zagranie w wersję prostą , potem rozszerzoną, a na końcu pełną. Prawdopodobnie będę zmuszony podchwycić temat. Jak się okazało podczas wielu testów choć gra nie jest skomplikowana na pierwszy rzut oka, to aby ją zrozumieć trzeba parę razy zagrać. Bo jak sam PRL – drogi są dziwne… Po pierwsze trzeba się nauczyć myśleć w kategoriach zarządzania polityczno-ekonomicznego . Po drugie trzeba tę wiedzę przepuścić przez socjalistyczną maszynkę do krojenia rzeczywistości. Na moje nieszczęście nie da się odjąć zasad w pierwszej rozgrywce tak by nie ucierpiały mechanizmy gry. Przynajmniej teraz tak sądzę (kto wie jednak co będzie później). Tak więc na dzień dzisiejszy przyjąłem za normę przy nauce rozegranie 2 niepełnych gier – do trzeciej tury i do siódmej tury  (2 okresy w historii PRL –u: Do śmierci Stalina i do wydarzeń roku 80).

Uff, ale się rozpisałem… Na dzisiaj to już chyba wszystko. Ten felieton był bardziej informacyjny – z działu „propagandy sukcesu” : co nam się ostatnio udało.  Bardziej mięsisty kawałek tekstu dotyczący zasad następnym razem.  Za sugestie dziękuję – jak widać (no może nie aż tak bardzo na pierwszy rzut oka) wprowadzam jak tylko mogę poprawki i ułatwienia sugerując się waszymi głosami. Jako bonus do dzisiejszej bibuły… nielegalna… zakazana… (makieta planszy gry). Uwaga jest to makieta mająca pomóc w zorientowaniu się autorowi jak będzie wyglądała całość na stole, a nie docelowa plansza więc proszę nie kwękać na jakość i merytorykę – zresztą już jest następna wersja . Niedługo następne zdjęcia.

Wstępnie zostały zakwalifikowane następujące tytuły:

• 1805: Sea of Glory (GMT Games)
• Orzeł i Gwiazda (Gry Leonardo)
• The Halls of Montezuma (GMT Games)
• Lock ‘n Load: Heroes of the Blitzkrieg (Lock ‘N Load Publishing)
• Sengoku Jidai vol. I: Kawanakajima 1561 (Hexasim)
• PQ-17 Arctic Naval Operations 1941-43 (GMT Games)
• Polska 1939 (TiS)
• The Hell of Stalingrad (Clash of Arms Games)
• RAF: The Battle of Britain 1940 (Decision Games)
• God’s Playground (Warfrog Games)
• Maria (Histogames)
• Hellenes: Campaigns of the Peloponnesian War (GMT Games)
• Spartacus: Crisis in the Roman Republics (Compass Games)
• Wings of War: Fire from the Sky (Nexus)
• Guelphs&Gibbelines (Europa Simulazioni)
• The Caucasus Campaign: The Russo-German War in the Caucasus, 1942 (GMT Games)
• 1939 (Kordyt)
• Richard III: The Wars of the Roses (Columbia Games)
• Waterloo (Warfrog Games)
• Stronghold (Portal)
• Conflict of Heroes: Storms of Steel! – Kursk 1943 (Academy Games)

Więcej informacji na stronie nagrody: http://planszowki.polter.pl/Gra-wojenna-roku-a1620

• Na dobry początek coś dla fanów Race for the Galaxy – najnowszy dodatek At the Brink of War powinien być dostępny w kwietniu. W międzyczasie mam nadzieję że Tom Lehmann opublikuje kolejne notatki z prac nad dodatkiem, jak miał to w zwyczaju czynić przy Rebel vs Imperium i Gathering Storm. [źródło: BGN]

Okładka industry - wersja robocza

Nowa plansza do Industry - wersja robocza

• Można obejrzeć już planszę do Industry - angielskojęzycznego wydania Industria Michaela Schachta. Już słyszę ten jęk zawodu Jaxa (który jest wielkim fanem Industri), że plansza pstrokata, niefunkcjonalna i po prostu brzydka, a pomysł ze zmianą reguł licytacji w tej grze jest “porionony” i na pewno nie ma zamiaru siadać do tego nowego wydania, a co tym bardziej go kupować (ten akapit należy czytać z lekkim przymrużeniem oka) [źródło: BGN]

Dużo Factory mało Fun

• Z-man Games ma zamiar wydać wznowienie Factory Fun – gry, która porównywana jest do Galaxy Truckera (a raczej uznawana jest za jego protoplastę). Tutaj też z różnych kafelków dostępnych dla wszystkich graczy, próbujemy zbudować najlepszy statek najlepszą fabrykę. Grałem i z dwóch słów w tytule znalazłem tylko Factory – mózgożerną łamigłówkę, a Fun gdzieś mi się całkowicie zapodziało. Nie wiadomo czy nowe wydanie tej gry, będzie zmienione w jakikolwiek sposób. [źródło: BGN]
• Zev (czyli Z-Man) ma w planach również wydanie zbliżającej się gry Stefana Felda Die Speicherstadt po angielsku pod tytułem The Speicherstadt – głównie dlatego że Warehouse jest wg niego za mało chwytliwy.  [źródło: BGN]

Gra o wściekłych szkotach bijących się o ziemię - dlaczego nie?

• Na francuskiej stronie Jeux sur un Plateau (albo BoardGameNews) można obejrzeć małą prezentację najnowszej gry z serii Alea “Glen More” Matthias Cramera, opowiadającej o walkach szkockich klanów. Prezentacja była przeprowadzona na tegorocznych targach w Norymbergii [źródło: BGN]

Nie wiem czy się cieszyć czy się bać

• A na sam koniec news, który mnie zmroził i po którym stwierdziłem, że świat się kończy. Z serii Catan Histories (w której wydane było już Struggle for Rome) zostanie wydane Settlers of America: Trails to Rails. Tak dobrze czytacie – połączenie Osadników z Catanu i gry kolejowej. Mapa Stanów Zjednoczonych będzie podobna do tej z Osadników (hexowe pola). Gracze będą zbierać zasoby, handlować nimi, aby kupować lokomotywy, budować tory, a nimi transportować dobra do miast. W momencie podłączenia linii kolejowej do zachodniej części USA, część zasobów zniknie z planszy. Jestem jednocześnie zaintrygowany i przerażony. [źródło: BGN]

Powód pierwszy – wykonanie

Marrakesz to jedno z największych miast Maroka – dokładnie czwarte co do wielkości. Powstało w połowie XI wieku, a największą „sławę” miało na przełomie XII i XIII wieku, będąc stolicą imperium, ciągnącego się od wybrzeży Oceanu Atlantyckiego aż po Trypolitanię. Gra jednak nie opowiada o tych zamierzchłych czasach, nie wspomina również o licznych zabytkach jakie w mieście się znajdują – w 1985 roku stara dzielnica Marrakeszu została wpisana na listę światowego dziedzictwa kultury UNESCO – gra opowiada o… dywanach. Prawdopodobnie spotkaliście się z zdjęciami przedstawiającymi targowisko w Marrakeszu (jak poniżej). Podejrzewam, że widział je również autor gry Dominique Ehrhard (Condottiere, Crazy Circus – MaNiKi, Boomerang) i że stały się one inspiracją na zabawę.

Zdjęcie by Mar10os - http://famouswonders.com/marrakech-city/

Marrakesz wydany jest świetnie. W pudełku oprócz prostej, ale klimatycznej planszy znajdziemy drewniane pieniądze o wartościach 1 i 5, specjalną kostkę informującą o punktach ruchu, pion Assama oraz… 57 dywanów w czterech kolorach. Dywany wykonane są z materiału, wyglądają rewelacyjnie, a rozkładane na planszy od razu przypominają sytuacje znane ze wspomnianych wyżej zdjęć. Do gry dołączona jest również instrukcja i co jest w przypadku Gigamica ostatnio normą, również w języku polskim.

Zawartość pudełka

Powód drugi – mechanika

Marrakesz jak już wspomniałem opowiada o dywanach, a dokładnie o ich sprzedaży. Gracze w trakcie rozgrywki starają się jak najlepiej wyeksponować swoje dywany na planszy, po której przemieszczany jest specjalny pion – Assam – kontrolowany przez wszystkich graczy. Ruch jest konsekwencją opcjonalnego obrotu pionu o 90 stopni i rzutu kością. Jeśli Assam zatrzyma się na dywanie swoim lub polu neutralnym – nic się nie dzieje, jeśli na dywanie przeciwnika – musi zapłacić mu za wejście na jego teren – im większy, im więcej dywanów w danym kolorze leży obok siebie, tym większa jest opłata. Po ruchu gracz na jednym z sąsiadujących pól wykłada swój dywan… i to wszystko. Gra kończy się w momencie gdy wyłożone zostaną wszystkie dywany. Osoba która zdobędzie najwięcej pieniędzy + punktów za odkryte (widoczne) na koniec gry połówki dywanów – wygrywa.

Assam

Zasady jak widać są bardzo proste, co ułatwia przedstawienie gry dzieciom i początkującym graczom, do których ten tytuł na pewno jest kierowany. Z drugiej strony proste przesunięcie piona połączone z kontrolą obszaru i wspaniałym wydaniem, powodują że czuć przy rozgrywce pewnego rodzaju świeżość.

Genialne "cienie Marrakeszu" na planszy

Powód trzeci – szybkość rozgrywki

Gra jest szybka, czas potrzebny na rozegranie całej partii to około pół godziny. Pojedyncza tura jest bardzo krótka, nie ma w niej miejsca na długie przemyśliwanie ruchu, co podoba się szczególnie młodszym graczom. Starsi nie będą z tego powodu zadowoleni, ale z drugiej strony gra nadaje się jako bezstresowy przerywnik między dłuższymi, cięższymi tytułami, lub na wypełniacz podczas rozmowy z przyjaciółmi, czy spotkania w knajpie.

Pieniądze

Powody pozostałe za i przeciw.

Nie czarujmy się, Marrakesz to bardzo prosty tytuł, ale przyjemny. Występuje w nim sporo interakcji, szczególnie negatywnej, aczkolwiek to na tyle lekka zabawa, że nikt nie powinien za bardzo brać tego sobie do serca. Są jednak dzieci, które boleśnie odbierają fakt „psucia im planów”, dlatego przy wyborze tej gry należy pamiętać o fakcie, że wygrywa tu gracz który potrafi szkodzić innym i ma trochę szczęścia. Szczęście – losowość – są tu istotne.

Dywany

Wprawdzie kostka nie jest klasyczną k6 (wartości na niej to 1, 2, 2, 3, 3 i 4), ale ile razy jest tak, że gdy liczymy że nie wypadnie jedynka ta właśnie ta się pojawia :-) Sami gracze wspólnie generują również pewnego rodzaj chaos, na pewno trudno tu coś zaplanować szczególnie w cztery osoby, wariant dwuosobowy sprawdza się średnio (tu uwaga – w instrukcji jest dość niejasno opisany), najciekawiej jest według mnie w trójkę. Przy okazji przypomnę o wariancie naszego redakcyjnego kolegi Jacka, pozwalający na zabawę w Marrakesz dwóm drużynom.

Assam, kostka i pieniądze

Podsumowanie

Marrakesz to przyjemna, lekka i bardzo ładna gra. To tytuł który powinien dobrze sprawdzać się w gronie rodzinnym szczególnie z młodszymi dziećmi, tytuł jakże inny od większości gier spod znaku Gigamica. Skądinąd wiem, że wydawnictwo to planuje więcej tego typu zabaw, co dla mnie jako miłośnika gier logicznych nie jest dobrą informacją. Z drugiej strony Marrakesz to dobra gra w swojej kategorii, więc nie mogę za bardzo narzekać ;-), i pozostaje mi życzyć miłej zabawy w układanie dywanów.

Z lotu... ptaka?

Uwaga o Suleice. Marrakesz wydany został przez Gigamica, na rynku znajduje się jeszcze druga wersja tej samej gry – Suleika – wydana przez wydawnictwo Zoch. Czym różnią się te wydania? Suleika ma bardziej kolorową planszę (osobiście dużo bardziej podoba mi się oryginalna) i dywany w trochę innych kolorach. W pierwszym wydaniu Marrakeszu pionek Assam nie miał dorysowanej twarzy, co niektórym przeszkadzało, wydanie aktualne ma już ten „błąd” naprawiony. To cała różnica.

Zalety

• wykonanie
• proste zasady
• szybka rozgrywka

Wady

• negatywna interakcja (dla jednych wada, dla innych zaleta)
• losowość (w tej grupie docelowej to raczej nie wada)

bazik (2/5) wady które wymienił folko dobrze podsumowywują dlaczego nie mam żadnej ochoty do tego drugi raz kiedykolwiek usiąść – pseudodecyzje ograniczające się do wyboru komu dokopię. zamiast się ‘bawić’ przy tego typu grach wolę od razu zagłosować kto wygrał i wyjąć na stół coś gdzie decyzje graczy będą coś znaczyć.

Veridiana (2/5) Ujmę to prosto. Marrakesz mnie po prostu nudzi. I moja estetyka uznaje jednak jego wykonanie za brzydkie. Szczególnie przytłumione kolory dywaników (ale proszę się nie przejmować, nie jest aż tak brzydki jak Dixit ;). Nie jest to gra zła, ale to takie pół godziny spędzone na myśleniu, w co zagram po tym.

Tym razem wybieramy spośród 55 tytułów wydanych w zeszłym roku w Polsce. To z jednej strony mniej niż rok temu (aż 80 tytułów), jednak nadal jest to liczba imponująca, a wybór najlepszego będzie bardzo trudny.

Głosowanie publiczne przebiega równolegle z wyborem laureata przez Kapitułę Konkursu i zakończy się 4 kwietnia 2010. Wyniki zostaną ogłoszone w czasie festiwalu GRAMY, w dniach 17-18 kwietnia, w Gdyni.

Zapraszamy do głosowania: http://nagroda.gry-planszowe.pl/.

Dla przypomnienia (lub tych, którzy o GRAMY dopiero się dowiadują) – formuła imprezy jest prosta. Przez dwa dni, sobotę i niedzielę, będzie można przyjść na miejsce imprezy i grać, grać, grać. Czeka na Was kilkadziesiąt stołów i grubo ponad 100 planszówek, od prostych gier imprezowych po zaawansowane strategie. Na miejscu nasza obsługa pokazuje i tłumaczy zasady gier planszowych a także pomoże w wyborze gry dla siebie.

Do dyspozycji tym razem mamy trochę większą przestrzeń (m.in. do spokojniejszego miejsca zostanie wydzielona część turniejowa), więcej ławek ;-) i przede wszystkim więcej gier (ich pełna lista ukaże się niebawem). A do tego oczywiście bogaty program i sympatyczną obsługę w postaci pomocnych Żółtych Koszulek.

Na GRAMY 2 przewidujemy m.in.:

• Finał Mistrzostw Polski w grze Wsiąść do Pociągu Europa – zwycięzca turnieju wyjedzie do Paryża na Mistrzostwa Świata!
• Turniej gier dla najmłodszych (w wieku do 12 lat włącznie)
• Turnieje Pitchcar Mini, Neuroshima Hex
• Prezentacji premierowe i przedpremierowe gier, które ukażą się w tym roku w Polsce
• Konkurs wiedzy o grach planszowych – w poprzedniej edycji wypadł w dosyć niefortunnym terminie, jednak był bardzo chwalony przez uczestników – w tym roku będzie tylko lepiej!
• Losowanie nagród – aby wziąć udział w losowaniu nagród wystarczy wpisać się na listę przy wejściu na imprezę!
• Kącik gier dla dzieci z dużymi wersjami popularnych gier
• Stoisko sklepu z grami i akcesoriami
• Gra Roku 2010 – ogłoszenie wyników konkursu na najlepszą grę planszową wydaną w zeszłym roku w Polsce
• Pokaz gry i rozgrywki w Cashflow 101
• Możliwość zwiedzania interaktywnej wystawy Centrum Nauki Experyment

Jako specjalny punkt programu w tej edycji – zapraszamy na warsztaty dla autorów gier, prowadzone pod patronatem firmy TREFL.  Będzie to seria wykładów i zajęć praktycznych dla wszystkich, którzy zastanawiają się nad stworzeniem i wydaniem własnej gry planszowej. UWAGA! Każdy uczestnik warsztatów otrzyma zestaw elementów do tworzenia prototypów!

Jeżeli jeszcze zastanawiacie się nad tym czy pojawić się na GRAMY, oto kilka opinii, jakie zebrała zeszłoroczna edycja jesienna:

Rewelacyjna impreza. Niech żałują wszyscy, którzy nie przybyli!!!
Michał Guć – wiceprezydent Gdyni / GoldenLine.pl

Byłem przez półtorej dnia i przyczepić się mogę tylko do braków w stołach i krzesłach. Najważniejsze, że było pełno żółtych koszulek i do mnie nieraz ktoś podchodził i pytał czy znaleźć kogoś do grania, albo czy nie chcę zagrać w coś-tam. Prawie na pewno pojawię się na następnej edycji.
Łukasz “Wookie” Woźniak / redaktor GryPlanszowe.net

Po pierwsze dziękuję organizatorom za GRAMY, bez niego Pomorze było białą plamą na mapie konwentów planszówkowych odbywających się w Polsce. Jadąc zastanawiałem się ile będzie osób (moje prognozy – kilkadziesiąt), a tu niespodzianka, cała sala wypełniona – brak stołów do gry, ludzie siedzący na podłogach.
Kisio / Forum Gry-Planszowe.pl

W tym roku jako patroni medialni – naszymi partnerami są: GamesFanatic.pl, Przekrój, Radio Gdańsk, Dziennik Bałtycki, Anonse, Echo Miasta, mmTrójmiasto, naszeMiasto.pl, Trójmiasto.pl, Wrota Pomorza, Świat Gier Planszowych, Paradoks – możecie więc być pewni, że o GRAMY będzie jeszcze głośno.

Organizatorami imprezy są, podobnie jak w ubiegłym roku: Stowarzyszenie Twórców Gier FunReal, Centrum Nauki EXPERYMENT, Pomorski Park Naukowo-Technologiczny oraz Fabryka Kreacji i ZMCh “Polska YMCA” w Gdyni ognisko Centrum.

Tej wiosny – zapraszamy do Gdyni!

Więcej informacji: www.festiwalgramy.com.

PS. W ramach przygotowań do festiwalu, już od najbliższej środy, co tydzień, zapraszamy do Experymentu na spotkania z grami! Więcej informacji: http://experyment.gdynia.pl/pl/nowosci/wydarzenia/gry

Magiczny Połszon ;)

+2 Karty, +1 Akcja; Jeśli w grze jest Alchemik i Mikstura możesz odłożyć Alchemika na górę talii (zamiast na stos kart odrzuconych).

+1 Akcja; Każdy gracz odkrywa wierzchnią kartę - decydujesz czy wraca ona na górę czy na stos kart odrzuconych. Następnie odkrywasz karty, aż do wyciągnięcia karty nie będącej kartą Akcji. Wszystkie odkryte w ten sposób karty trafiają na rękę.

Jak Wam się podoba?

Mark Twain

Gdy kilka lat temu w pewnym warszawskim klubie siadałem do nowej gry wtedy jeszcze praktycznie nieznanego Czecha nie przypuszczałem, iż oto niepostrzeżenie wkraczam w nowy okres w mojej karierze gracza – epokę „Srudeejdżes”. Już po pierwszej, chaotycznej i przytłoczonej ciężarem reguł rozgrywce wiedziałem, iż tytuł szybko trafi na moją półkę. Nie wiedziałem jednak, iż będzie na niej niepodzielnie panował i ustąpi miejsca dopiero… swojemu polskiemu kuzynowi.

Sukces (niektórzy mogli by dodać „niezrozumiały”, ale dla uproszczenia przyjmijmy, iż przymkniemy oko na te komentarze) Agrykoli pokazał, iż polski rynek jest gotowy na pozycje cięższe, bardziej wymagające i droższe (czego dowodzą lichwiarskie ceny używanych egzemplarzy). Mimo tego, polska edycja Through the Ages przez długi czas istniała jedynie jako niespełnione, skryte życzenie miłośników tej gry i informacja o planowanej (i nieodległej w czasie) premierze stała się z miejsca najbardziej gorącą wiadomością ostatnich miesięcy. Ryzykowny ruch okazał się sukcesem – gra sprzedała się na tyle dobrze, że wydawcy przebąkują już o konieczności dodruku.

Z planszy na komputer i z powrotem

Mimo, iż oryginalnie Cywilizacja powstała jako gra planszowa, to dopiero jej komputerowa wersja zawojowała świat – to właśnie od legendarnej gry Sida Meiera praktycznie zaczął się gatunek gier „cywilizacyjnych”. Dla wielu graczy ten tytuł jest niedoścignionych wzorem – produkcją, która w iście magiczny sposób łączy wszystkie elementy zarządzania imperium – rozwój, rozbudowę, ekspansje, walkę, dyplomację itp. Nie powinno zatem dziwić, iż wielu z tych graczy od wielu lat szukało planszowego odpowiednika zabawy oferowanej przez kolejne części komputerowego hitu. Któż mógł przypuszczać, iż najbliższy sukcesu będzie Vlaada Chvatil. Któż mógł przypuszczać, że najlepsza planszowa wersja Cywilizacji…nie będzie posiadała mapy?

Od tego się wszystko zaczęło

(prawie) tak jak po angielsku

W pudełku znajdziemy za to 4 mini-plansze graczy (to one będą obrazem każdej cywilizacji), plansze do oznaczania różnorodnej punktacji, mnóstwo plastikowych znaczników, tor dla kart…oraz same karty. To one są sercem gry i to w nich zaklęto cały potencjał legendy. Wykonanie polskiej wersji pozostawia niestety uczucie niedosytu. Mimo, iż graficznie jest to prawie dokładna kopia angielskiego protoplasty, jakość papieru jest dużo niższa. Zarówno plansze, jak i karty są dosyć cienkie i przynajmniej o klasę gorsze od 3 edycji angielskiej. Rozczarowanie jest tym większe, że zaraz po ogłoszeniu polskiej edycji wielu miłośników gry sprzedało swoje amerykańskie wersje i zamówiło rodzimą wersję spodziewając się podobnej jakości. O ile nowe znaczniki są w mojej opinii zdecydowanie lepszym rozwiązaniem, to obawiam się o trwałość kart (które są przecież eksploatowane bardzo intensywnie). Mimo niedosytu nie przesadzałbym jednak z krytyką. O ile nie mamy przesadnie neurotycznych znajomych, mimo swej delikatności karty powinny przeżyć wiele rozgrywek. Jestem tego na tyle pewny, że nie zamierzam nic kombinować z koszulkami. Ci z Was, którzy szczególnie cenią jakość komponentów powinny jednak dla pewności obejrzeć grę przed zakupem, by się niepotrzebnie nie frustrować. Poza tym to stara, schludna, skromna Cywilizacja. Grafiki na kartach są raczej schematyczne, a czasem są po prostu wypełnione tekstem i kilkoma ikonami. Dla miłośników wypełnionych figurkami amerykańskich gier każda wersja Through the Ages wygląda jak obszarpany emigrant z dalekiego kraju i polska edycja nie jest inna. Mi osobiście to nie przeszkadza – jest prosto, czytelnie, jest dobrze. Oczywiście wolałbym, by karty przypominały te z hiszpańskiej wersji fanowskiej, ale obecna wersja nie jest zła. Rozumiem jednak, iż płacąc za pudełko niemałe pieniądze spodziewać się możemy czegoś więcej. Czy mimo tego, gra jest warta swojej ceny?

Zawartość polskiego pudełka (autor: cnidius)

Sid Chvatil, Vlaada Meier?

Ponieważ na stronie wydawcy dostępna jest pełna polska instrukcja o samej mechanice nie zamierzam się zbyt szczegółowo rozpisywać – chciałem tylko wspomnieć o kilku elementach gry pokazujących genialność twórcy i znakomicie oddających ducha komputerowych zmagań. Pierwszym filarem są znaczniki i sposób ich wykorzystania. Każdy gracz posiada bank surowców i bank populacji, które symbolizują całkowity potencjał cywilizacji. Wykorzystując znaczniki i umieszczając je na różnych kartach gracz buduje nowe budynki, produkuje żywność i surowce, tworzy wojowników itp. Dodatkowo konstrukcja banku we wspaniały sposób oddaje komputerową rzeczywistość – w miarę wzrostu populacja zużywa coraz więcej żywności, wymaga więcej rozrywki, pojawia się korupcja itp. Po kilku turach mechanizm stanie się naturalny, a każdy miłośnik gry Meiera odnajdzie się w nim bez problemów.  Drugim filarem gry są karty, w których zaklęte są wszystkie technologie, cudy świata, wydarzenia itp. Karty pobiera się ze specjalnego toru, który jest tak skonstruowany, iż w miarę upływu czasu karty robią się coraz tańsze. Wystawiając je uzyskujemy dostęp do nowych technologii, zmieniamy ustrój cywilizacji (co wypływa na ilość akcji do dyspozycji), wystawiamy dających specjalne możliwości liderów, budujemy cudy świata, zdobywamy jednorazowe bonusy itp. Możliwości jest bardzo dużo i przed graczami staje nie lada wyzwanie. Karty podzielone są na Ery, dzięki czemu ułożone są w pewnej chronologii. Natomiast w ramach każdej talii pojawiają się całkowicie losowo, dzięki czemu każda rozgrywka jest unikalna i należy na bieżąco dostosowywać swój plan do dostępności kart. Ta elastyczność jest niesamowitym magnesem – siadając do gry nigdy nie wiemy jak będzie wyglądało nasze imperium i co będzie kluczem do sukcesu.Trzecią genialną cechą jest brak mapy, który sprawia, iż odpada całe żmudne ruszanie żetonikami, zdobywanie terenów, analizowanie pozycji konkurentów itp. Wszystkie te mechanizmy są… również reprezentowane przez karty. Każda cywilizacja ma pewną siłę militarną wirtualnie reprezentującą jej potęgę, na którą wpływają różne technologie wojskowe, wybudowane budynki, oddziały wojskowe, liderzy, cudy itp. Za pomocą specjalnych kart gracze mogą atakować przeciwników niszcząc im budynki, kradnąc technologie, zbiory i surowce. Szalony na pierwszy rzut pomysł (gra o rozwoju imperium bez mapy? bez mapy?!) sprawdza się znakomicie i doskonale współdziała z pozostałymi elementami gry. Oczywiście ma swoją specyfikę i wymaga pewnego kreatywnego podejścia do aspektu militarnego (bez karty ataku nie będziemy mogli atakować), ale zapewniam, iż wielokrotnie będziecie świadkami szalonego wyścigu zbrojeń, bo najsłabszy zawsze ma najgorzej. Na tych trzech filarach wspiera się wspaniała gra, podczas której gracze muszą umiejętnie balansować swoim poziomem nauki, produkcji, siłą militarną, kontrolować wielkość populacji, wybierać ustroje i liderów – a wszystko to po to, by na koniec okazać się tą cywilizacją, która jest najbardziej dominująca… kulturowo. Bo właśnie o punkty kultury tutaj chodzi – budując armie, czy napychając brzuchy poddanym obywatelom bez dbania o rozwój kultury gry nie wygramy.

Jeden z genialnych pomysłów autora - bank populacji i surowców (autor: KAS)

Ciężkie?

Wszystko to sprawia, że Cywilizacja jest grą specyficzną, wymagającą otwartego umysłu i sporej dozy cierpliwości. Wiele mechanizmów rozwiązanych jest za pomocą przesuwanych znaczników i kilku kart, co dla osób przyzwyczajonych do nieco bardziej tradycyjnego podejścia do gry cywilizacyjnej, może być sporym szokiem. O ile sama mechanika jest w sumie dosyć prosta i logiczna, to przez swoją oryginalność i duże znaczenie drobnych detali (ten sam znacznik oznacza inną rzecz w zależności od karty, na której leży itp.) jest dość wymagająca. Jeśli do tego dodamy olbrzymią ilość kart, to otrzymamy grę, która swoje walory pokazuje w pełni dopiero po kilku rozgrywkach, a początki mogą być trudne. Autor przygotował 3 warianty rozgrywki stopniowo wprowadzające poszczególne mechanizmy. Gorąco zachęcam do skorzystania z tego systemu – dzięki temu w spokojny i poukładany sposób można stopniowo poznać wszystkie reguły. Zajmie to trochę czasu, ale efekt będzie wart zachodu. Wszystkie te czynniki sprawiają, iż wymagane jest by do gry zasiadały osoby o podobnym doświadczeniu. Nowicjusz nie będzie miał żadnych szans ze starymi wiarusami – choćby przez samą nieznajomość kart, liderów, możliwych strategii i niebezpieczeństw.

Nowe, lepsze znaczniki (autor: Geko)

Długie?

Gra jest do tego wymagająca czasowo – pierwsze partie mogą trwać wiele godzin. I chociaż ze zdobywaniem doświadczenia czas gry będzie malał, to należy się przygotować na długą rozgrywkę (ok. 1 godz. na gracza). A ponieważ podczas ruchów innych graczy zwykle nie mamy zbyt dużo do roboty (chociaż wraz ze wzrostem doświadczenia zaczniemy zwracać baczniejszą uwagę na decyzje przeciwników) to nasza cierpliwość będzie wpływała na to jak ocenimy skalowalność Cywilizacji. Moim zdaniem w każdym wariancie gra się znakomicie – każdy ma lekko inny posmak, ale każdy sprawia dużo frajdy. Na początku raczej nie polecałbym grania w wariant 4-osobowy – skomplikowanie rozgrywki w połączeniu z nauką zasad rozciągnęłoby czas gry do gargantuicznych rozmiarów. Za to doświadczone grono graczy może nawet preferować tę wersję – czas rozgrywki wzrośnie relatywnie niewiele, a wszystkie mechanizmy (zwłaszcza podboje) będą mogły w pełni rozwinąć skrzydła.

Losowe?

Losowa dystrybucja kart z jednej strony może skłaniać niektórych do przypisywania zbyt dużego znaczenia przepadkowi, ale z drugiej strony gwarantuje niepowtarzalność każdej rozgrywki. Rzeczywiście – czasem wydaje się, że los szczególnie sprzyja niektórym graczom podsuwając potrzebne im karty w dobrym momencie, czasem stwierdzenie „gdyby to wydarzenie wyszło turę później…” zawiśnie w powietrzu. Mimo to… lepszy gracz wygrywa. Lepiej wykorzysta to, co los mu da, lepiej przygotuje się na różne możliwości, podejmie lepsze decyzje. Dzięki tej losowości każda rozgrywka jest zupełnie inna, za każdym razem cywilizacje wyglądają inaczej. I chociaż można odnaleźć pewne strategie ogólne, pewne prawidłowości i „prawdy absolutne” to za każdym razem historia każdej cywilizacji potoczy się inaczej.

Polska wersja kart (źródło: www.wydawnictwoportal.pl)

Wieloosobowy pasjans?

Gra jest przesycona interakcją i to na kilku warstwach. Mamy oczywistą i prymitywną siłę militarną, którą możemy zachęcać konkurentów do oddania nam całego dobytku paradując przed nimi w naszym nowym czołgu, podczas gdy oni zmagają się ze skomplikowaną taktyką falangi. Możemy w nieco bardziej perfidny, ale ciągle szatańsko satysfakcjonujący sposób podbierać im karty – nic wszak nie brzmi tak słodko jak jęki i złorzeczenia kogoś, kto bardzo liczył na lepszą kopalnię… i się przeliczył. I wreszcie na najwyższym poziomie abstrakcji możemy podrzucać specjalne karty punktujące na koniec gry, które odpowiednio wykorzystane (czytaj dadzą najwięcej punktów nam, a nie tym pachołkom z bantustanu) mogą w istotny sposób wpłynąć na końcową punktację. Zapewniam, iż okazji do radosnej zabawy nie zabraknie.

Sru czy Cywilizacja?

Nie będzie zaskoczeniem, jeśli grę zdecydowanie polecam kupić. Pytanie – którą wersję i czy warto zamienić angielską edycję na młodszego brata?

Jeśli choć jeden z Twoich stałych graczy nie czuje się zbyt pewnie w angielskim to zdecydowanie lepiej kupić polską wersję. Mimo, iż większość kart jest odkryta i można je na bieżąco tłumaczyć to jeśli do skomplikowania reguł dodamy ten aspekt to z pewnością nowego gracza nie zyskamy.

Jeśli nie masz w zwyczaju miętosić kart, a Twoi gracze nie cierpią na czipsowy nałóg lub delirium, przez które nieustannie zalewają stół napojami, to mimo gorszej jakości papieru również sugeruję kupić polską wersję. Jest naprawdę świetnie przetłumaczona, dostajemy bonusowe karty (o których przydatności toczyło się wiele dyskusji, ale które na pewno urozmaicają grę), rewelacyjne nowe znaczniki i…patriotycznie wspieramy naszych wydawców.

Takiej wersji oficjalnie niestety nie ma (autor: Feanor BR)

Jeśli jednak widziałeś lub masz angielską wersję i jakość nowej edycji jest dla Ciebie nie do przyjęcia, brak wypraski traktujesz jak policzek, a polskie dodatkowe karty Cię nie interesują (lub chcesz je wykonać chałupniczo) to lepiej zostać przy 3. edycji amerykańskiego FREDa.

Osobiście wymieniłem swoją angielską edycję na polskie wydanie i mimo początkowego rozczarowania decyzji nie żałuję. Gra się tak samo dobrze, a łatwiej mi przekonać do gry żonę (a za takie chwile nie zapłacisz kartą).

Podsumowując – ta gra to hit, który powinien się znaleźć na półce każdego miłośnika gier cywilizacyjnych, nie stroniącego od dłuższej i bardziej wymagającej rozgrywki, gotowego na nieco dłuższe zapoznawanie się z tytułem. Mimo niższej jakości polskiego wydania to ciągle jest ta sama legendarna Through the Ages! Najlepsza gra świata jest po polsku! Pora umierać?

Tej postaci w polskiej wersji zabrakło - liczymy na poprawienie błędu w dodruku (autor: Obiwong)

Cywilni imperatorzy i imperialni cywile:

yosz (5/5): skala ocen w tym przypadku jest za mała. 5/5 to za mało. To jest gra idealna (przynajmniej dla mnie). Idealny poziom skomplikowania reguł, idealna długość (tak, tak), idealny poziom interakcji. Mógłbym tak długo wymieniać. Graczu: jeżeli nie znasz Cywilizacji / Through the Ages to jak najszybciej nadrób te zaległości – nie zniechęcaj się pierwszymi rozgrywkami. Po 3-4 partiach zakochasz się w tej grze. A co do polskiego wydania to Szymon bardzo trafnie to podsumował i podpisuję się obiema rękami pod jego wnioskami.

ja_n (2/5): Ta gra kompletnie mnie nie przekonała. Nie mam pojęcia co ludzie w niej widzą, nie potrafię tego pojąć. Nudna, chaotyczna, losowa, długa, łatwo zostać z niej de facto wyeliminowanym i nie liczyć się w dalszej rozgrywce. Mimo złudzenia że jest tu wiele dróg do zwycięstwa, wszystko może rozstrzygnąć się w sferze militarnej. Nie wiem czy można w ten sposób wygrać grę, ale na pewno można ją w ten sposób przegrać. Całe szczęście, że autor przewidział możliwość poddania się i wycofania z gry, z drugiej strony w ten sposób otwarcie przyznaje, że w tej grze można popaść w takie tarapaty, że nie ma szans się z nich już podnieść i nie ma sensu dalej grać. W kilkugodzinnej grze to ogromny minus.

Filippos (5/5): Po wysłuchaniu zasad tej gry martwiłem się że zmarnowałem wieczór na kobylastego gniota, po pierwszej rozgrywce byłem zaintrygowany, po trzeciej bardzo mi się podobało. Dziś, po kilkunastu partiach wiem, że w wadze ciężkiej to mistrz świata. Olbrzymia satysfakcja z każdej rozgrywki i mnóstwo wspaniałych mechanizmów, których nie sposób tu wymienić to największe zalety tej gry. Jeśli chodzi o jakość wydania to zarówno w przypadku wydania FREDa jak i polskiego REBELa uważam że stosunek jakość – cena jest tu grubo przesadzony. Uważam że powinniśmy płacić głównie za wykonanie gry, a nie jakość rozgrywki, bo to właśnie wykonanie, a nie gaża autora jest lwią częścią ceny gry. Edycja amerykańska była zdzierczo droga, polska wersja jest po prostu droga, ale jakość jej wykonania pozostawia niestety sporo do życzenia. Brak wypraski i cieniutkie plansze graczy to przy takiej cenie naprawdę spore faux pas. Mam nadzieję że zostanie to poprawione przy dodruku gry.

Nataniel (5/5): Cywilizacja jest po prostu moim świętym Graalem planszówek – od kiedy ją poznałem, na wszystkie inne patrzę nieco z ukosa. Idealne wyważenie losowości – jak na ciężką grę przystało, po przegranej partii wiem, co zrobiłem źle, gdzie popełniłem błędy, a po wygranej jestem pełen satysfakcji z dobrze wykonanej roboty. Oczywiście jestem kompletnie nieobiektywny jeżeli chodzi o ocenę polskiego wydania, więc nie będę się nad nim rozwodził – powiem tylko jedno: zamarzyło mi się polskie wydanie najlepszej gry na świecie (moim zdaniem), zamarzyło mi się kilka dodatkowych kart w polskiej edycji – i to marzenie udało mi się spełnić :-)

Mst (5/5): Genialna gra. Nawet jeśli w jakiejś partii zaboli mnie losowość kart politycznych lub długość rozgrywki to i tak zaraz po zakończeniu mam ochotę na kolejną partię.

bazik (5/5): najlepsza gra ostatnich lat, ścisła czołówka najlepszych gier w historii. polska edycja czy nie, tę grę trzeba mieć i znać. gra która przekonała setki graczy że czasem warto poświęcić na rozgrywkę nawet 3h+

Feldochizm

Powyższy termin wymyśliłem po przeczytaniu zapowiedzi kolejnej gry Stefana Felda: Die Speicherstadt.

Dużo gier tego autora ma to do siebie, że starają przeszkadzać graczom, rzucać im kłody pod nogi i niszczyć to co przez całą grę starają się zbudować / stworzyć. W Notre Dame były to szczury rozprzestrzeniające się po naszych dzielnicach Paryża. W Roku Smoka były to katastrofy… w zasadzie cała gra oparta jest o katastrofy. W Macao, gracz karany jest za brak kostek akcji, nieaktywowane karty, zbyt dużo kart na koniec gry … i właśnie po Macao stwierdziłem dość. Nie jestem masochistą feldochistą, aby cieszyć się z tego, że gra psuje moje dokonania. O ile do Notre Dame przysiądę z przyjemnością to Macao będę omijał już dużym łukiem. Stwierdziłem też, że do nowych gier Stefana Felda będę podchodził ostrożniej (Macao kupiłe w ciemno, głównie ze względu na autora i ciekawie zapowiadającą się mechanikę).

Gra prezentowana była w Norymberdze (autor: weserkiesel)

Oczywiście zaintrygowała mnie wiadomość o nowej grze od tego autora. Fabuła gry oparta jest na magazynach w Hamburgu w XIX wieku o dźwięcznie brzmiącej nazwie: Speicherstadt. Mechanizmy w grze będą proste: karty i worker placement. Gracze będą handlować towarami, sprzedawać, kupować itd. Oczywiście nie byłaby to gra Felda, gdyby nie było w niej jakieś złowrogiego elementu. Tym razem są to pożary. Jeżeli nie przygotowaliśmy się dostatecznie i nie mamy wystarczającej ilości strażaków stracimy punkty. Ten kto przygotował się najlepiej je zyska.

Więcej o grze możecie przeczytać na BoardGameNews. Ja na pewno najpierw zagram zanim ewentualnie kupię – nauczyłem się tego na swoich błędach.

Ilość graczy: 2-5

Czas gry: 45 minut

Wydawca: Eggertspiele

Autor tej gry Carl Chudyk, ogłosił właśnie otwarcie rezerwacji na swoją kolejną grę, również karcianą, tym razem o budowaniu cywilizacji. To dobra wiadomość. Zła jest taka, że jego kolejna gra, pięknością nie grzeszy.

Na pewno grafika kart znajdzie swoich zwolenników, którzy będą ją chwalić za prostotę, elegancję i czytelność, dla całej reszty będzie to zbiór figur geometrycznych (brzydkich) na pokolorowanych kartach. Mnie bardziej interesuje rozgrywka, która toczyć się ma przez 10 er – od kamienia łupanego gdzie wynajdywać będziemy koło, do ery informacji gdzie króluje internet i komputery. Trochę więcej o samej grze możemy dowiedzieć się z prezentacji video na stronie Myriad Games.

Tył kart nie wygląda tak źle (autor: Chris Cieslik)

Jeżeli gra was zainteresowała - możecie “zarezerwować” sobie jedną kopię z limitowanego druku - tylko 120 kopii, która ma być dostępna już 20 marca. Napisałem zarezerwować, a nie zamówić, gdyż Carl nie chce wyciągać pieniędzy od graczy, dopóki zamówionych egzemplarzy nie będzie miał u siebie – jak mówi, nie potrafi wykluczyć nawet ataku wojowników ninja na dostawę. Nie mówi nic o Hiszpańskiej Inkwizycji, ale to zrozumiałe – nikt nie spodziewa się Hiszpańskiej Inkwizycji!!

Przód kart za to prezentuje się dużo gorzej (autor: Chris Cieslik)

Pierwszy limitowany druk, ma różnić się od docelowego tylko kartami, które nie będą drukowane na tej samej jakości papierze. Natomiast, drugą talię kart wydawnictwo Asmadi Games, odpowiedzialne za wydanie Innovation, ma rozesłać latem, kiedy gra trafi do szerszej sprzedaży, do wszystkich osób które zakupią wersję przedprodukcyjną. Gra kosztuje 35$ + przesyłka. Pytałem się – do Polski koszt wysłania gry to 20$.

A jak myślicie że powyższa karta to może prototyp, to tak wygląda tył pudełka (autor: Chris Cieslik)

Ja mocno zastanawiam się nad grą – Glory to Rome nawet mi się podobało. Karcianki lubię. Temat cywilizacyjny jeszcze bardziej. Jeżeli grę dostanę w swoje ręce na pewno będziecie mogli spodziewać się przynajmniej rzutu okiem.

Innovation to chyba pierwsza gra, której wypraska jest zaprojektowana z myślą o kartach w koszulkach (autor: Chris Cieslik)

[źródło: BGN, BGG]

Zawartość pudełka... no i ten sznurek

Zasady są dość proste, wiążą się z kartami. Pojedyncza składa się z trzech części. Główna – to obrazek przedstawiający zwierzątko – jedno z sześciu. Dwie pozostałe (u góry i na dole) to obszary terenu na jakim zwierzę można łowić. Terenów jest 5, każdy z graczy ma 5 żetonów terenów, które odpowiadają tym na kartach. Wspomniany sznurek należy związać, zrobić z niego okrąg, a dookoła wyłożyć 5 kart, tak by występowały na nich wszystkie możliwe tereny. Tak wygląda przygotowanie gry… a sama rozgrywka? Każdy z graczy w ukryciu wybiera obszar z którego będzie łowił zwierzęta, a następnie zaczyna się licytacja. Gracze po kolei do okręgu wrzucają po bumerangu… aż do momentu gdy któryś z graczy spasuje. Wtedy zabiera zgromadzone do tej pory bumerangi, a żeton odkłada na bok. Gracz ten kończy turę. Pozostali zaczynają licytację, znowu dokładają żetony… aż któryś spasuje. Zabiera on zgromadzone bumerangi, żeton terenu odkłada na odłożony przez poprzedniego gracza i tak, aż zostanie jeden gracz – zwycięzca licytacji. Ten jako pierwszy odkrywa swój żeton terenu i zbiera zwierzęta występujące na danym obszarze. Następnie drugi gracz – który spasował ostatni, kolejny – który spasował przedostatni… na końcu zbiera zwierzęta gracz, który spasował pierwszy… przeważnie nie ma już co zebrać.

Karty ze zwierzętami. O nie toczy się walka.

Zebrane zwierzęta przynoszą na koniec gry punkty zwycięstwa w następujący sposób: gracz, który zebrał najwięcej zwierząt z danego rodzaju, otrzymuje tyle punktów ile zwierząt zebrał. Jeśli jest remis na pierwszym miejscu, to wszyscy ci gracze zdobywają punkty. Dodatkowo za każde 6 żetonów bumerangów jakie gracz ma na koniec gry, otrzymuje jeden punkt zwycięstwa… i to wszystkie zasady.

Jak widać z powyższego Bumerang to lekka gra, z gatunku blefu i szacowania. Spodobała mi się już po pierwszej rozgrywce, a im więcej partii mam na koncie, tym bardziej mi się podoba. Pomysł na prostą licytację jest bardzo świeży(*), ale to co w grze jest według mnie najciekawsze, to wspomniane połączenie blefu i szacowania. Obstawiają teren z jakiego chce się zbierać zwierzęta, należy oczywiście na pierwszym miejscu sprawdzać jakie zwierzęta się zbiera i jakie kolekcjonują współgracze, a dopiero po tym ile zwierząt można zebrać. Czasami lepiej wziąć jedno istotne niż trzy niepotrzebne. Należy oszacować kto co weźmie, kiedy można zrezygnować z licytacji. Oczywiście współgracze mogą blefować i zrobić coś innego niż nam się wydawało :-). Najważniejsza w grze jest licytacja, czasami licytuje się tylko dla bumerangów, czasami dla zwierząt, a jak uda się połączyć oba te elementy, to można mówić o małym sukcesie.

Żetony terenu

Bumerang to lekka, rodzinna – zauważyłem że dzieciom bardzo się podoba – prosta do wytłumaczeni i dość szybka gra. Wydaje mi się że przy odpowiedniej cenie może okazać się hitem. Należy pamiętać, żeby nie podchodzić do niej zbyt poważnie, to że daje pewne możliwości szacowania, nie znaczy że jest grą dla geeków. Przeciwnie, w grze jest sporo losowości, a im więcej osób bierze w niej udział, tym trudniej zaplanować posunięcia. Grałem z ludźmi którzy na siłę chcieli planować jakie karty mogą zdobyć i… nie bawili się zbyt dobrze, bo tak się nie da. To gra o szacowaniu, dla rodzin i w takiej kategorii bardzo ją polecam.

(*)Kilka słów o świeżości. Wspomniałem że autorzy gry mają na koncie inną wydaną karciankę – Lascaux. Bumerang na tyle mi się spodobał, że postanowiłem zapoznać się z ich starszym tytułem i… zdziwiłem się. Lascaux i Bumerang to te same gry. Różnią się dwoma niuansami – kolejnością licytacji i przygotowaniem kart. Jeśli czytelniku grałeś w Lascaux to znasz bumerang, dlatego o świeżości można mówić bardziej w przypadku tej starszej gry ;-)

Tytułowe bumerangi

Bumerang na bgg.

Mechanika Thunderstone zbliżona jest miejscami do bestsellerowej karcianki Dominion. Gra polega na kupowaniu kart dostępnych we wsi i przedstawiających bohaterów, bronie, czary czy magiczne przedmioty. Karty te trafiają do talii gracza – na początku swojej tury może on albo udać się do wsi (aby kupić kartę) albo wyprawić się do podziemi by zgładzić czającego się tam potwora.

Bohaterowie, podobnie jak w grach przygodowych, mogą zdobywać kolejne poziomy, stając się tym samym coraz potężniejsi. Gracz może awansować swoich bohaterów wydając zdobyte podczas wypraw do podziemi punkty doświadczenia

W grze występuje 550 kart, z których tylko część bierze udział w każdej rozgrywce, dzięki czemu każda gra jest inna i stawia przed graczami inne wymagania.

W tym roku mają pojawić się także dwa dodatki do gry - Wrath of the Elements i drugi (o jeszcze nie ujawnionym tytule), które pojawią się w polskiej edycji wraz z premierą światową.

Więcej informacji – w tym cena, polski tytuł, itd. – już niebawem.

• jedyna gra dostępna do kupienia w Polsce – 1853
• tu można kupić 1824/1844/1848
• bardzo dużo gier, ale czas czekania na realizację zamówienia to około roku (!)
• pliki do wydrukowania jednej z lepszych gier 18xx – 18EU
• pliki do wydrukowania 18AL, jednej z lepszych gier na poznanie gatunku. Prawdopodobnie przestaną być dostępne jak zostanie wydane 18Dixie
• video recenzja Scotta Nicholsona o grach 18xx

Dodatkowo – 18AL/18GA po niemiecku, i sporo innych tytułów również po angielsku można ściągnąć z Niemiec od Wolframa Janicha – Wolfram.Janich [at] web.de .

Planszostacja 49 [38MB]

Zachęcam do udziału w tej i kolejnych edycjach.

[źródło: BGG]

Tak więc pudełko zawiera: 220 kart, 1 kość sześciościenną, instrukcję. Co ważne – cena nowej edycji będzie taka sama jak starej!

Premiera nowej edycji Munchkina już 1. kwietnia 2010! Przedpremierowo dostępna będzie na konwencie Pyrkon w Poznaniu, w dniach 26-28. marca 2010.

Przedsprzedaż Munchkina Edycji Rozszerzonej. Już od 1. marca będziecie mogli zamówić nową edycję Munchkina w przedsprzedaży na www.sklep.munchkin.pl. Do każdej gry zamówionej w przedsprzedaży dodajemy w bonusie najnowszą, niedostępną nigdzie indziej Munchkinową kość k6!

Program Wymiany Podstawek
Z racji tego, że prawdopodobnie wielu z Was Munchkinów, z przyczyn oczywistych, chciałoby bardziej posiadać nową edycję Munchkina, niż starą z 2008 roku, przygotowaliśmy specjalny “Program Wymiany Podstawek.” Oddaj nam swoją starą podstawkę gry Munchkin, a nową Edycję Rozszerzoną dostaniesz w obniżonej cenie 59,90 PLN! Stare edycje gry zostaną przekazane do wybranych przez Was Domów Dziecka! Szczegóły i zasady Programu Wymiany Podstawek na www.munchkin.pl!

Program realizowany będzie na stoiskach Munchkina PL na największych polskich konwentach 2010 roku, w tym już w tym miesiącu na Pyrkonie w Poznaniu!

2012: The Day of Fallout

Zawartość pudełka:

rozkładana plansza podzielona na 16 pól na których umieszcza się karty jednostek oraz niektóre karty Działań Natychmiastowych

• 62 karty (talia podzielona jest na 2 armie po 31 kart jednostek, pojazdów oraz kart Działań Natychmiastowych)
• 6 kart Misji Specjalnych
• 2 plansze rekrutacji
• 24 żetony (Punkty Promieniowania, Punkty Zwycięstwa oraz Obrażenia)
• instrukcja w formie książeczki z fragmentami książki
• instrukcja multimedialna na płycie CD

Zwycięstwo:

Warunki zwycięstwa są zróżnicowane i zależne od prowadzonej rozgrywkirozgrywki:

1. Zajęcie 3 z 4 pól do wystawiania jednostek przeciwnika (pola na planszy oznaczone pomarańczowym obrysem) lub
2. Zdobycie 9 Punktów Zwycięstwa i utrzymanie przynajmniej 3 swoich pól wystawiania jednostek (3 z 4 pól nie może być zajęte przez jednostki przeciwnika) lub
3. Zniszczenie całej armii przeciwnika (przeciwnikowi nie pozostanie ani jedna karta w talii, w ręce ani na planszy.

Armie w 2012: TdoF

W podstawowej grze 2012: The Day of Fallout mamy dwie walczące ze sobą armie: Sekcje 8 oraz Arkarian.

Sekcja 8 to głównie mocne jednostki ofensywne, dodatkowe uzbrojenie, granaty, pancerze czy też dodatkowe wyposażenie w postaci kart Działań Natychmiastowych np. woda w pojemniku, która oczyszcza organizm z Punktów Promieniowania.

Arkarianie to owadopodobne kosmiczne istoty z planety Arkarris, które napadły Ziemię i za wszelką cenę chcą przejąć kontrolę nad Ostatnim Dystryktem. Mają do dyspozycji mobilne jednostki w swojej armii, elementy obronne oraz moce, które pozwalają na przejmowanie kontroli nad ludźmi.

Misje specjalne w 2012: TdoF

Misji Specjalnych w grze jest w sumie sześć. Odpowiednia ilość punktów zwycięstwa pozwala na przeprowadzenie misji specjalnej. Znaczniki podjęcia misji specjalnej na planszy oznaczone są symbolem radioaktywności (pomarańczowe pola) na planszy w torze Punktów Zwycięstwa każdego gracza.

Po osiągnięciu określonej ilości PZ z symbolem misji, gracz losuje jedną kartę z talii Misji Specjalnych. Każda misja ma inny wpływ na rozgrywkę i wymaga poświęcenia na odpowiednią ilość tur wybranych jednostek. Podczas wykonywania misji należy wybrać jednostkę, która jest na planszy właściwej (nie wolno do misji przeznaczać jednostki w trakcie rekrutacji) i zastąpić jednostkę kartą misji na planszy. Po odpowiedniej ilości tur gracz wprowadza z powrotem jednostkę na planszę i może użyć zdolności, którą dała mu Misja Specjalna.

Fazy rozgrywki:

Gra podzielona jest na następujące po sobie tury graczy. W każdej turze gracz realizuje w odpowiedniej kolejności fazy. Gracz, który wykonał wszystkie fazy kończy turę i swoją turę rozpoczyna gracz przeciwny.

1. Faza uzupełnień – uzupełnianie kart do liczby 3-ch w ręce, możliwość odrzucenia jednej z kart w tej fazie.
2. Faza rekrutacji – przemieszczanie jednostek rekrutujących się na odpowiednie pole na karcie rekrutacji i na planszę oraz wystawienie nowych jednostek do rekrutacji.
3. Faza ruchu – w zależności od symbolu kierunku ruchu jednostek (może to być jeden kierunek, dwa kierunki lub cztery) poruszamy jednostki zgodnie z ilością punktów ruchu. Po wejściu na pole oznaczone symbolem skażenia (4 pola na planszy) jednostka otrzymuje jeden Punkt Promieniowania.
4. Faza ataku – jednostki atakują się walką wręcz lub atakiem strzeleckim będąc tylko na polach przyległych do siebie i w odpowiednim kierunku. W ataku strzeleckim są wyjątki, które podnoszą zasięg strzału do większej ilości pól. Gracze porównują wartości ataku i pancerza. Jeśli wartość ataku jest równa bądź wyższa wartości pancerza przeciwnika,atakujący zadaje obrażenie obrońcy. Jeśli jest niższa – walka zostaje zakończona remisem. Po pojedynku zgodnie ze zdolnościami specjalnymi jednostek dodaje się lub odejmuje punkty napromieniowania jednostek. Każda karta jednostek ma swoją liczbę Punktów Promieniowania (PP). Jeśli nie zostanie wyleczona, po przekroczeniu limitu PP otrzymuje jedno obrażenie a PP zostają przywrócone do poziomu początkowego.
5. Faza Punktów Zwycięstwa – w tej fazie gracz sumuje Punkty Zwycięstwa. Za każdą zlikwidowaną jednostkę przeciwnika, gracz otrzymuje jeden Punkt Zwycięstwa, który zaznacza na torze Punktów Zwycięstwa po swojej stronie.

Gra jest dynamiczna choć wymaga myślenia i przewidywania ruchów przeciwnika. Planowanie strategii działania, poruszania się jednostkami i blokowania przeciwnika jest bardzo ważne podczas całej gry. Atak można przeprowadzić jedną lub większa ilością jednostek.

Elementów losowych zostało wprowadzonych bardzo niewiele (losowanie kart z talii) co daje graczom pełną kontrolę nad rozgrywką. Poniżej trailer ze strony gry

Planowana premiera gry to przełom kwietnia i maja 2010 roku. Cena sklepowa gry oraz w pre-orderze zostanie ujawniona w pierwszej połowie marca. Planowane są rozbudowane dodatki do gry, wprowadzające nowe tereny, armie i misje specjalne.

Wydawcą gry jest ESSENCEGAME.com

Powyżej możecie także zobaczyć projekt planszy do gry (warto go kliknąć, aby powiększyć obrazek). Jest ona a o tyle nietypowa, że ma okrągły kształt – nie jest to specjalnie popularne rozwiązanie (przypominam sobie tylko jedną grę – Mission Red Planet – z taką planszą). Tak jak wszystkie pozostałe elementy, jest zilustrowana przez Jakuba Jabłońskiego. Jak napisane zostało na stronie Galakty – “(…) ilość narysowanych postaci jest zbliżona do „prawdziwej” wielkości populacji wyspy przed ostateczną ewakuacją. Jest to ponad 1000 postaci, które wykonują różne czynności”. Robi wrażenie, prawda?

[źródło: Galakta]

Tematem gry jest historyczna bitwa pod Grunwaldem, którą zjednoczone siły polsko-litewskie pod wodzą polskiego króla Władysława Jagiełły stoczyły i wygrały z zakonem krzyżackim 15 lipca 1410 r. Proste i łatwe do opanowania zasady, możliwość stosowania różnych taktyk i strategii sprawią, że rozrywka będzie szybka i dynamiczna, nawet dla początkujących graczy.

Oczywiście grając w Grunwald – Walkę 600-lecia będzie można zmienić historię – obie strony mają równe szanse na zwycięstwo. Celem gry jest przybliżenie tematyki historycznej młodzieży, stąd pojawią się w niej elementy edukacyjne, jak rzeczywiste historyczne postaci, formacje bitewne, średniowieczny oręż. Ilustracje będą utrzymane w stylistyce komiksowej.

Gra zostanie wydana przez Kuźnię Gier na zlecenie Narodowego Centrum Kultury. Będzie dystrybuowana m.in. podczas obchodów rocznicy pod Grunwaldem.

Układ graficzny pudełka oraz napis “Core Set” na nim sugerują, że gra będzie wydawana w formacie zbliżonym do LCG (Living Card Game). W podstawowym zestawie będziemy mogli kontrolować armię Starków i Lannisterów – można się spodziewać, że niebawem pojawią się armie kolejnych rodów znanych z książki.

Christian Petersen zapewnia, że klasyczna linia BattleLore nie zostanie porzucona – chociaż są jakieś wielkie problemy z produkcją podstawki (We were concerned that the classic BattleLore base game, as had been created by Days of Wonder, was going to be troublesome on a production level. We did not, to be honest, expect it to essentially be non-manufacturable, as is the case.), co moim zdaniem nie wróży jej dobrze. Warto przypomnieć los niedawno przyjętej marki Warhammer Fantasy Roleplay, której druga edycja została zamknięta po przejęciu a FFG stworzyło nową, 3. edycję zupełnie po swojemu.

Autorem gry będzie Robert A. Kouba, znany do tej pory z produkcji wysoko ocenianych dodatków do poprzednich gier FFG (m.in. Descent: The Road to Legend), co zdaje się dobrze wróżyć projektowi.

Więcej informacji – na oficjalnej stronie gry.

Nasz plan wydawniczy na pierwsze półrocze zakłada również wydanie gier: Rattus, Hotel Samoa oraz jeszcze jednego tytułu (na razie trwają rozmowy na temat licencji, ale już niebawem będziemy mogli podać jego nazwę). Jak można zauważyć, w naszej ofercie pojawią się produkcje firm White Goblin Games oraz Dust Games. Będą wśród nich tytuły lżejsze, adresowane do wszystkich jak i gry bardziej skomplikowane, dla zaawansowanych graczy.

W drugim półroczu możecie też spodziewać się gier polskich autorów, wydanych nakładem naszej firmy.

Firma Axel istnieje od roku 1993, dotychczas zajmowała się produkcją puzzli oraz gier dla dzieci. Zdobyte w tym czasie doświadczenie pozwoli nam na profesjonalną produkcję gier oraz jak najlepsze zaspokojenie oczekiwań szanownych graczy.

Więcej informacji znajdziecie na stronie: www.axel.pl.

W czasie trwania I etapu konkursu, do 9 marca, zapraszamy do zgłaszania gier, które Waszym zdaniem zasługują na to, by ubiegać się o miano najlepszej planszowej gry wojennej roku 2009. Zgłoszeń można dokonywać tutaj.

Głosowanie będzie trwało od 17 marca do 7 kwietnia 2010 (może ono zacząć się nieco wcześniej, jeśli Kapituła ogłosi listę gier biorących udział w konkursie przed 16 marca 2010). Po zakończeniu głosowania Kapituła ogłosi wyniki oraz tych szczęśliwców (spośród wszystkich biorących udział w głosowaniu), którzy wylosowali nagrody ufundowane przez organizatorów konkursu.

Więcej informacji znajdziecie na stronie nagrody.

[źródło: Poltergeist]

• Aktualności (… czyli co nowego w świecie gier)
• Jeśli mógłbym przeprowadzić się do Lyonesse, to zrobiłbym to nawet jutro (Wywiad z Maciejem ‘Luckiem’ Sabatem)
• Poprzez wieki do zwycięstwa (Cywilizacja: Poprzez Wieki)
• Odkrycia i podboje (Rise of the Empires)
• Niezachwiani, nieugięci, niezłomni (A Game of Thrones LCG: Princes of the Sun)
• Jeden turla, wszyscy grają (Finito!)
• Czas wejść do wody (Aquaretto)
• Róża i jej kolce (Blooming Gardens)
• Więcej nie zawsze znaczy lepiej (Dragon’s Ordeal)
• Rebel Times dzieciom (Miś, Pszczoły i Miód)
• Opowieści w strugach deszczu (Jesienna Gawęda)
• Naziści i smoki (Wolsung: Operacja Wotan)
• Wyzwania godne Bohaterów (Earthdawn: Gamemaster’s Guide)

Plik jak zawsze do pobrania tutaj: http://www.rebel.pl/x.php/193/Rebel-Times.html.

Dirk Henn ma ostatnio (nie)szczęście do bycia bohaterem recenzji na GF. Po niezbyt przychylnym przyjęciu „Colonii”, odświeżamy jego dużo wcześniejsze dokonanie z 1993 roku. Czy wśród piasków pustyni i wielbłądzich placków pójdzie mu lepiej? „Timbuktu” to gra dla 3-5 osób, która powstała na długo przed sztandarowymi tytułami tego autora i jest tak naprawdę grą logiczną. Pękate pudełko, mnóstwo śkicznych elementów, spora kilkuczęściowa plansza – czy tak wygląda gra logiczna? Ta akurat tak. I właśnie to może być trochę mylące. Sięgając po tę kolorową produkcję spod znaku Queen Games możemy oczekiwać lekkiej gry rodzinnej. Tymczasem bliżej jej do przyjemnego wieczoru z zestawem zadań sudoku :)

Gra jest naprawdę pięknie wydana.

Cieszy oczy a przed pierwszą rozgrywką i paluszki, gdy ochoczo naklejamy małym drewnianym wielbłądzikom małe różnokolorowe sakiewki. Przy powtórnym otwarciu pudełka uśmiechamy się już jednak jakby mniej, gdy okazuje się, że nasza radosna twórczość po prostu się odkleiła i za chiny ludowe nie chce dać się po dobroci znów przykleić. Uśmiech uparcie blednie, gdy próbujemy upchnąć wszystkie elementy na powrót w pudełku. Jak to się tam wcześniej zmieściło – to pierwsza zagadka, na którą natrafiamy. Problem znajomy chociażby z Shoguna, choć nie aż tak drastyczny. Mamy przed sobą pustawe wnętrza z wymodelowanego plastiku, na którym następnie trzeba ułożyć kilka części grubej planszy, kilka wersji językowych instrukcji i na dodatek, o zgrozo, plansze graczy, które w pierwszym odruchu wydają się zmieścić obok siebie… ale nie. To tylko złudzenie. A instrukcje lądują ostatecznie w szufladzie.

Upastwiłam się nad pudełkiem, ale mało rzeczy mnie tak denerwuje jak słaba gospodarka przestrzenią. Teraz już będzie tylko lepiej.

Uwaga: nudny opis prostej mechaniki.

Nie ma, nie ma wody na pustyni i wielbłądy nie chcą dalej iść...

Oto wielbłądy. Dużo wielbłądów. Lubię wielbłądy. Wielbłądy wędrują od oazy do oazy niosąc towary na grzbietach. Im więcej ich doniosą do końca tym lepiej dla nas. W oazach parkują grzecznie w pięciu zagrodach jeden za drugim. Niestety, czyhają tam złodzieje. Posługując się analogią zagadki ze wstępu: „W każdej oazie, pięciu złodziei okrada każdą z pięciu zagród z jednego z pięciu zestawów towarów.” Trochę skomplikowane, nieprawdaż? Bynajmniej. Mam nadzieję, że zdjęcia wszystko wyjaśnią. 

Przemarsz do ostatniej oazy. Nareszcie Timbuktu! (po lewej)

Na początku rozgrywki rozstawiamy plansze z ilością oaz odpowiadającej ilości graczy a każdy na indywidualnej planszy układa pod swoimi wielbłądami przewożone przez nie towary. W rundzie przygotowawczej wszyscy po kolei umieszczają wielbłądy w dokach startowych, tfu – wpływ Igrzysk, to nie wyścig – na pozycjach wyjściowych i zapoznają się z jednym złodziejem. W złodziejskiej talii kart mamy te reprezentujące poszczególne zagrody, parę miejsc oraz parę grabionych towarów. Przed każdą rundą (czyli przejściem do kolejnej oazy) tworzymy 5 nowych zestawów tych kart, przy czym w trakcie przemarszu wielbłądów zapoznamy się jedynie z trzema z nich. Dostęp do nowych informacji odbywa się poprzez przekazanie swojego zestawu graczowi po lewej (przy ilości graczy mniejszej od 5 istnieją przy tej czynności gracze wirtualni) w momencie, gdy jakikolwiek wielbłąd stanie na specjalnie oznaczonym polu.

Ten złodziej odciąży z soli i pieprzu wielbłądy cumujące na stanowiskach 1 i 5 w zagrodzie z gwiazdką.

Sam przebieg rundy jest połączeniem mechaniki równoczesnego zagrywania kart z prostym układem elementów na modularnej planszy, która tylko z pozoru na taką nie wygląda (palemki, piaseczek, budyneczki…). Gracze dysponują taliami kart swoich zwierzaków (oznaczonych literami) i w ukryciu decydują o tym, którym wielbłądkiem w danym ruchu pojadą. Gdy wszyscy zdecydują… zgadza się, wtedy jadą. Ma to kluczowe znaczenie, gdyż upatrzone miejsce może się okazać zajęte zanim nadejdzie nasz czas. Wybranego wielbłąda można bowiem przemieścić do dowolnej zagrody w następnej oazie ALE

1) zaraz za plecami ostatniego już w niej stojącego i

2) darmowy ruch przysługuje tylko do dwóch wskazanych strzałkami zagród. Ruch do pozostałych kosztuje nas jeden towar niesiony przez rzeczonego wielbłąda, co jest zazwyczaj nieopłacalne.

Trzeba przyznać, że zwierzaki są sympatyczne i zindywidualizowane! I tylko przypadkiem ułożyły się w serduszko.

Gdy wszyscy wykonają przemarsz wybranego zwierzaka następuje nowa kolejka i kolejne wielbłądy ruszają na trasę (tfu – Igrzyska) na szlak. Potem następne, następne i kolejne i …. w końcu wszystkie lądują w nowej oazie i można odkryć zamiary szajki odkrywając złodziejskie zestawy. Okradzione wielbłądy tracą wskazane towary, które układamy obok planszy. Tym samym tworzy się cennik, gdyż konkretne towary, które nasza karawana zdoła bezpiecznie dowieźć do ostatniego przystanku zyskują taką cenę, ile ich sztuk znalazło się obok planszy w toku całej rozgrywki. Po kolejnej oazie następuje kolejna i znowu następna i … trochę nudno już się robi. Ale jest, wreszcie docieramy do tytułowego Timbuktu! Teraz już tylko mozolne przeliczenie wartości i ilości towarów, pomnożenie tego, dodanie i zestawienie w zdobycze punktowe (tfu – Igrzyska)… nie, dobrze! Bo przecież wygrywa ten, kto przywiózł najwięcej punktów.

Niektóre wielbłądy straciły część towarów. To zawód dla polskich kibiców. Tfu...!

 

Konkluzja #1

Obiektywnie podchodząc do sprawy, pomysł jest dobry. Mechanizm jest dobrze przemyślany a przemyślenia dobrze przełożone na fabułę. Nie jest to jednak, moim zdaniem, taka sama rozrywka dla wszystkich. Zaobserwowałam, że przy „Timbuktu” dużo lepiej bawili się amatorzy gier logicznych (i koniecznie jeden matematyki ;p), podczas gdy typowi stratedzy bawili się średnio.

 

Konkluzja #2

Lepiej także bawić się w większej liczbie graczy, gdyż nie wydłuża to czasu gry – liczba wielbłądów jest stała, im więcej graczy uczestniczy w rozgrywce tym mniej wielbłądów każdy wystawia – natomiast odwiedzamy więcej oaz i rozstrzygamy więcej kradzieży, co jest najciekawszym elementem. Z drugiej strony wyobrażam sobie, że właśnie przez tę powtarzalność nie można w „Timbuktu” grać za często. Mnie, w każdym razie, się nie chciało.

 

Konkluzja #3

Być może stwierdzicie, że marudzę, że to szybki lekki tytuł o podłożu czysto dedukcyjnym, z czego należy się cieszyć w obliczu tytułów pseudodedukcyjnych, ale jednak i po prostu już po kilku rozgrywkach ta gra mnie znudziła. Nie jest rozwojowa. W każdej rundzie dzieje się dokładnie to samo, nic się nie zmienia. Jakby kilkakrotne pod rząd rozwiązywanie tej samej łamigłówki z ograniczoną ilością danych. Można co prawda obserwować poczynania innych graczy i starać się wydedukować jakie informacje ze złodziejskich zestawów posiadają. Niemniej, w praktyce jest to trudne, szczególnie jeśli nie chcemy zbytnio przedłużać swego ruchu (moi wszyscy współgracze przyznali, że tego nie robili). Rozpatrzenie możliwości i ich stopniowa eliminacja na podstawie wiadomości pewnych i domniemanych jest możliwa, ale na to trzeba się umówić na dłuższe popołudnie, przy ciepłej herbatce i ciasteczkach (tudzież odwrotnie), kiedy każdy z kartką w dłoni i planszą gracza pod nosem duma co gdzie i jak. I przede wszystkim trzeba takie dumanie lubić.

Konkluzja #4

Można też oczywiście zagrać na szybko lub w przypadkowym gronie, będzie na pewno przyjemnie i emocjonująco. Ale wtedy gra dedukcyjna zamienia się bardziej w grę szczęścia: czy uda mi się uniknąć zagrożonych miejsc? Też fajnie, ale chyba nie do końca o to w tej grze chodzi. Chodzi natomiast wielbłąd. Dużo wielbłądów. A ja lubię wielbłądy…

Tak na marginesie, to jest znacznik pierwszego gracza wędrujący dookoła stołu po każdym ruchu wielbłądów.

PLUSY

- faktyczna dedukcja, aczkolwiek uproszczona do zasady „skoro coś jest tu to nie ma tego gdzie indziej”

- wykonanie (piękne plansze, żetony towarów, no i drewniane wielbłądziki)

- powinna się spodobać miłośnikom gier logicznych (bo to w zasadzie gra logiczna jest)

MINUSY

- odklejające się naklejki na figurkach (kropelki w dłoń!)

- powtarzalność rund (daleko jeszcze do tego Timbuktu? ;)

- powolne tempo, jeśli chcemy wykorzystać cały potencjał wynikający z mechaniki (może właśnie dlatego bohaterami gry są niespieszące się wielbłądy?)

P.S. Instrukcja zaleca zaopatrzenie się na czas rozgrywki w takie wynalazki ludzkości jak papier i ołówek, gdyż zapamiętanie wiadomości, kto okrada, gdzie i z czego jest praktycznie niewykonalne. No, chyba, że jest się tytanem pamięci lub Adamem Kałużą. Lub jednym i drugim :D

bazik (4/5) : dość szybka gra-łamigłówka z prawdziwą dedukcją, co z jakiegoś powodu jest nadzywczaj rzadkie nawet w grach które chcą być dedukcyjne. jest na tyle inna od innych gier że myślę że u prawie każdego znalazła by swoje miejsce na stole.

folko (4/5): abstrakcyjna gra dedukcyjna, w swoim gatunku bardzo dobra… łamałem się czy dać 4/5 czy 5/5. Bardzo specyficzna, abstrakcyjna, ale ma w sobie to coś. Na pewno jest inna od wielu gier, wyróżnia się na tle wielu podobnych tytułów. Na pewno trzeba ją poznać.

nataniel (4/5): muszę oczywiście docenić zgrabnie działające mechanizmy i przede wszystkim fakt, że jest to prawdziwa gra dedukcyjna. Nie żadne tam Mystery of the Abbey czy inne Cluedo, tylko wlasnie Timbuktu plasuje się najwyżej na mojej liście gier tego typu (aczkolwiek nie jest to typ, za którym szaleję).

Oto tekst z tyłu pudełka:

Znajdźcie piżamę, umyjcie zęby, przytulcie misia! Jesteście gotowi?
Zaczynamy wspólną podróż do krainy zamków, wróżek, robotów i rakiet…
Pewnego razu to zabawa w wymyślanie wspólnych bajek za pomocą obrazków. Rozwija wyobraźnię i kreatywność, inspirując do układania opowieści – nie tylko tych na dobranoc. Za każdym razem będą one inne, niepowtarzalne, gdyż będą się składać się z mniejszej lub większej liczby obrazków. W tej grze wygrywają wszyscy, a nagrodą jest wspólnie wymyślona opowieść oraz chwile, które spędzicie razem.
Gra Pewnego razu to zaproszenie do wspólnego odkrywania krainy wyobraźni, z której już niedaleko do krainy snów…

W książeczce z instrukcją znajdziecie również zabawną bajkę autora gry oraz miejsce na zapisanie Waszej opowieści, którą będziecie mogli znów przeczytać za 10, 15 lub 20 lat.

Gra powinna trafić do sklepów jeszcze przed Dniem Dziecka.

Choruję na nią odkąd pamiętam. Zawsze bałem się małych ciasnych pomieszczeń, a teraz gdy błąkam się po tych mrocznych korytarzach każdy ruch, każde spojrzenie w ciemność, szelest sprawiają że aż się skręcam. Jestem w panice. Biegam na oślep po mrocznych zaułkach. W każdej chwili zza roku mogą wychynąć hordy tych obrzydliwych troglodytów… Gdzie zniknął Redeemer i jego ochronne czary? Gdzie Brute ze swoim olbrzymim mieczem? Gdzie zniknęli najemnicy?… Słyszę demona, nadchodzi! Bogowie miejcie mnie w opiece. To już koniec…

…, jedna z odmian fobii…

No właśnie – jedna z odmian, jedna z wielu, kolejna podobna. Gdy zobaczyłem pudełko z grą Claustrophobia pomyślałem, że to kolejny klon Descenta, kolejny ameritrash o bohaterach i lochach pełen turlania kostkami, kart bohaterów ze statystykami i kart wydarzeń oraz przedmiotów. – Ależ na to jest rynek – pomyślałem – że kolejne klony tej samej gry się sprzedają. Wygląd gry zainteresował mnie jednak na tyle, że zacząłem czytać opinie o niej, wreszcie zapoznałem się z instrukcją, a dziś po kilku partiach odszczekuję oficjalnie swoją pierwszą ocenę. Claustrophobia to niewątpliwie nowa jakość w gatunku przygodówek fantasy. By dowieść tej tezy przedstawię kilka konkretnych argumentów.

Temat gry na pewno taką nowinką nie jest. W Claustrophobię może bawić się dwóch graczy: jeden wciela się w pana podziemi który zarządza hordami troglodytów i demonem. Jego celem jest wyeliminować ludzi, którymi kieruje gracz drugi. Było? Ano było nie raz.

Dobre chłopaki na starcie draki, fot: Eric Franklin

Ludzie to zwykle czteroosobowa ekipa. Na jej czele stoi Redeemer – kapłan, który swoimi błogosławieństwami potrafi leczyć innych, dodawać im odwagi czy pomagać w znajdowaniu drogi; Brute – czyli klasyczny ochroniarz – to kupa mięśni i wielki miecz, oraz dwóch najemników-zwiadowców, którzy nie są mocni w walce, ale brak siły nadrabiają szybkością i pomagają ekipie odnajdywać właściwą drogę w gąszczu korytarzy.

Właśnie, bo plansza w tej grze składa się z kafelków a właściwie olbrzymich kafliszcz. Ludzie zaczynają zwykle grę na pojedynczej płytce i gdy ruszają przed siebie odkrywane są kolejne komnaty. To bardzo klimatyczne rozwiązanie również nowinką nie jest. Nowinki pojawiają się dopiero w mechanice.

…objawiająca się niczym nie uzasadnionym, patologicznym lękiem…

Właśnie lękiem. Gra jest asymetryczna i gracz wcielający się w ludzi faktycznie czuje, że jest w potrzasku. Nie wie co czai się za rogiem, nie wie ilu troglodytów zaraz wychynie z ciemności. Ma wciąż świadomość upływającego czasu, który zwykle jest jego wrogiem. To gracz – demon jest tu łowcą, planującym z zimną krwią kolejne ataki i zdradzieckie posunięcia.

Tak samo jak asymetryczne są wrażenia graczy tak asymetryczna jest mechanika. Zarówno w przypadku gracza-człowieka jak i gracza-demona jest oparta ona na kostkach, jednak w obydwu przypadkach w inny sposób zastosowanych i obydwa te zastosowania są dość oryginalne!

Najemnik z kostką 1 będzie się w tej turze ruszał o 1, a bronił i walczył z siłą 3, fot: Eric Franklin

Każdy z ludzkich bohaterów w grze posiada swoją kartę postaci, która umieszczona jest w plastikowej podstawce (takiej jak karty samochodów w grze Formula D). Każda z postaci dysponuje sześcioma liniami akcji. W każdej z nich zapisany jest inny zestaw wartości, statystyk naszego bohatera. Przykładowo w linii pierwszej może mieć wartość ruchu 1, obrony 5, ale ataku zaledwie 2, a w lini nr 6: 2 ruchu i 4 ataku, ale zaledwie 2 obrony. Przed każdym ruchem gracz rzuca tyloma sześciościennymi kostkami ilu bohaterów kontroluje i przyporządkowuje każdemu z nich jedną kość. Nadaje im w ten sposób określone statystyki na daną rundę.

Działa to świetnie bo po pierwsze pozwala nam zmieniać możliwości naszych postaci w zależności od sytuacji, a po drugie zwiększa decyzyjność. Oczywiście możliwe są pechowe rzuty które ograniczają nasz wybór ale zwykle mamy ciekawe decyzje do podjęcia. Czy w tym ruchu chcę szybko przemknąć gdzieś dwiema postaciami, a trzecia z dużą wartością obrony będzie strzec ich tyłów, czy może wspólnie spróbujemy zaatakować potwory i przebić się dalej tym korytarzem?

Dodatkowo, gdy nasz heros otrzymuje obrażenia musimy zablokować jedną z jego linii akcji. Z każdą kolejną raną możliwości naszego bohatera maleją, rośnie znaczenie losowości. Pojawia się stres i czujemy jak coraz dłuższa obecność w lochach i walka z potworami wyniszcza naszą postać.

Z kolei gracz-demon dysponuje sporą planszą na której może układać różnorodne układy swoich kostek, co pozwala mu wykonywać określone akcje. Układając na jednym polu kostki o jakiejś określonej sumie oczek, parzyste lub nieparzyste odpala określoną akcję: zdobywa żetony groźby służące do werbowania troglodytów, zmienia czasowo ich statystyki, ciągnie karty wydarzeń, lub nawet bezpośrednio rani bohaterów. Mechanizm ten przypomina mocno grę Kingsburg, jednak tu opcji jest do wyboru tylko kilka – w sam raz żeby mieć poczucie realizowania własnego planu, ale nie powodując irytujących przestojów.

Zjem cię, zjem cię, obedrę cię ze skóry, fot: Dżej

Oprócz tego zarządzania kośćmi gracz-demon wydaje żetony na przyzywanie nowych bestii i obaj gracze poruszają swoje postaci i walczą. Troglodyci są słabi, ale wciąż napływają nowe ich masy i w kupie są groźni, a każda kolejna rana ogranicza możliwości ludzi. Dodatkowo pan podziemi może w dowolnym momencie wprowadzić do gry demona. Potężną postać, której cechy są bardzo różne w zależności od scenariusza.

… przed przebywaniem w zamkniętych, niedużych pomieszczeniach,…

No właśnie. Bo gra jest oparta o scenariusze. W instrukcji znajdziemy ich sześć, ale autor i wydawca zadeklarowali wsparcie dla gry i konsekwentnie je realizują, publikując co miesiąc kolejne. Każdy ze scenariuszy zmienia charakter rozgrywki: inne są cele, inne kafle komnat i podziemi, inne czary Redeemera i inne karty wydarzeń. Sprawia to że niepowtarzalność rozgrywek jest naprawdę spora, a gra będzie żyła długo.

Przed podsumowaniem muszę jeszcze wspomnieć o wykonaniu. W sporym pudle z grą nie hula wiatr – jest ono – nomen omen – klaustrofobicznie ciasno napakowane elementami: olbrzymimi kaflami podziemi, kartami, planszami graczy i postaci, kośćmi, znacznikami i wreszcie kilkunastoma ręcznie malowanymi figurkami! Tak, tak! To nie kolejne figurki z szarego, chińskiego plastiku, które

możemy pomalować samemu. Tu otrzymujemy gotowy, świetnie wykonany produkt. Zresztą do któregokolwiek z komponentów trudno się przyczepić. Co więcej elementy gry idealnie mieszczą się w świetnie zaplanowanej wyprasce. Asmodee postawiło na jakość i udowodniło że można zrobić świetnie wykonaną grę z figurkami za mniejsze pieniądze niż produkowane w Chinach kobyły Fantasy Flight Games, w których łamią się później komponenty (vide Middle Earth Quest). Panowie z Ameryki – polecam korepetycje z zagospodarowania pudełka z grą, kontroli jakości i planowania stosunku cena-jakość we Francji.

… przeciwieństwo agorafobii – lęku przed przestrzenią.

Dary, czyli czary Redeemera mogą ratować życie

Tak, Claustrophobia okazała się całkowitym przeciwieństwem tego, czego się spodziewałem. Zamiast kolejnej kobylastej przygodówki, w której do zabawy potrzebuję pół soboty, kilku kolegów, a wcześniej kilku godzin studiowania zasad otrzymałem kompaktową, ślicznie wykonaną i niegłupią dwuosobową grę, przeznaczoną na godzinną zabawę. Grę opartą na scenariuszach, z przemyślanymi zasadami i ciekawymi mechanicznymi nowinkami. Grę która mogę wytłumaczyć współgraczowi w 10 minut, w którą mogę zagrać z żoną wieczorem po dniu pracy. Wreszcie, co chyba najważniejsze, grę która choć jest typową przygodówką oferuje naprawdę sporo decyzji i wymaga różnorodnego spojrzenia na każdą rozgrywkę, w zależności od konkretnego scenariusza i zasobów jakimi w nim dysponuję.

Szczerze trudno znaleźć mi wady tej produkcji. W swojej klasie kładzie konkurencję na łopatki, depcze i wgniata w ziemię. Nawet cena (ok. 180 złotych), biorąc pod uwagę ilość i jakość komponentów oraz dużą regrywalność i porównanie z konkurencją, jest bardzo przyzwoita. Jedyną, niedużą wadą gry o której wspomnieć trzeba jest niezbalansowanie niektórych scenariuszy. Faktycznie wydaje się, że gracz – człowiek staje zazwyczaj przed trudniejszym zadaniem. Jednak sam autor wyjaśnia że chciał żeby ludzie mieli trudniej, żeby czuli ciągły lęk i napięcie. Mi to nie przeszkadza – wygrana ludźmi smakuje wspaniale i faktycznie jest to zgodne z duchem gry.

Ja nie bawiłem się tak dobrze przy żadnej przygodówce od czasu pierwszych partii w Last Night on Earth.  Zdecydowanie polecam kupować w ciemno Claustrophobię wszystkim fanom mocnego klimatu w grach. Pozostali na pewno powinni spróbować u kolegi. Bez lęku! Ta choroba to przyjemność!

Plusy:

- chorobliwa dbałość o detale i piekielnie dobre wykonanie elementów,

- kostka (jak koń na torfowisku) jaka jest każdy widzi, ale nadal można z nią zrobić coś nowego. Ciekawa mechanika z nowatorskimi elementami,

- klimat, klimat i jeszcze raz klimat a mimo to decyzje do podjęcia zamiast bezmyślnej losowości,

- krótki jak na ten gatunek czas rozgrywki,

- scenariusze i wysoka regrywalność,

- świetny stosunek cena-jakość, obalenie tezy Games Workshop i Fantasy Flight Games że dobra, piękna gra przygodowa z figurkami musi kosztować niemal 100$. Nie musi!

Minusy:

- niektóre scenariusze wydają się niezbalansowane

Sprintem po grze:

yosz (4/5): Trudno coś tu zaplanować – losowe pomieszczenia, cechy postaci na podstawie rzutów kością. Decyzji trochę jest, ale też nie tak dużo…. tak bym mógł powiedzieć ktoś gdyby naprawdę chciał się przyczepić. Klimat wycieka z planszy (w końcu Ameritrash). System kostkowy sprawdza się fajnie, a decyzji jest w sam raz na krótki czas rozgrywki. Wykonanie jest bardzo dobre – wprawdzie nie tak dobre jak Space Hulka ale to i tak światowy poziom. No i figurki są pomalowane! Jak ktoś się zastanawia nad kupnem to niech przestanie. Kupić!

dzej (4/5): Kupić, kupić, kupić (jak sprzedacie, to kupić potem jeszcze raz :) ). Pięknie wykonana gra, naprawdę ciekawy pomysł zarządzania kostkami i niezły klimat. Wszystko składa się na grę niemal idealną w swojej kategorii. Brakuję mi chociaż jednego rodzaju przeciwnika więcej, ale to już zwyczajne czepialstwo :) Gra jest naprawdę warta swojej ceny.

bazik(4/5): niby mało decyzji, niby to już było (Space Hulk), a chętnie bym pograł więcej.  Szybko, lekko, przygodowo.

Czas gry: 90-120 minut. 2-4 graczy. [źródło: BGN]

Zdjęcie prorotypu Tikal II (źródło: BGN)

Kolejna wiadomość, która mnie osobiście zainteresowała to jedna z zapowiedzi od Queen Games. Oprócz zalewu Alhambrowego (m.in. tematycznej przeróbki na rynek amerykański pt. New York), wydawca zapowiedział wznowienie Wallensteina – gry na której wzorowany jest Szogun, z której pochodzi znana wieża bitewna, a przez wielu uważanej za lepszą od swojego młodszego brata.

Z innych zapowiedzianych tytułów ciekawie zapowiada się gra Fresco, w której wcielamy się w artystów starających się upiększyć katedrę. Na pewno wygląda niesamowicie, ale czy po chłodno przyjętej Colonii tytuł okaże się ciekawy? Zobaczymy.

Czas gry: 45-60 minut, 2-4 graczy, cena około 60$ [źródło: BGN]

Fresco - Gra na pewno wygląda niesamowicie (źródło: BGN)

No i jeszcze dwie wiadomości dla fanów gier kolejowych. Rio Grande Games zapowiedziało nowy tytuł od… nie, nie od Martina Wallace’a, ale od nowych twórców: Walter H. Hunt i Gregory M. Pozerski o mocno oryginalnym tytule: New England Rails. Gracze wcielą się jako zarządcy kolei w jednym ze stanów i próbować będą jak najlepiej zarządzać swoją firmą – bardzo oryginalne nieprawdaż?

Czas gry: 30 minut na gracza, 2-5 graczy [źródło: BGN]

Nowi designerzy w świecie kolejowych gier tworzą New England Rails (źródło: BGN)

Dodatkowo na BGN w cyklu cotygodniowych wywiadów z twórcami gier 18xx – tym razem padło na Toma Lehmanna, kojarzonego głównie za sprawą Race for the Galaxy. Nie każdy wie, że ma on na koncie też dwa bardzo udane tytuły kolejowe (dokładniej: 1846 i 2038) i szykuje kolejny na ten rok: 1834. Nie jestem wielkim fanem gier spod znaku 18xx, ale i tak z przyjemnością czytam te wywiady

A na sam koniec coś dla twórców gier – na Fortress Ameritrash ogłoszono konkurs na projekt jednostki Najemnika do nowej talii do gry Summoner Wars. Szczegóły dotyczące konkursu znajdziecie tutaj, a do wygrania jest oczywiście wieczna chwała jak i sama gra Summoner Wars.

Tył pudełka

W Tinners’ Trail gracze wykopują cynę i miedź w Kornwalii, i starają się wyczuć kiedy cena wydobytych surowców jest najwyższa by je sprzedać. Za otrzymane pieniądze w ciekawy sposób wykupuje się punkty zwycięstwa.  Mechanicznie przypomina w kilku miejscach dwie  inne gry Wallace-a z tej serii – Last Train to Wensleydale i Steel Driver.  Poleciłbym grę każdemu kto szuka w miarę szybkiej i nie przesadnie skomplikowanej eurogry z całkiem solidną porcją główkowania.

Instrukcja

Treefrog line to linia gier Martina Wallace-a o średnim stopniu skomplikowania reguł które zwykle składają się z 3-4 kolejek trwających w sumie około półtorej godziny. Cechą charakterystyczną ma być duża ilość drewnianych elementów. Tinners’ Trail to już trzecia gra z tej serii o której polskiej wersji słyszymy – od jakiegoś czasu można kupić Boże Igrzysko, a na ten rok zapowiedziany jest Automobile.

Elementy graczy

Najbardziej w tej wiadomości zaintrygowała mnie cena – przyzwyczaiłem się już niestety po pełnoprawnych planszówkach z taką ilością elementów oczekiwać ceny 2 razy wyższej. Czy to sygnał że mamy szansę wrócić choć trochę do cen sprzed skoku kursu Euro w okolicach Essen 2008?

Elementy wspólne

Oto uzasadnienie (karta nr 3):

Karta 3

Otwierasz książkę niczym wrota do innego świata i wyruszasz w podróż. Podróż rozumianą jako życie bohaterów tej powieści. Czytając – podróżujesz z nimi przez ich życie. Na podstawie słów średniowiecznego filozofa: “Życie to podróż (…) Wędrowcem jesteś i podróżnikiem.”

Wszystkim uczestnikom dziękujemy za udział w naszej słownej zabawie w skojarzenia.
Już od jutra Dixit powraca na sklepowe półki po 2-miesięcznej przerwie w dostępności. Natomiast Dixit 2 ukaże się w pierwszej połowie marca.

Na pierwszy rzut oka

W poniższej recenzji skupię się tylko na nowych rozwiązaniach, które wnoszą rozszerzenia. Jeżeli szukacie opisu reguł i wrażeń z rozgrywki w wersję podstawową to zapraszam do recenzji Folko lub rzutu okiem Ja_na.

Chicago Express: Narrow Gauge & Erie Railroad Company zapakowane jest w jedno malutkie pudełeczko, które przy pudle od wersji podstawowej wygląda niczym Dawid przy Goliacie. Co za tym idzie najrozsądniejsze jest wyciągnięcie zawartości rozszerzenia i zapakowania go od razu do zwykłego Chicago Express. Warto jeszcze dodać, że Narrow Gauge & Erie Railroad Company wywoła wyrzuty sumienia nawet u największego zwolennika odróżniania gier polskawych od polskich. Naklejka z polskim tekstem tak dobrze komponuje się ze spodem pudełka, że nie widać prawie żadnej różnicy. Co więcej w środku znajdziemy tylko polską instrukcję zrobioną oczywiście na modłę wersji oryginalnej. Daję głowę, że przeciętny, niezorientowany w temacie konsument, będzie uważał rozszerzenie za pełnoprawną polską wersję.

Goliat i Dawid, zdjęcie: rockusultimus

Chicago Express: Narrow Gauge & Erie Railroad Company, jak już pisałem, zawiera dwa dodatki, które możemy grać albo oddzielnie albo razem. Oczywiście oba wymagają wersji podstawowej gry.

Narrow Gauge – zawartość

Narrow Gauge dostarcza możliwości rozwijania kolejki wąskotorowej. Rozwijania to za dużo powiedziane, bo nie będziemy z tego rodzaju kolei czerpać zysków, a będzie nam służyć jedynie do blokowania innych linii kolejowych. Samo rozszerzenie składa się z zestawu drewnianych, pomarańczowych lokomotyw oraz płytki, na której będziemy składować dostępne odcinki wąstkotorówki.

Narrow Gauge, zdjęcie: fralim

Narrow Gauge – zasady

Przed grą rozrzucamy pomarańczowe lokomotywy w miastach otaczających i przecinających narysowane na planszy góry. W każdym momencie rozgrywki, gdy jakaś linia kolejowa dotrze do tego miasta, zdejmujemy lokomotywę i umieszczamy ją na płytce reprezentującej kolej wąskotorową. Od tej pory każdy gracz wykonując jakąś akcje, może dodatkowo dobrać z płytki pomarańczowy element i umieścić go w bezpośrednim sąsiedztwie z normalną linią kolejową. A co za tym idzie na stałe blokując daną trasę jeżeli to góra lub las, lub powiększając koszt budowy jeżeli to równina. Na miastach nie możemy budować kolei wąskotorowej.

Narrow Gauge – wrażenia

Muszę przyznać, że rozszerzenie choć niewielkie, wnosi coś do rozgrywki i powoduje, że poszczególne partie mogą jeszcze bardziej zmieniać swoją postać. Gracze blokując pewne odcinki trasy, szczególnie w górach i lesie, mogą wpłynąć dość mocno na to, jak dana linia będzie się rozwijać i czy osiągnie upragnione Chicago. Co więcej, z powodu utrudnień w rozwoju trasy danego przedsiębiorstwa kolejowego mogą zmieniać się priorytety w zakupach akcji. Jeżeli planowaliśmy inwestowanie w daną spółkę, a wyrosła przed nią wąskotorówka, możemy proponować niższe stawki w licytacji lub wręcz zupełnie zrezygnować z tej inwestycji.

Znamienne jest, że jeżeli tylko dostępne są pomarańczowe lokomotywy, to w 99 na 100 przypadków powinniśmy z nich korzystać, aby coś tam zawsze zablokować linią kolejowym, których współwłaścicielami są konkurenci. Niestety bywa, że niczym w słynnym osuszaniu bagien w grze Venedig, często gracze o tym zupełnie zapominają albo przypominają sobie o tym już po swojej kolejce. Pojedynczy tura gracza jest na tyle błyskawiczna, że łatwo pominąć akcje związaną z koleją wąskotorową.

Erie Railroad Company – zawartość

Erie to nowy rodzaj linii kolejowej, który będziemy rozwijać w przeciwną stronę od kierunku rozbudowywania standardowych kompanii, ponieważ od Buffalo do Nowego Jorku. Minidodatek składa się, więc z brązowych, drewnianych lokomotyw, miniplanszy przedsiebiorstwa, budzącego politowanie (choć wcale nie takiego głupiego) żetonu do zasłonięcia fragmentu planszy oraz paru innych drobiazgów.

Erie Railroad Company, zdjęcie: fralim

Erie Railroad Company – zasady

Firma Erie, posiadająca tylko jedną akcje, wchodzi do gry w momencie, gdy zostanie osiągnięte przez jakąkolwiek sieć kolejową jedno z czterech środkowych miast na planszy. Od tej pory można licytować się o bycie właścicielem Erie. Spółka nie posiada więcej specjalnych zasad, oprócz tego, że jest jedynym przedsiębiorstwem, który może zarobić na połączeniu z Nowym Jorkiem.

Erie Railroad Company – wrażenia

Pozornie ciekawszy dodatek wnosi mniej od wąskotorówki z Narrow Gauge i charakteryzuje się mniejszym potencjałem. Bywa, że już z firmą Wabash z wersji podstawowej (która posiada tylko dwie akcje) gracze mają kłopoty i spore dylematy przy kupnie, to co dopiero przy posiadającej jedną akcje Erie. Tu trzeba dokładnie policzyć ile możemy za nią dać w czasie licytacji, tak aby inwestycja nam się opłaciła. Oczywiście zaawansowani gracze są w stanie mniej więcej stwierdzić czy warto wejść w posiadanie Erie, ale w pewnych sytuacjach nawet oni nie ryzykują jej prowadzenia. Szczególnie ma to miejsce przy grania z Narrow Gauge, który dodatkowo może przeszkodzić w osiągnięciu Nowego Jorku. Wcale nie są wyjątkiem partie, gdy nikt nie sięgnie po Erie i tym samym minidodatek przez całą rozgrywkę jest martwy.

Element ze strzałką zakrywający fragment planszy, budzący zawsze uśmiech politowania, zdjęcie: joshp

Podsumowanie

Chicago Express: Narrow Gauge & Erie Railroad Company to zdecydowanie dodatek dla graczy, którzy dużo grają w wersje podstawową, znają ją od podszewki i oczekują zwiększenia stopnia regrywalności. Nowe rozwiązania są bardzo subtelne, to małe smaczki, które doceni ktoś, kto ma za sobą przynajmniej 5 partii. Absolutnie nie wywracają one samej rozgrywki do góry nogami (niestety).

Wersja podstawowa z oboma dodatkami, zdjęcie: rockusultimus

Jednak całkiem niezły Narrow Gauge i taki sobie Erie Railroad Company to moim zdaniem trochę za mało, żeby być jakoś specjalnie podekscytowany tym rozszerzeniem. Brakuje mi bardziej rewolucyjnych rozwiązań, a nie tylko przypraw dla smakoszy. Gracz okazjonalny w Chicago Express powinien sobie go darować, gracz, który lubi i ceni Chicago Express może się w niego zaopatrzyć, choć wydaje mi się, że też jakiś wielkich zmian nie poczuje. Chicago Express: Narrow Gauge & Erie Railroad Company przeznaczony jest dla absolutnych fanów gry.

bazik (2/5) – niby nic nie psuje, ale też dla mnie nic absolutnie nie dodaje. jakbym już miał to bym z nim grał, ale nie kupiłbym bez kolosalnej przeceny. Może jakbym zagrał 30 rozgrywek w podstawkę tym samym gronie…

Don Simon (2/5) - działa poprawnie, ale nic nie zmienia. Zupełnie niepotrzebny i nieprzydatny zakup.

Ja z pewnością będę z uwagą przyglądał się planom wydawnictwa.

Wstęp jak zawsze: DARMOWY

Wśród planowanych atrakcji (plan ciągle rośnie):

• wizyta wydawnictw Portal, Kuźnia Gier, Wargamer
• turniej Warhammer 40000 (klub Monolit)
• planszówkowy Pokój Gier (konkursy, mini turnieje , gry czołowych wydawnictw)
• konkursy całokonwentowe dla fanów gier planszowych (nagrody gry ufundowane przez wydawnictwa )
• strefa Anima ( Anima: Tactics, Anima RPG, Anima the Card game )
• Strefa GO ( Szczeciński Klub GO )
• Strefa Warhammer ( Warhammer Fantasy Battle, Warhammer RPG, Warhammer: Invasion LCG )
• Ogniem i Mieczem historyczna gra strategiczna (Wargamer Warszawa)
• Infinity gra bitewna SF (Wargammer Warszawa)
• turniej Pokemon (sklep Fenix)
• interaktywny pokaz gry bitewnej War of the Ring
• interaktywny pokaz gry bitewnej AT-43 ( każdy będzie mógł zagrać jedną z 6 armii )
• Mistrzostwa Szczecina Veto “Pierwsza Szabla Szczecina”
• pokaz Historycznej Gry Bitewnej w realiach epoki Napoleona ( stowarzyszenie Pola Chwały)
• pokaz gry wojennej Flames of War
• turniej Anima: Tactics (sklep Fenix)
• ogłoszenie wyników Lux in Tenebris 2010 nagrody od graczy ze Szczecina
• kultowy konkurs Wszechwiedzy
• strefa manga i Meido Cafe

Plan ciągle rośnie, atrakcji przybywa, więcej szczegółów na stronie: http://stgwrubikon.dbv.pl.

Nowa wartość może powstać jako synteza różnorodnych sprzecznych ze sobą wartości *

Po przejrzeniu instrukcji, a nawet samych zapowiedzi poczułem gorąco na twarzy – Agricola już i tak była przykładem gry z syndromem “za krótkiej kołderki”. Zawsze jest za mało akcji na zrobienie wszystkiego. Zawsze chce się coś jeszcze kupić, wybudować czy wyhodować. Trzeba myśleć wielowymiarowo i martwić się o wiele rzeczy jednocześnie. Dodatkiem Uwe postanowił dodać do gry jeszcze więcej elementów, o które zabiegać będą musieli gracze, albo z którymi będą musieli walczyć. Z pewnością doskonale o tym wiecie, ale jeżeli nie mieliście okazji to przeczytajcie bardzo obszerny rzut okiem – mini recenzję Grzegorza tutaj na Games Fanatic. Doskonale opisuje wszystkie nowe mechanizmy i pomysły, a jest ich w sumie całkiem sporo. Mi pozostaje tylko podzielić się z Wami moimi, mam nadzieję, obiektywnymi wrażeniami z gry.

Zwierzę domowe, hodowlane, występujące nad Wisłą *

Pierwsza rzecz jaka się oczywiście rzuca w oczy to nowe zwierzę, które będziemy hodować czyli koń. “Działa” tak samo jak pozostałe – za ich brak dostajemy punkt ujemny, musimy je trzymać w zagrodach, oborach itp. Miejsca oczywiście mamy ciągle tyle samo więc często konie hodować będziemy kosztem innych zwierząt. Nie możemy ich przejadać o ile nie zaopatrzymy się w jedno z nowych usprawnień – stare kuchnie i paleniska nie poradzą sobie w tym przypadku. Dla równowagi każdy koń będzie dla nas warty na koniec 1 punkt co doskonale równoważy wymienione przeze mnie “wady”.

Ocena: Pozytywna – konie to bardzo ważny element nowej rozgrywki

zima uderzyła również w moje gospodarswo w Agricoli - konie się jakoś trzymają (autor: Henk Rolleman)

Całe szczęście koń przydaje nam się do czegoś więcej niż tylko do zdobywania punktów. Jednym z ciekawszych nowych rozwiązań w dodatku, są tytułowe torfowiska, które razem z lasami, na początku rundy rozstawiamy na swojej planszy w jednym z przygotowanych w pudełku ustawień. Pola te będziemy musieli przygotować pod zaoranie czy budowę. Powoduje to, że za każdym razem będziemy musieli troszeczkę przystosować się do sytuacji, którą zastaniemy na naszej planszy. Pozwoli to na przełamanie pewnych schematów, którymi co bardziej doświadczeni gracze się posługiwali w swoich rozgrywkach jak np budowanie tzw lotniska czyli jednego wielkiego ogrodzenia pod sam koniec gry. Chociaż i tutaj jest to ciągle możliwe bo w kilku partiach widziałem, że gracze dalej stosowali taką strategię. Na pierwszy rzut oka więc torfowiska i las mają zmusić nas do zmiany przyzwyczajeń, ale z drugiej strony, doświadczony gracz nie będzie miał problemu aby dalej grając podobnym stylu w jaki grał w podstawkę, wykorzystać nowe elementy na swoją korzyść.

Ocena: Neutralna – miałem nadzieję, że torfowiska i lasy będą bardziej wpływać na to jak rozegram daną partię

A torfowiska i lasy można wykorzystywać przekształcając w drewno, opał czy nawet wypalając las przez co otrzymamy zaorane pole. Wszystko to jest możliwe dzięki kartom ze specjalnymi akcjami, które możemy wykonywać bez wysyłania na nie członka rodziny. Karty te to jedyny sposób na pozbycie się przeszkadzających nam lasów, torfowisk czy zdobycie konia. Dają nam nowe możliwości, nie można ich całkowicie zignorować gdyż ściśle zazębiają się z pozostałymi elementami dodatku. Jedyne zastrzeżenie jakie mam to wrażenie, które może być mylne, ale którego nie mogę się pozbyć: dzięki tym kartom (przez nie?) na planszy robi się jakby luźniej. Jeżeli niektórzy gracze rzucą się na akcje specjalne, my będziemy mogli spokojnie wysłać członków swojej rodziny na co bardziej dochodowe pola akcji i vice versa.

Ocena: Pozytywna – mimo uczucia większej swobody w czasie gry, ten element bardzo dobrze współgra z resztą dodatku i jest ciekawym jego elementem

Jedno z przykładowych ustawień początkowych (autor: Brian Morris)

Kolejnym elementem w tej łamigłówce jaką jest Torfowisko są nowe karty dużych usprawnień. Nie tylko ciekawie rozwiązano sposób ich zdobywania (najpierw musimy kupić odpowiednie Duże usprawnienie z gry podstawowej, aby nowe usprawnienie było dla nas dostępne), ale także znakomicie wpasowują się w nowe elementy dodatku np: są usprawnienia pozwalające efektywniej wykopywać torf czy wycinać lasy, a robić będziemy to jeszcze sprawniej jeżeli będziemy posiadać konie. Jak widać zależności są esencją tego dodatku. A jak już przy kartach jesteśmy – w dodatku otrzymujemy oczywiście nowe karty małych usprawnień powiązanych z tym dodatkiem (nowe talie E i F), których możemy używać w czasie gry. Piszę możemy, bo gra posiada aż trzy tryby rozgrywki i w zależności od tego który wybierzemy, będziemy grać bez usprawnień w ogóle, tylko z nowymi usprawnieniami, albo z nowymi usprawnieniami wymieszanymi ze starymi, a także z pomocnikami. Podobnie jak wersja familijna Agricoli taka różnorodność pozwoli trafić do szerszego grona odbiorów, ale ja osobiście nie sądzę żebym w przyszłości chciał grać w Torfowiska inaczej niż bez pomocników i mieszając karty usprawnień nowych i starych. Powód jest bardzo prosty: pierwsze wrażenie po przyjrzeniu się nowym usprawnieniom to zachwyt i planowanie jak wystawić je wszystkie. Im dłużej się przyglądałem kartom tym bardziej oczywiste stawało się dla mnie, że są one mocno zależne od sytuacji na planszy i nie są takie wspaniałe jak się wydają (chociaż żeby sprawdzić je wszystkie w akcji musiałoby minąć bardzo dużo czasu, o wiele więcej niż miałem na napisanie tej recenzji). To jest jeden z dwóch elementów dodatku, który mi się nie podoba.

Duże usprawnienia, Ocena: Pozytywna – świetnie współgrająca z resztą elementów gry koncepcja nowych dodatków daje nowe pole do manewrów i strategii

Trzy tryby rozgrywki: Ocena: Neutralna – dobrze, że są podobnie jak wersja familijna w podstawce, ale ja zawsze będę chciał grać w wariant 3

Małe usprawnienia: Ocena: Negatywna – najmniej wnoszący element rozgrywki, a dodatkowo małe usprawnienia nie wydają się być tak ciekawe jak te z podstawowej Agricoli.

Nowe karty dużych usprawnień (autor: Łukasz Kucharski)

Napisałem, że nowe talie usprawnień nie przypadły mi do gustu i są jednym z dwóch takich elementów w grze. Drugim jest konieczność ogrzewania domu naszej rodziny. Jeżeli tego robić nie będziemy, członkowie rodziny się pochorują i nie będą mogli pracować. Do ogrzewania domu służą drewno lub specjalne żetony opału. Sam zamysł wydawał się interesujący – kolejny element układanki, o który musimy się martwić na koniec żniw podobnie jak to jest w przypadku żywności. Ale po dłuższym zastanowieniu dochodzę do wniosku, że jest to tylko zbytnie utrudnienie… chociaż nie, bo zdobycie opału wcale takie trudne nie jest. Robimy to w zasadzie przy okazji, a zawsze też możemy posłużyć się drewnem do ogrzania naszego domostwa. W ten sposób pozornie komplikuje się gra, bo tylko w skrajnych przypadkach nie damy rady zdobyć wystarczającej ilości opału / drewna. Na pewno ten element nie stresował mnie tak bardzo jak konieczność wyżywienia wszystkich członków rodziny. Gra moim zdaniem mogłaby spokojnie obejść się bez tej mechaniki.

Konieczność ogrzania domu: Negatywna – moim zdaniem niepotrzebnie wprowadzono tę nową mechanikę, bo nic świeżego i ciekawego to do gry nie wnosi.

Nowy element w układance - karty akcji (autor: Łukasz Kucharski)

I to jest nowa koncepcja sztuki! *

Piszę dużo o moich wrażeniach z poszczególnych dodatków z Agricola: Torfowisko, ale jeszcze ani słowem nie wspomniałem o polskim wydaniu. Jak zwykle Lacerta stanęła na wysokości zadania. Ponownie do naszych rąk trafią znakomicie przetłumaczone karty, wszystko dopracowane do ostatniej literki. Wprawdzie wydaje mi się, że karty usprawnień są minimalnie cieńsze od tych z podstawki, ale możliwe że jest to tylko moje wrażenie. Na pewno nie uda się rozpoznać które karty są z którego zestawu tylko przez patrzenie na nie. Samo wykonanie dodatku jest oczywiście na tym samym poziomie co Agricoli – grube kartonowe żetony, ładne grafiki Klemensa – nikt nie spodziewał się chyba czegoś innego po Lookout Games / Lacercie. Ocena: 5+

W przeciwieństwie do mojej żony nie mam nic na przeciwko, wręcz przeciwnie

I teraz przechodzimy do najważniejszego – kto powinien zaopatrzyć się w ten dodatek? Fani Agricoli którzy rozegrali kilkadziesiąt, albo nawet tylko kilkanaście rozgrywek, poczują nowy, świeży powiew miłości do tego tytułu. Na pewno będzie częściej pojawiał się na stole, bo nowe dodatki wspaniale ze sobą (w większości) współgrają i bardzo płynnie wtapiają się w rozgrywkę. Czy dodatek mogę polecić komuś komu jeszcze nie przejadła się Agricola? W końcu sama podstawowa gra, ma tonę różnych kart usprawnień (sam nie grałem ani razu talią K), które zwiększają regrywalność tego tytułu. Tym graczom chyba też mogę Torfowisko polecić, nawet jeżeli sama Agricola jeszcze się im nie znudziła. Dodatek będzie można dołączać, albo nie w zależności od ochoty na trochę inne wyzwania. Nie wiem jaką wartość dodatek będzie miał dla tzw. niedzielnych graczy, dla których Agricola jest na pewno grą bardzo skomplikowaną. Wydaje mi się, że jeżeli ktoś przedarł się już przez zasady Agricoli i nie sprawiają mu już one trudności to i Torfowiska nie będą problemem.

Gra z dodatkiem to ciągle ta sama, dobra, stara Agricola, chociaż dostajemy w pudełku nowe elementy, które urozmaicą nam rozgrywkę. Dlatego osoby, które nie lubią tego tytuły pewnie nawet nie doszły do tego akapitu? Torfowisko nie zmieni zdania przeciwników tytułu Uwe Rosenberga. Nie spowoduje, że La Resistance przejdzie na ciemną stronę mocy i zacznie zagrywać się w hodowlę zwierzątek po nocy.

Jeśli o mnie chodzi, to Agricola: Torfowisko pozwoliła mi uzmysłowić, że nie darzę już Agricoli takim mocnym uczuciem jak kiedyś. Dzisiaj będę wolał usiąść do innego tytułu tego samego autora czyli Le Havre. Doceniam jednak sam dodatek i uważam, że dla fanów tej gry jest on pozycją jeżeli nie obowiązkową, to na pewno wartą głębokiego przemyślenia.

* Wszystkie nagłówki są cytatami (lepiej lub gorzej dobranymi) z filmu Rejs

Podsumowując: oto wszystkie komponenty (autor: Blue Fox)

Sprintem po ocenach

bazik: (3/5) póki co zagrałem raptem 2 razy. Tylko dla dużych fanów Agricoli, dla kogoś kto nie zagrał przynajmniej kilkanaście razy raczej bez sensu; wystarczająco dużo jest do odkrywania w podstawce. Mnie się bardzo podoba duża ilość czerwonych usprawnień, zmniejsza się zależność od wylosowanych kart, zawsze można bazować na dużej liczbie tych czerwonych.

mst (3/5):  Z jednej strony bardzo dobry dodatek, który stwarza konieczność podjęcia podczas partii wielu nowych decyzji. Z drugiej strony Agricola jest kompletną grą, świetną bez żadnych dodatków. Małym minusem jest dla mnie wydłużenie czasu rozgrywki.

Pancho (4/5): Rozegrałem tylko dwie partie, ale podoba mi się. Wreszcie jest to dodatek z prawdziwego zdarzenia, mamy sporo nowych rozwiązań, kart i elementów zwiększających i tak spory potencjał Agricoli. Choć zgadzam się z powszechną opinią, że skierowany jest tylko do fanów gry. Jeżeli mamy wątpliwości co do tego czy bardzo lubimy Agricolę, to opanujmy kolekcjonerskie żądze i wydajmy pieniądze na coś innego.

Szczególnie cieszy mnie polska wersja Fauny, która z powodu jedynie niemieckiej wersji językowej nie przekonywała do zakupu nawet planszomaniaków. Bardzo kibicuję, aby przebiła się ona do masowego klienta, bo ma do tego odpowiednie predyspozycje. Ta imprezowo-familijna gra (o dużym aspekcie edukacyjnym) potrafi zdobyć uznanie w prawie każdym towarzystwie.

O Dungeon Lords pisaliśmy dość sporo, natomiast Crazy Dancing (Szał Ciał) to kolejna szalona produkcja od Coctail Games, w której – że użyję takiego muzycznego zwrotu – pierwsze skrzypce gra taniec. Autorzy mocno zalecają, aby grać w nią przy jakimś utworze muzycznym. Fani gry Palce w Pralce powinni być w pełni usatysfakcjonowani.

Nie znamy jeszcze dokładnych dat i cen poszczególnych gier. Warto dodać, że wkrótce poznamy następne zapowiedzi z Rebel.pl (przynajmniej dwa tytuły, w tym jedna polskiego autora). Po interesujących zapowiedziach od Galakty na 2010, teraz Rebel.pl chce dobrać się do naszych portfeli. Jak jest w waszym przypadku, udam im się? :)

• Asteroyds
• nowa bardzo ciekawa gra cywilizacyjna, której autorem jest Antoine Bauza (bez tytułu jeszcze)
• Takenoko
• Crazy Dancing (Szał Ciał)
• Speech
• 2 nowe produkcje z Czech Games Edition Vlaady Chvatila i Vladmira Suchego
• Mystery Express
• Dakota
• Titania
• Chocolatl
• Rattus
• New York
• Die Speicherstadt
• Drachenherz
• Fresko
• Glen More
• Saustall
• Samarkand

Co najciekawsze Rafał zdradza też trzy nowe premiery gier jakie pojawią się w Polsce oraz omawia inne plany wydawnicze firmy Rebel.pl.

Przy okazji – jak łatwo zauważycie – odcinek sponsoruje Hannah Montana.

Planszostacja 48 [63MB]

Rozwija się też sama nagroda. Na początku był to wyłącznie plebiscyt, w 2007 pojawiło się wyróżnienie ekspertów by w 2008 zmienić formułę na obecną – nagrodę ekspertów i wyróżnienie graczy.

W tym roku wprowadziliśmy kolejną formę wyróżnienia – Nominację. Do posługiwania się tym tytułem upoważnione będzie 4-6 gier, które dojdą do trzeciego, finałowego etapu głosowania Kapituły. Zdecydowaliśmy się na ten krok, ponieważ z roku na rok przybywa świetnych gier wydanych po polsku i wyróżnienie tylko jednej z nich to po prostu za mało.

Już teraz publikujemy listę gier zakwalifikowanych do konkursu i zaktualizowany regulamin, a na początku marca uruchomimy możliwość głosowania w otwartym plebiscycie. Uroczyste ogłoszenie wyników nastąpi w dniach 17-18 kwietnia w Gdyni, w czasie festiwalu GRAMY.

Więcej informacji, na stronie Nagrody: http://nagroda.gry-planszowe.pl/.

W pierwszy marcowy weekend odbędzie się drugie krakowskie spotkanie z grami planszowymi. Krakowscy miłośnicy gier towarzyskich wspólnie z Kołem Gier Planszowych działającym przy Klubie “Strych” pod patronatem Śródmiejskiego Ośrodka Kultury zapraszają wszystkich chętnych do wspólnego spędzenia czasu przy grach towarzyskich. Miło nam donieść, że serwis GamesFanatic.pl objął to wydarzenie patronatem, więc będziemy o nim pisać jeszcze nie raz.

Organizatorzy zapewniają szeroki wybór gier, znajdzie się coś dla najmłodszych, dla starszych jak i dla całych rodzin. Każdą grę będzie można za darmo wypożyczyć. Tym, którzy nie znają reguł obsługa chętnie wytłumaczy zasady i pokaże jak zagrać.

Na Gralicji odbędą się również kilka turniejów m.in.:
Dominiona – gry która od pojawienia się na rynku zebrała niemal wszystkie najważniejsze nagrody i wyróżnienia przyznawane grom planszowym;
Veto – niezwykle popularnej polskiej gry karcianej osadzonej w klimatach sarmackich;
Osadników z Catanu – jednej z najpopularniejszych familijnych gier na świecie.

Przedpremierowo będzie można zobaczyć  co szykują dla graczy wydawnictwa Portal i Galakta. Dla tych, którzy będą chcieli odpocząć od pionków i kostek przygotowano konkursy z nagrodami oraz pokazy walk rycerskich, żonglerki i gry bitewnej Battlefield Evolution: World at War. Dla rodziców z małymi dziećmi przygotowano pokój, w którym będzie można zostawić swoje pociechy pod okiem specjalistów, którzy oprócz gier dla najmłodszych przygotowali również inne atrakcje (malowanie twarzy, konkursy rysunkowe).

Termin i miejsce imprezy:
Kraków, 6 – 7 marca 2010 r.
Szkoła Podstawowa nr 25, przy ulicy Komandosów 29

W sobotę od godziny 10.00 do 20.00 i w niedzielę od godziny 10.00 do 18.00

Jednorazowa opłata za wstęp na dwa dni 3 zł. Uczniowie SP nr 25 wchodzą za darmo po okazaniu legitymacji szkolnej.

Więcej informacji można znaleźć na stronie imprezy.

Pod wieczór pan Karl pożegnał się ciepło z rodziną i udał się do domu. Jak zawsze był bardzo zadowolony z miło spędzonego czasu, ale jak zawsze nurtowała go jedna myśl – sama gra w karty była tylko mało ważnym tłem spotkania. Owszem, wszyscy dobrze się bawili zbierając lewy i podkładając świnie przeciwnikom, ale z drugiej strony równie zabawnie mogłoby być przy partii Czarnego Piotrusia. Bo w sumie co jest takiego ciekawego w grach o zbieraniu lew? Karty i tak wychodzą losowe, i tak trzeba mieć najmocniejsze żeby wygrać no i kurczę – cały dzień, niezależnie od gry robić dokładnie to samo? Bez sensu, pomyślał pan Karl wchodząc do domu. Może coś da się z tym zrobić, mówił do siebie udając się do swojej pracowni. Ha, mam! – krzyknął budząc żonę i niezwłocznie zaczął spisywać reguły do swojej nowej gry. Bo warto napomknąć, że pan Karl na nazwisko ma Schmiel i jest utalentowanym twórcą gier, a akcja opowiastki dzieje się niedługo po wydaniu kultowego Die Macher i kilka lat przed zaprojektowaniem popularnego Trybuna i hitu Essen 2009 – A la Carte.

Czy tak wyglądała historia powstania Was Sticht? Pewnie nie, ale wierzę, że Schmiel oparł swój projekt na podobnych przesłankach. Was Sticht jest grą karcianą, z gatunku tych w których zagrywamy karty i zbieramy lewy. Tytuł zrywa jednak z pewnymi, wydawałoby się niezbywalnymi regułami gatunku i pokazuje, że w temacie prostego zbierania lew można jeszcze wiele zrobić.

zdjęcie: warlock

Podstawowe reguły

Sercem rozgrywki są karty. W pudełku dostajemy ich 36. Mają wartości od 1 do 9 i podzielone są na cztery kolory. Was Sticht przeznaczone jest dla czterech osób. W każdej rundzie, zaczynając od osoby zajmującej miejsce za rozdającym gracze zagrywają po jednej karcie. Istnieje obowiązek dogrywania kart do koloru zagranego przez wistującego. Najwyższa z czterech zagranych kart wygrywa lewę. Jak w większości gier karcianych opartych o schemat zagrywania lew, w Was Sticht występuje atu (czyli najsilniejszy kolor). Tutaj pojawia się pierwsza innowacja, którą wprowadził Schmiel. Mianowicie, w każdym rozdaniu mogą pojawić się jednocześnie dwa rodzaje atu – kolor i liczba, gdzie liczba bije kolor. Jako, że gracze muszą dogrywać karty do koloru wybranego przez wistującego, atu można zagrać tylko w wypadku braku karty w wymaganym kolorze. Atu jest losowane przed każdym rozdaniem.

Drugą innowacją w grze jest fakt, że wybór atu to jedyny element losowy występujący w rozgrywce. W Was Sticht karty nie są rozdawane – każdy sam wybiera sobie swoją rękę!

Wybieramy atu

Przed każdym rozdaniem karty zostają rozłożone na stole w grupach po cztery. Osoba pełniąca rolę rozdającego losuje atu liczbowe i atu kolorowe po czym potajemnie je ogląda. Teraz gracze mają do rozwiązania zagadkę: co jest atu? Każdy wybiera po kolei jedną kartę, po czym rozdający informuje która z czterech kart jest najsilniejsza – jest to świetny, bardzo oryginalny element gry, który wprowadza dużo zabawy poza standardowym zagrywaniem kart. Ten etap jest zwykle kluczowy dla całego rozdania, więc im szybciej gracz odgadnie atu, tym większe ma szanse na skompletowanie dobrej ręki i tym samym wygraną.

Cel rozgrywki

Właśnie, samo wygrywanie w Was Sticht jest kolejną innowacją. W większości gier z gatunku celem zwykle jest zbieranie jak największej ilości punktów, bądź po prostu zdobywanie określonych układów lew. W Was Sticht przed rozpoczęciem zabawy gracze wybierają po pięć zadań, które będą starali się zrealizować w toku rozgrywki. Zadania są różne – zbierz największą liczbę lew, nie weź ani jednej zielonej karty czy zbierz dokładnie 3 lewy. W czasie każdego rozdania można zrealizować jedno zadanie. Żeby nie było za łatwo, po etapie tworzenia ręki należy zdecydować się, które dokładnie zadanie chcemy zrealizować. Doskonale dopina ten mechanizm fakt, że rozdający nie wybiera sobie zadania – zamiast tego może zrealizować zadanie innego gracza, którego nie udało się w tym rozdaniu zamknąć. Sam rozdający oczywiście musi spełnić wymogi tego zadania.

zdjęcie: jtakagi

Wygląd

Was Sticht ukazało się w dwóch edycjach. Ja sam jestem posiadaczem edycji oryginalnej, wydanej przez Moskito. Jest ona, hm, można powiedzieć „minimalistyczna”. Karty mają niewyraźne kolory, żetony z zadaniami wyglądają jak cliparty z Worda a pudełko jest przynajmniej ze trzy razy za duże. Wykonanie na pewno trafi w serca miłośników starej szkoły, ale jestem pewien, że gra dla większości będzie brzydka. Jest na to rada – Was Sticht jest jednym z tytułów zawartych w drugiej edycji gry Mu (Mu and lots more). Karty są tam o wiele ładniejsze i bardziej, plusem są także zasady po angielsku.

zdjęcie: darquil

Podsumowanie

Nowatorskie mechanizmy zastosowane przez Schmiela czynią z Was Sticht bardzo dobrą grę. Jest bardzo wiele miejsc w których trzeba wytężyć głowę – jak dobór kart czy wybór zadania. Również samo zagrywanie kart jest ciekawe. Dzięki systemowi zadań wykładanie kart i zbieranie lew wyzwala wielkie emocje – nie ma nic tak przyjemnego jak oglądanie miny przeciwnika po dorzuceniu mu niechcianej karty do lewy czy przejęciu jego zadania kiedy pełnimy rolę rozdającego.

Karl Heinz Schmiel zrobił rzecz niebywałą – wziął wysłużony gatunek gier, rozmontował go na części i dodając kilka nowych pomysłów stworzył małe arcydzieło. Gorąco polecam Was Sticht wszystkim – i wyjadaczom, i graczom okazjonalnym. Gra jest w stanie dać dużo zabawy i może zapewnić wiele godzin wytężonego, acz przyjemnego wysiłku.

Bardzo mi się podoba :)

A chodzi o artykuł w Gazeta Poznań, w którym mistrz świata w szachach heksagonalnych (dobrze, że nie w tych ze Star Treka) i komitet obywatelski przekonują, że szachy należy wprowadzić obowiązkowo do najmłodszych klas podstawówki. Oczywiście pomysł jest totalnie utopijny, zresztą o takich inicjatywach słyszy się od wielu lat w sezonie ogórkowym, więc trudno brać to na poważnie. Szachy mają swoje niepodważalne zalety – sam chodziłem w podstawówce na kółko szachowe i bardzo to sobie chwaliłem – jednak logistycznie jest to nie do przeforsowania (kto? za ile? kiedy? co wywalić, aby zrobić miejsce na szachy?).

Natomiast właśnie fakt, że co kilka lat słyszę taką tezę, by szachy / warcaby / planszówki wprowadzić obowiązkowo do szkół szalenie mnie irytuje. Dlaczego właśnie szachy? Z pewnością niepodważalne zalety ma także kickboxing (zdrowie, kondycja), gra na harfie (empatia, słuch) czy szydełkowanie na czas – jakoś nikt nie forsuje wprowadzenia ich do podstawówek. Czy jakichkolwiek innych z tzw. zajęć nadobowiązkowych. Jedno dziecko lubi szachy, drugie będzie świetnym skoczkiem – dumą całej Polski, po co na siłę wciskać w nie jeszcze więcej? Oferta kółek zainteresowań, klubów sportowych, itp. powinna  być mocno rozwijana i obejmować jak najwięcej możliwości – jednak przed każdym przymusem będę się wzdragał.

Dzięki za info Banan.

Schowek będzie kosztował 5 . Po pociągnięciu go otrzymamy dwa pieniądze (tak jak za srebro), ale podczas przetasowywania swojej talii będziemy mogli umieścić tę kartę w dowolnym miejscu swojej talii.

Carsten, Andreas i pozostali członkowie.

Uczczenie SDJ nie jest jedynie deklaratywne. Na monetach wysypujacych się z mieszka na ilustracji karty możemy znaleźc facjaty członków zacnego jury niemieckiej nagrody. Na pewno są wzruszeni tym gestem.

Rio Grande Games nie ogłosiło jeszcze kiedy i w jaki sposób będzie mozna wejść w posiadanie tej promocyjnej karty.

“Rok 2012.

Po 5 miesiącach krwawej, zakończonej nuklearną rzezią wojnie z rasą Arkarian, Ziemia podzielona jest na 4 Dystrykty opanowane przez cztery odmienne armie. Pozostał tylko jeden dystrykt, który znalazł się poza kontrolą.

- Kapitanie, czy podołacie temu zadaniu i przejmiecie kontrolę nad Ostatnim Dystryktem? – zapytał ze spokojem Przewodniczący Wielkiej Rady Arthur Masse, ciągle spoglądając w mapy rozłożone na ogromnym stole w sali strategicznej.

- Mam nadzieję. Wszystko zależy od sprzętu jaki nam dacie. Musimy zaplanować całą akcję i do dzieła. – odparł stanowczo Marcus Steelman.

Czy zdołasz poprowadzić swoje wojska i przejąć kontrolę nad Ostatnim Dystryktem na Ziemi?

Zaplanuj strategię – walcz, broń, blokuj przeciwnika, rekrutuj jednostki, wykonuj misje specjalne w autorskim świecie postapokaliptycznym na bazie powieści o tym samym tytule, która ukaże się jeszcze w tym roku.

Stań na czele jednej z 2 armii – Sekcja 8 lub Arkarian. Walcz o dominację nad Ostatnim Dystryktem na Ziemi.

Taktyczna gra planszowa The Day of Fallout:

• 30-45 minut dynamicznej rozgrywki
• ilość graczy: 2
• instrukcja w j. Polskim i angielskim

Zawartość:

• rozkładana plansza 230×370mm
• 68 kart (2 talie po 31 kart jednostek i akcji specjalnych oraz 6 kart Misji Specjalnych)
• 24 żetony (znaczniki Punktów Zwycięztwa, znaczniki obrażeń)
• instrukcja w formie papierowej z fragmentami książki
• instrukcja multimedialna na CD z dodatkami i bonusowymi materiałami.

Część dochodu ze sprzedaży gry oraz książki zostanie przekazana na cele dobroczynne.

Strona internetowa: www.thedayoffallout.pl”

Szczerze mówiąc nie ma prawie żadnych informacji na temat przebiegu rozgrywki i mechaniki, co sprawia, że ciężko spekulować czy to kolejna polska produkcja, która stanie w szranki z uznanymi światowymi produkcjami, czy kolejna polska produkcja, której będziemy się wstydzić. Miejmy nadzieję, że nie to ostatnie. Jeszcze jedna kwestia mnie niepokoi. Obok gry planszowej powstaje też bitewna gra karciana i książka. Rzadko kiedy takie rozdrabnianie przynosi zamierzone efekty.

Na stronie Galakty możemy nie tylko przeczytać opis gry, ale także przyjrzeć się w dużym powiększeniu elementom planszy. Zapraszam na stronę wydawnictwa, a na zachętę zacytuję częściowo opis gry:

[źródło: Galakta]

“Zagłada Atlantydy to gra planszowa dla 2-5 graczy. W trakcie rozgrywki wcielasz się w przywódcę jednej z rodzin szlacheckich i próbujesz zapewnić swemu rodowi jak najwięcej miejsc na statkach ewakuacyjnych.

Do jednego celu prowadzi wiele dróg. Może będziesz próbował manipulować innymi graczami i gromadzić atlantyckie skarby? Może będziesz walczył samotnie, niwecząc postępy pozostałych graczy sabotażami i zdradami? Może dogadasz się z innymi i wspólnymi siłami spróbujecie ocalić wasze rody – ale pamiętaj, zwycięzca może być tylko jeden.

W trakcie rozgrywki będziesz musiał zręcznie manipulować Senatem, zdobywać polityczne i techniczne przewagi (reprezentowane przez karty Wsparcia), przewidywać ruchy przeciwników i zawiązywać przymierza z istniejącymi na Atlantydzie Stronnictwami. Będziesz musiał uważać na zmienne nastroje panujące na wyspie (reprezentowane przez karty Wydarzeń) i rozsądnie lokować swoich uchodźców na różnych statkach. Ale uważaj! Spanikowani kapitanowie tylko czekają na byle pretekst,  aby opuścić wyspę!”

W:I to świetna karcianka. Format LCG chyba sprawdza się i wśród fanów i dla wydawcy czyli Fantasy Flight Games. Mam nadzieję, że sprawdzi się też dla Galakty, bo wydanie tej gry to moim zdaniem świetny ruch.

Szczegóły poznamy w przeciągu kilku najbliższych dni. A jako dodatek do tych rewelacyjnych wieści możemy przeczytać, że za kilka dni ukaże się informacja o kolejnej grze, która zostanie spolszczona – tym razem DUŻEJ przez duże D.

[źródło: Galakta]

Oczywiście, że tak. Jeśli mamy duszę kolekcjonera to, często przyjdzie nam zapłacić bajońskie sumy za przysłowiowy kartonik. Poniżej dokonałem krótkiego podziału i przeglądu ekskluzywności w grach planszowych.

• Ekskluzywność na zachętę : Zwykle jakiś dodatkowy żeton , kilka kart, czy figurka dodawana tylko w przedsprzedaży gry.
  

  Plastik jeszcze nigdy nie był taki drogi

1. Figurka Wolf do gry Tannhauser. Do niedawna można było ją sprzedać za 60 $ na portalach aukcyjnych. Dopiero po wielu protestach fanów i dwóch latach pojawiła się ona w zimowej wyprzedaży 2009 po 10 $. Obecnie do kupienia w cenie 30-40 $ na portalach aukcyjnych.
2. Figurka Hill Giant i Earth Elemenal do gry Battlelore. Absolutny rekord. Cena pierwszej potrafiła dojść do 100 $ drugiej 50 $. Na pewno niektórzy z was mają je w domu. Rozważcie sprzedaż :).

1. Mali powstańcy. Niby dostępna tylko w Polsce ale jest zainteresowanie międzynarodowe. Ludzie na forum BGG robią właśnie masowe zamówienie z Polski do Usa.
2. Rosyjskie, Japońskie gry planszowe. Trudno dostać , raczej na kiepskim poziomie mechanicznym ale zdarzają się perełki.

   

   Cześć kosztuje 85 $

1. Starcraft Typhoon promo. Dodatkowa planeta do gry Starcraft dostępna tylko podczas konwentu Blizzcon. Była częścią paczki powitalnej dodawanej do każdego biletu. Cena waha się w granicach 85 $ na aukcjach internetowych.
2. World of Warcraft: BlizzCon Epic Armor Pack. Kilka kart które można bylo dostać, również tylko podczas konwentu Blizzcon. Cena 30-50 $.

1. Dodatki do Agricoli. Czyli zwierzątka, ludziki i inne pierdółki. Nic nie wnoszą ale ludzie kupują :).
2. Figurki do Arkham horror. Czyli 13 $ za dwie brzydkie figurki. Na szczęście po wielu protestach fanów FFG wycofało się z tego poronionego pomysłu. Na pocieszenie wydali kosteczki za 30 zł :).

• Ekskluzywność czasowa: Czyli wszystkie mini-dodatki z magazynów o grach planszowych.

1. Dodatki z magazynu spiellbox.

Mnie osobiście najbardziej ciekawi dlaczego ludzie są w stanie zapłacić tak dużo, aby mieć konkretne dobro/gre planszową. Przecież nie jest to pokazowa konsumpcja. Ja mam dwie hipotezy. W przypadku dodatków do gier, można mieć poczucie braku. Świadomość istnienia jakiegoś uzupełnienia do naszej gry może sprawiać, że postrzegamy grę jako coś niekompletnego. ( ja tak miałem z wolfem do tanhausera). A w przypadku gier, to chyba po części efekt owczego pędu i zwyczajnej paniki, że gry może zabraknąć.

A wy co ostatnio kupiliście po zawyżonej cenie? Przyznać się :)

Jednocześnie wydawca francuskiej edycji Dominiona, firma Filosofia, ujawnił co znajdziemy w nadchodzącym wielkimi krokami trzecim dodatku – Alchemii.

Oprócz 12 (zaledwie) nowych zestawów kart królestwa Alchemia wprowadzi do gry nową mechanikę. Przy każdej partii na stole pojawiać się będą dodatkowe karty eliksirów. Bez określonego eliksiru na ręku nie będzie można kupować określonych rodzajów kart.

Brzmi to jak dość radykalna zmiana, na pierwszy rzut oka wydaje się też zwiększać losowość, ale bez dokładnej znajomości zasad ciężko to ocenić. Wierzę też że Donald X. Vaccarino nie wypuści niedopracowanej mechaniki, która mogłaby zaszkodzić jego dojnej krowie, której zazdroszczą mu wszyscy projektanci świata.

Muszę też jednocześnie przyznać, że z każdą kolejną informacją o kolejnym dodatku coraz mniej chce mi się grać w Dominiona, którego niegdyś kochałem miłością wielką i ślepą. To se ne vrati, żegnaj wiedźmo na tronie, pa pa chapel strategy, nie płacz za mną „teorio pierwszego kupionego złota”. Czy Wy też tak macie, że czar Dominiona prysł, czy nadal pragniecie kolejnego dodatku?

Roczna prenumerata pisma (obejmująca 7 numerów) będzie kosztować 45.5o € . Tak więc – kto zainteresowany?

[źródło: Spielbox]

Eliminacje rozgrywano w Blokusa. W kolejnych fazach pucharowych grano w Rój, Pentago i Pylosa. W ten sposób wyłoniona została finałowa czwórka. W finale rozegrano dwie partie Blokusa i jedną Ingenious (tak wypadło z losowania) i w ten sposób wyłoniony został tryumfator – uczeń klasy II e Sławomir Susz. Zwycięzca oprócz pamiątkowego dyplomu otrzymał nagrodę ufundowaną przez Komitet Rodzicielski – Pentago.

Zwycięzca Turnieju z finalistami

Zainteresowanie turniejem było bardzo duże. Większość uczestników po raz pierwszy miała kontakt z nowoczesnymi grami logicznymi. Tym bardziej cieszy, że nawet osoby, które odpadły z rywalizacji z ochotą rozgrywały kolejne partie, czerpiąc z tej formy rozrywki widoczną radość. Same rozgrywki były bardzo zacięte i emocjonujące, ale hasło turnieju Zwyciężać bez pychy, przegrywać bez urazy wszyscy wzięli sobie gorąco do serca i atmosfera wśród graczy była wspaniała.

Dyrekcja LO usatysfakcjonowana tym spektakularnym działaniem SKGL Myślnik zapowiedziała kolejną edycję, tym razem być może międzyszkolnego turnieju.

Krótszy odcinek, w tym samym składzie co przedostatnio. Zapraszamy do posłuchania o Leonardo da Vinci, Shipyard, i wyzwanie – eurogry z prawdziwie zintegrowaną tematyką. Oprócz tego kilka słów o Gettysburg, Age of Industry, London i Mystery Express.

Planszostacja 47 [16MB]

Jak podaje Robert:
1)  trwa aktualnie dyskusja o tytule na forum BGG
2) mechanika gry pozostanie bez zmian
3) niektóre komponenty gry będą przeprojektowane
4) gra będzie bardziej dostosowana do zachodniego odbiorcy, m.in. dzięki zawarciu w instrukcji obszerniejszego wstępu historycznego, wyjaśniającego rolę Bitwy Warszawskiej.

W swoim rzucie okiem marudziłem, że być może wydawnictwo Gry Leonardo niepotrzebnie spieszyło się z wydaniem gry na targi Spiel’09 w Essen, przez co pierwsza seria obarczona była wadami drukarskimi (nieszczęsne żetony…). Jak się jednak okazuje, te 10 egzemplarzy, które Robert zabrał ze sobą do Essen, zostało spożytkowane w sposób przemyślany. Po wizycie na stoisku wydawnictwa i rozgrywce z autorem gry, jeden z egzemplarzy otrzymał właśnie Uwe Eickert, i oto jak ocenia on ‘Orła i Gwiazdę’

‘The game mechanics very unique, easy to learn, fast playing and fun. I usually am not a fan of block games, but this game grabbed me immediately. The tension in how orders are given and the constant guessing and counter guessing what your opponent is planning is a hoot.’

Co zatem zostanie w grze zmienione?

• przeprojektowana zostanie mapa (zmniejszenie, zaznaczenie granic państwowych, zmiana kolorystyki, wyodrębnienie torów na osobną planszę)
• lekko przeprojektowana zostanie grafika kart (pole uzupełnień)
• kolorystyka bloczków (nalepki w kolorze strony?)
• zawartych zostanie więcej scenariuszy, w tym niewielkie – dla dwóch osób, z czasem rozgrywki ok 1 godz

Cóż – informacja jest znakomita! Świetnie, że wydawnictwo z uznaną już wśród wargamerów (i nie tylko) marką, wyda grę poświęconą Polsce i wysiłkowi wojennemu Polaków. Znakomita promocja naszego kraju.  Życzę Robertowi powodzenia w tym przedsięwzięciu :)

Warto przypomnieć, że w tym roku Academy Games wyda również dodatek do serii gier taktycznych Conflict of Heroes, przygotowany przez Michała Ozona: CoH: Price of Honour – Poland 1939

Dodatek będzie oczywiście poświęcony walkom prowadzonym podczas Kampanii Wrześniowej 1939 roku, wprowadzi nowe scenariusze oraz – przede wszystkim – żetony z polskimi jednostkami wojskowymi (pojawi się m.in. kawaleria czy słynna 37 mm armata p-panc Boforsa).

Stoisko

Stoisko

Targi ciągle trwają, ze swojej strony na dzień dzisiejszy wiem, że Hooop w tym roku będzie dodatkowo na Węgrzech i w Czechach, a Kraby na Węgrzech i we Włoszech…

Autor, Daniel A. George nie ma zbyt dużego doświadczenia. Co ciekawe, jego poprzednia, debiutancka i niezbyt popularna produkcja Order Up (tworzona we współpracy z Augustem M. George) również była grą wyścigową, aczkolwiek o zupełnie odmiennej tematyce ( rozwożenie pizzy) i odbiorcach (wydana w serii KidFun). Jestem ciekaw, czy krwawa tematyka to skutek, czy przyczyna rozpadu tandemu twórców.

Ja_n w drodze do Agresora (warszawskiego klubu gier planszowych)

O ile mnie specjalnie ten tytuł nie pociąga (i to niekoniecznie przez tematykę) to liczę, że Ja_n, nasz redakcyjny specjalista od gier wyścigowych, założy swój (nieco już zakurzony) fartuch rzeźniczy i przedstawi nam szczegółowe wrażenia z rozgrywki.

29 grudnia 2009: Gry na sylwestra – Pędzące Żółwie, Tańczące Jajka i Futbol Ligretto

091229_grynaimpreze

5 stycznia 2010: Planszowe podsumowanie roku 2009 i Fasolki

100105_podsumowanie2009+fasolki

12 stycznia 2010: Bang!

100112_bang

19 stycznia 2010: Talisman – Magia i Miecz

100119_talisman

26 stycznia 2010: Dominion

100126_dominion

2 lutego 2010: Cywilizacja – Poprzez Wieki

100202_cywilizacja

Dodatkowe obawy wzbudziły opinie po zeszłorocznych targach SPIEL (Essen, Niemcy), w czasie których gra miała premierę – delikatnie mówiąc nie były specjalnie przychylne, szczególnie wśród polskich graczy. Mimo wszystko postanowiłem dać grze szansę – bardziej z ciekawości, co takiego można jeszcze wymyślić w tej dziedzinie.

Łoś ugryzł kiedyś moją siostrę…

Pierwsze uderzenie obuchem przyszło w czasie czytania instrukcji – dwanaście stron w grze imprezowej? Co prawda jest tam sporo przykładów i rysunków, nadal jednak jest to kawał obszernego tekstu. Na szczęście po przebrnięciu przez instrukcję okazuje się, że zasady są tak naprawdę dosyć proste i tłumaczy się je w czasie góra trzech minut.

W grze występuje narrator, który czytając dosyć głupawy wierszyk wykłada kart na 6 stosów. Zadaniem graczy jest obserwowanie kart i robienie dłońmi „rogów łosia” lub „uszu królika”, tak aby dopasować się do najwyżej punktujących kart a uniknąć pozycji, za które są kary. Zarówno rogi jak i uszy mają sporo różnych cech – ustawienie na głowie, kierunek, oklapnięcie, itp. – przeanalizowanie 6 ciągle zmieniających się kart nie jest proste. W pewnym momencie narrator wykłada kartę myśliwego, mówi „BAM” i gracze zastygają w bezruchu, podczas gdy on liczy punkty.

Poważnie. Chciała wyryć na nim swoje inicjały szczoteczką do zębów

Liczenie punktów nie jest zupełnie banalne i przy większej liczbie graczy potrafi zajmować prawie tyle co sama runda rozkładania kart. Poza ułożeniem rąk, trzeba wziąć także pod uwagę wystawienie języka (które pozwala łosiowi udawać królika i odwrotnie) i karty modyfikatorów (zamieniające punktację). W tym czasie – przypominam – gracze muszą tkwić w bezruchu, często z nienaturalnie ułożonymi rękami czy wysuniętym językiem, co na dłuższą metę jest to dosyć męczące.

Czasami dochodzi też do dyskusyjnych kwestii – czy gracz pokazał ucho z boku czy na czubku głowy, czy jego jest ono zagięte czy nie, czy ten język był wysunięty, ale gracz go schował już po „BAM!”? To akurat „urok” większości gier imprezowych, warto jednak o nim wspomnieć i ustalić sztywne zasady pokazywania poszczególnych poz, aby uniknąć nieporozumień w trakcie gry.

Widać też, że narrator nie ma właściwie nic sensownego do roboty – jego rola ogranicza się do mechanicznego rozkładania kart i liczenia punktów. Na szczęście rola ta jest przechodnia – po każdej rundzie gracze przesiadają się i kolejny z nich zostaje narratorem.

Warto wspomnieć także o tym, że w grze punktujemy dwoma rodzajami pionków – królikami i łosiami. Wynik końcowy określa pozycja naszego drugiego zwierzęcia, poza samymi kartami trzeba więc brać pod uwagę, którym pionkiem chcemy się poruszyć do przodu (i starać się pokazać to zwierzę). Dodaje to grze drobnego elementu taktycznego (oczywiście kategorii party-game).

Pamiętajcie ugryzienie łosia może być bolesne…

Co ciekawe, o ile zwykle do gier imprezowych nie mogę narzekać na brak towarzystwa – do Bunny bunny z trudem mogłem kogoś namówić. Bunny bunny po prostu wymaga robienia naprawdę głupich min i pozycji, nawet w porównaniu z tymi znanymi z gry Palce w Pralce. Nawet autor instrukcji dostrzegł ten problem – drugą stronę zajmuje wielki rysunek-historyjka jak to jeden z graczy nie chce przyłączyć się do wygłupów.

Dodatkowym utrudnieniem jest konieczność posiadania długiego stołu – narrator siedzi zawsze po jednej stronie a wszyscy pozostali gracze muszą zmieścić się po drugiej, najlepiej tak, aby nie przeszkadzać sobie rękami przy pokazywaniu łosi i królików. Przy nawet dużym stole mieści się najwyżej 4 osoby z jednej strony – „chłopak” z powyższego rysunku i tak nie mógłby dosiąść się do partyjki – po prostu się nie zmieści.

Tresura łosia

Trudno mi jednoznacznie ocenić Bunny bunny, moose moose. Z jednej strony zawiera sporo denerwujących wad, z drugiej zaś przy grze imprezowej nie są one aż tak ważne – najważniejsza jest dobra zabawa i emocje a te w dużej mierze zależą od towarzystwa. Zasady są dosyć pomysłowe i generują częste pomyłki graczy, sporo śmiechu i głupich min.

Gdybym jednak miał wybierać – wydaje mi się, że w każdej sytuacji wybrałbym dynamiczniejszego, szybszego i tańszego Jungle Speeda, Jengę czy Palce w Pralce. Trudno mi sobie wyobrazić namówienie do tej gry mniej planszówkowych znajomych czy używanie jej do przełamania lodów z osobami zupełnie nieznajomymi. Mimo całkiem niezłej zabawy, jaką daje, muszę jej więc wystawić dosyć niską ocenę – tym razem Vlaada Chvatil nie błysnął geniuszem i chyba wolę go w roli autora ciężkich, rozbudowanych gier dla graczy niż infantylnych party games.

P.S. Śródtytuły pochodzą z filmu Monty Python i Święty Graal w tłumaczeniu Tomasza Beksińskiego.

ja_n (1/5) – Ta gra to po prostu dramat i masakra. Zasady są proste, ale tłumaczy się je trudno, bo poszczególne gesty są bardzo niejednoznaczne i niewiele się różnią – trudno ogarnąć co kiedy pokazywać nawet gdy gracze w skupieniu słuchają, a co dopiero na imprezie. Same gesty i ich utrzymywanie podczas zliczania punktów są bardzo niewygodne. Nie ma żadnych szans skontrolowania czy ktoś nie zmienił gestu podczas podliczania punktów – zajmuje to sporo czasu i gracze nie widzą się nawzajem (wszystkich widzi tylko narrator, który jest zajęty). No i do tego wszystkiego ta gra nie ma żadnego sensu, to najgłupsza imprezówka jaką znam. Na koniec zarzut chyba najcięższy – bardzo nie podoba mi się podejście autora/wydawczy/autora instrukcji do swoich klientów. Jak się zrobi debilną grę, to przynajmniej warto unikać nazywania sztywniakami tych którym się ona nie spodoba.

Don Simon (1/5) – Dno i metr mułu. Nie podoba mi się żaden aspekt tej gry. Nudne, nieśmieszne, przerywane mozolnym i żmudnym liczeniem punktów, chaotyczne, męczące i stanowczo za długie. Party Games to nie jest mój ulubiony gatunek, ale nawet biorąc to pod uwagę ten tytuł niczym się nie broni. Stanowczo odradzam. Już wolałbym zagrać w Colonię…

?

pudełko, autor: klema

Powstaje wiele gier, które nawiązują mniej lub bardziej do starszych tytułów. Jedne nawiązania okazują się bardziej udane (Tygrys i Eufrat nawiązujący do Acquire) a inne mniej (Cir*kis nawiązujący do Blokusa). Ogromna dyfuzja pomysłów powoduje, że prawie każdy autor czerpie pomysły od innych i staje się inspiracją dla następnych twórców. Kraby wyraźnie nawiązują do Go, ulubionej gry autora, czemu Adam Kałuża nie zaprzecza.

Czym się Kraby różnią od Go?
Różnica Pierwsza: Wygląd
Surowa drewniano-biało-czarna oprawa Go w świecie kolorowych reklam nie przyciąga już zbytniej uwagi. Kraby są zupełnym przeciwieństwem swojego przodka. Feeria kolorów skorupiaków, olbrzymia liczba barw rafy koralowej, złocisty piasek plaży i błękitne niebo spoglądające z pudełka nasuwają miłe skojarzenia i przyciągają uwagę dorosłych i dzieci. W środku pudełka jest podobnie. Niby plansza to tylko kwadrat podzielony na pola, ale delikatnie nałożony rysunek czyni z planszy małe dzieło sztuki i zachęca do szukania szczegółów. Żetony krabów niby jednokolorowe i identyczne, ale w zestawie 5 kolorów dają bardzo przyjemny obraz. za pochwałę zasługują też statki-zasłonki. Kolorowe, pomysłowo i praktycznie wykonane. Jedynie żetony punktacji krabów i graczy są zbyt małe i łatwo je zgubić. Wyglądają tak, jakby wydawca nie zmienił wielkości żetonów i pól na torze punktacji w porównaniu z prototypem. Na wyprasce zostało trochę wolnego miejsca, więc spokojnie mogłyby być one większe.

zawartość

Różnica Druga: Liczba graczy i czas rozgrywki
Go jest tylko dla dwóch osób. We współczesnym świecie to wada, że nie można pograć w więcej osób. Kraby przełamują to ograniczenie i można w nie się bawić od 2 do 4 osób. W każdą liczbę osób gra się inaczej. W dwie osoby mamy największą kontrolę nad rozgrywką, w cztery najmniejszą. Osobiście najlepiej mi się gra w trójkę. Cała rozgrywka w Kraby zajmuje około 30 minut, więc przeciętny siedmiolatek powinien usiedzieć tyle czasu przy stole. W porównaniu z Go, gdzie do wykonania jest około dwóch razy więcej ruchów i cała partia rzadko zajmuje mniej niż godzinę, to Kraby tutaj też uzyskują przewagę.

Różnica Trzecia: Reguły i Punktacja
W Krabach mamy kilka kolorów żetonów. Gracze mogą dokładać skorupiaki w każdym z kolorów. Wybieramy jeden spośród sześciu żetonów, które mamy za zasłonką, po czym dobieramy brakujący z woreczka. Na koniec swojego ruchu gracz może obstawić, który kolor krabów będzie dużo warty i postawić figurkę tego kraba na swojej zasłonce. Reguły proste, prawie jak w… Go. Na planszy powstają grupy zwierząt w tym samym kolorze, im większa, tym więcej punktów warta. No prawie, grupa dziesięciu krabów będzie warta tyle samo, co pięciu. Za to pojedynczy krab daje graczom punkty ujemne. Takie ułożenie skali punktacji zapobiega nudnemu rozbudowywaniu olbrzymiej jednokolorowej masy i powoduje, że decyzje graczy nie są oczywiste. W zamian mamy zawsze oryginalny kolorowy misz-masz. Tak jak w Go punkty liczymy na koniec, ale w Krabach dostajemy je za kilka kolorów a nie za jeden.

Co maja Kraby wspólnego z Go?
Obie gry rozgrywa się na kwadratowej planszy. Wprawdzie plansza Krabów jest mniejsza, bo 9×9 lub 11×11 pól, ale kształt pozostaje ten sam. W obu grach tworzy się grupy identycznych elementów i ogranicza ich rozprzestrzenienie za pomocą podobnych elementów, ale innego koloru. W obu grach tworzone grupy posiadają ograniczoną liczbę miejsc, na których można postawić kolejne takie same elementy, aby grupę rozbudować, czyli tzw. “oddechy”. Obie gry mają więc podobny charakter – rozbudowujemy swoje grupy, aby dostać za nie jak najwięcej punktów i blokujemy grupy przeciwników, aby były one jak najmniej warte. Wrażenia w odbiorze obu gier są podobne.

Wrażenia
Zagrałem w Kraby kilkanaście razy i chętnie zagram kolejny. Lubię ładnie wyglądające gry i proste reguły, które trudno nie zrozumieć. W Krabach mam to, co lubię. Decyzje podejmowane przez graczy nie są przesadnie trudne. Wybór spośród kilku możliwości w każdym z kilkudziesięciu ruchów pokazuje, że gra jest dobrze skonstruowana.
Niektórym może przeszkadzać losowość. Inwestujemy w kraby, ale będziemy mieli ograniczony wpływ na ostateczny wynik poszczególnych kolorów. Nie wiemy, które kraby dolosujemy pod koniec rozgrywki. Nie wiemy, czy wartość skorupiaków, w które zainwestowaliśmy będziemy mogli zwiększyć, czy przeciwnicy uczynią odwrotnie. Problem nie jest duży i trzeba się przyzwyczaić, że gra działa tak, a nie inaczej.

kraby z bliska

Wielu graczom podoba się bardzo agresywna rozgrywka 4-osobowa. Mnie się ten wariant podoba najmniej. Gracze mają najmniejszy wpływ na sytuacje na planszy. Ponieważ można postawić tylko na dwa kraby trudno mi zrozumieć, dlaczego autor zdecydował się na taką regułę), to znacznie bardziej opłaca się szkodzić innym niż budować swoje.
Wrażenia mam podobne do Go. :) Osoby, które lubią gry logiczne będą się przy Krabach dobrze bawić. Miłośnicy przygód nie odnajdą pewnie w grze zbyt wielu wrażeń. Kolorowe wykonanie i proste reguły sprawiają, że gra powinna podobać się większości dzieci. Zdecydowanie warto grę kupić, aby lekko i przyjemnie pobawić się i przy okazji nauczyć się podejmowania decyzji.

ja_n (3/5) – Kraby to dość prosta, abstrakcyjna gra. Wydaje mi się, że negatywna interakcja – choć jest w niej obecna – nie dominuje rozgrywki. Ot, po prostu wiadomo z kim trzeba współpracować, a z kim walczyć, przy czym walczy się raczej z kolorem krabów a nie z konkretnym graczem. Ilość decyzji, jakie trzeba podejmować nie jest bardzo duża, najczęściej jesteśmy skutecznie ograniczani doborem żetonów, nie ma też w grze miejsca na jakieś brawurowe i błyskotliwe posunięcia. Mimo to rozgrywka zazwyczaj przebiega przyjemnie i szybko. Troszkę kłopotliwe jest liczenie punktów na koniec, ale towarzyszą mu też emocje kto wygra (chyba że gracze są supermózgami i przeliczają wszystko na bieżąco, ale wtedy końcowe podliczenie nie sprawi im trudności).

yosz (3/5) – pomimo że uwielbiam go, to abstrakcyjne gry (inne abstrakcyjne gry) nie porywają mnie zazwyczaj. Tak samo jest z Krabami – to po prostu nie jest gra dla mnie. Jednak przyznać muszę, że gra się bardzo płynnie, samo wykonanie jest naprawdę niezłe, a poziom interakcji jest na dobrym poziomie. Dla fanów gatunku czy gier Adama pozycja obowiązkowa – pozostali na pewno powinni się z grą chociażby zapoznać.

Veridiana (4/5) – o ile Kajko i Kokosza oceniałam obiektywnie o tyle Kraby oceniam subiektywnie. To prawda, nie przepadam za grami logicznymi, ale otoczka Krabów nadała im ten szlachetny rys ciekawej kolorowej gry interakcyjnej, który skutecznie przykrył jej abstrakcyjną logikę ;) Ze wszystkich gier Adama, jakie znam (a  nie znam ich jednak zbyt wiele) Kraby najbardziej przypadły mi do gustu i biustu. Druga prawda, że w wersji prototypowej wykonanie było bardziej praktyczne, a liczenie na koniec rozgrywki może troszkę ostudzić emocje w jej trakcie, gdyż dopiero po mozolnym mnożeniu i dodawaniu widać kto wygrał; niemniej Kraby to naprawdę i po prostu fajna gra.

Nowe budynki można mieszać razem ze starymi albo używać ich niezależnie. Na początku nie radzę mieszać kart, a najpierw zapoznać się z nowymi kartami przez kilka rozgrywek.

Pierwsza rzecz, która od razu rzuci się w oczy każdemu graczowi Le Havre, to nowy schemat kolorystyczny kart. Z przodu już nie są błękitne jak w grze podstawowej, ale głęboko żółte jak w wieczór, kiedy zachodzi słońce. Z tyłu oczywiście wyglądają jak pozostałe karty, aby nie można było ich odróżnić od siebie podczas rozgrywki.

Pierwotnie miało być 32 kart, które ja z żoną po wielu testach wybraliśmy spośród dwa razy większej liczbie budynków. Zresztą, to moja żona i ja jako jedyni byliśmy odpowiedzialni za redakcję tego dodatku. Powstał on w lipcu 2009, kiedy Uwe akurat oczekiwał na pierwsze dziecko, a głowę miał zajętą innymi rzeczami. Prawie cały nasz lipiec składał się z codziennych testów: aż do trzech rozgrywek dziennie! Z braku zaawansowanych współgraczy musieliśmy symulować rozgrywki we czwórkę. Więc razem z żoną graliśmy za dwóch.

Powracając do ilości kart: Krótko przed produkcją Uwe zadecydował, że zostanie dołożonych kilka skorygowanych kart dla tych, którzy posiadają pierwsze wydanie Le Havre, gdzie kilka kart miało poważne błędy. Ponieważ zestaw ten nie może się składać z więcej niż 33 kart, w krótkim czasie musiałem się zdecydować które dwie karty zostaną usunięte. Osoby czytające Games Fanatic będą pierwszymi, którym o tych kartach opowiem i dlaczego zdecydowałem się wyrzucić właśnie je.

Na koniec chciałbym przedstawić wam wszystkie nowe karty oraz te dwie, których nie ma w zestawie, i trochę o ich zaletach. Mała ciekawostka: Karty układałem w tematycznych parach, dlatego nie są numerowane w kolejności alfabetycznej (jak wszystkie inne karty w grze!). W tej samej kolejności będę je teraz przedstawiać.

GH01 Dźwig Drewniany
Przy budowaniu budynków, właściciel może zamienić jeden znacznik jakiegokolwiek materiału budowlanego na drewno.
W tym budynku najbardziej ciekawiła mnie myśl, że własciciel Dźwigu będzie mógł wybudować Bank nie płacąc stali. Ponadto może zaoszczędzić na glinie i cegłach.

GH02 Tartak
Przy budowaniu budynków, właściciel płaci jedno drewno mniej.
Owszem, w podstawce już mamy podobny budynek, z którego może korzystać każdy gracz. Tu jednak tylko właściciel korzysta ze zniżki. Najciekawsza jest kombinacja z Dźwigiem Drewnianym: koszta budowy obniżają się dla ciebie o jeszcze jeden surowiec!
Dźwig Drewniany oraz Tartak tematycznie są związane z budowaniem.

GH03 Dworzec Główny
Opuszczając Dworzec, możesz wstąpić do dwóch budynków po kolei, nie płacąc kosztu wstępu. Przy tym nie wolno ci powrócić do Dworca. W żaden sposób nie można cię usunąć z Dworca. (nie ma akcji przy wejściu)
Urok tego budynku to gwarancja, że wykonasz dwie akcje po kolei i nikt z pozostałych graczy nie może nic z tym zrobić. Po drugie, podoba mnie się idea za tym i następnym budynkiem, że nawet sprzedaż ani zakup nie usuną cię z niego. Wkońcu, nie płacąc wstępu za kolejne dwa budynki może zaoszczędzić kilka groszy w ważnej chwili. Wszystko to za poświęcenie akcji w momencie wejścia.

GH04 Hotel
Dopóki siedzisz w Hotelu, otrzymujesz 3 franki ze Skarbnicy za każdym razem, kiedy bierzesz Ofertę. W żaden sposób nie można cię usunąć z Hotelu. (nie ma akcji przy wejściu)
Alleluja! Pierwszy hotel na świecie, który za pobyt. W dodatku, nikt ciebie stamtąd nie zdoła usunąć, aż ty, wielmożna pani, wielmożny panie, raczysz wyjść. Na pierwszy rzut oka, budynek ten wygląda na przesadnie potężny. Jednak trzeba poświęcić akcję na wejście, a po drugie, nie opłaca się siedzieć tam do końca. Dobrze jednak przy okazji trochę zarobić, kiedy i tak planujemy zabrać towary z Ofert.
Dworzec Główny oraz Hotel są związani nową funkcją – bez akcji przy wejściu, oraz że nie można zostać wygnanym z budynku.

GH05 Wytwórnia Futer
Za każdą twoją skórę: sprzedaj 1 albo 2 futra po 4 franki.

GH06 Producent Wozów
Za każde twoje żelazo: sprzedaj 2 drewna za 5 franków.
Wytwórnia Futer oraz Producent Wozów wprowadzają nowy sposób limitacji. Zależnie od własnych zasobów, można sprzedawać inne towary za bardzo ciekawe ceny. Najlepsze w tym: nie traci się towarów, które kierują limitację!

GH07 Chata Rybaka
Właściciel otrzymuje 1 rybę (1-2 graczy: 2 ryby) po koniec rundy. Jako akcję, otrzymuj 1 rybę za każdą parę ryb które posiadasz.
Ciekawy w tym budynku jest fakt, że ma dwie funkcje: Jedna, to przywilej dla właściciela – 1 albo 2 ryby pod koniec każdej rundy, więc efektywnie 1 żywność, która nie przepada, jeżeli będzie niewykorzystana. Druga, każdy gracz, który wstąpi do Chaty Rybaka może pomnożyć zasoby swoich ryb.

GH08 Kuchnia
Właściciel otrzymuje żywność pod koniec rundy: 5/4/3/2/1 żywności przy 1/2/3/4/5 graczach.
Efektywnie jest to statek drewniany, tyle że bez możliwości sprzedaży towarów w Redzie.
Chata Rybaka oraz Kuchnia tematycznie są związane z dostawem żywności pod koniec rundy.

GH09 Rynek Bydła
Albo: zakup aż do 7 bydeł po 1 franku; albo: sprzedaj aż do 7 bydeł po 3 franki.

GH10 Sklep Cegieł
Albo: zakup aż do 5 cegieł po 1 franku; albo: sprzedaj aż do 5 cegieł po 3 franki.
Rynek Bydła oraz Sklep Cegieł wprowadzaj nowy rodzaj budynków, które zamieniają towary w dwie strony. Albo wstąpisz, aby zakupić towar, albo żeby go sprzedać.

GH11 Spółka Gliniana
Sprzedaj dowolną ilość par glina/drewno po 3 franki za parę.

GH12 Piec do Wytapiania
Za 2 energie za glinę, zamień dowolną ilość gliny na żelazo.
Spółka Gliniana oraz Piec do Wytapiania tematycznie związani są z gliną. Szczególnie pod koniec gry glina traci na wartości. Budynki te mogą to zmienić.

GH13 Pchli Targ
Weź Ofertę o dokładnie dwóch znacznikach oraz wszystkie Oferty o dokładnie jednym znaczniku.
Mały budynek rodzaju Rynku Czarnego, który szczególnie na początku gry duzo daje.

Rostlaube (Zardzewiały Wóz)
Budynek publiczny, wartość: -2. Kolejny gracz, który otrzymuje żelazo, musi wziąć Wóz do siebie. Wozu nie da się sprzedać.
Pomysł jest niezły: wkońcu ktoś będzie chciał wziąć żelazo, chociażby dlatego, że nazbierało się sporo. Wzięcie żelaza jednak wiąże się z nabyciem Wozu, który wart jest ujemne 2 punkty. Jedynie wybudowanie Ratuszu może zamienić punkty ujemne na dodatnie.
Niestety, ten budynek nie dostał się do zestawu. W porównaniu do innych budynków nie ma tu tak ważnego efektu, aby koniecznie musiał się znaleźć w końcowym zestawie. Może znajdzie się w jakimś przyszłym dodatku, bo pomysł mnie się bardzo podoba. Żelazo należy do najważniejszych surowców, a kara 2 punktów ujemnych za bycie tym, który jako pierwszy (po ukazaniu się Wozu) się na nie skusi, wprawdzie nie jest wielka, ale jednak trochę bolesna.

GH14 Gospoda
Zamień dowolną ilość ryb na ryby smażone, albo/oraz sprzedaj 1 albo 2 mięsa po 4 franki.
Nareszcie: smażalnia ryb bez ograniczenia! Sprzedaż mięsa po 4 franki równiez jest niezła.

GH15 Fabryka Konserw
Sprzedaj 1 żelazo i 4 ryby smażone za 18 franków, albo/oraz 1 żelazo i 3 mięsa za 16 franków.
Potężny budynek: jedna wizyta może być warta 34 franków!
Godpoda oraz Fabryka Konserw obydwie zajmują się mięsem oraz rybami smażonymi.

GH16 Sklep Futer
Sprzedaj 6 futer za 18 franków.

Tak po prostu

GH17 Przemysł Futrzany
Sprzedaj 3 futra i 10 franków za 22 franków.
Sklep Futer oraz Przemysł Futrzany tematycznie zwiazani są ze sprzedażą futer.

GH18 Urząd Rolniczy
1 mięso za każdy symbol gospodarczy, 1 chleb za każdy symbol rzemieślniczy.

GH19 Urząd Gospodarczy
1 żelazo za każdy symbol przemysłowy, 2 franki za każdy symbol gospodarczy.
Nie wiele trzeba tu mówić: Kolejne budynki, które dają towary w zależności od budynków, które się posiada.

GH20 Giełda
Właściciel otrzymuje 1 frank ze Skarbnicy, kiedy przeciwnik bierze Ofertę franków; dalej otrzymuje 3 franki, kiedy przeciwnik wybuduje Bank. W końcu, właściciel nie musi płacić procentu.

GH21 Sklep Pamiątkowy
Właściciel otrzymuje 1 frank ze Skarbnicy, kiedy przeciwnik wstępuje do jednego z jego budynków.
Giełda oraz Sklep Pamiątkowy są budynkami interaktywnymi. To akcje przeciwników wpływają na to, ile właściciel tych budynków z nich będzie miał korzyści.

GH22 Firma Rozbiórkowa
Zamień 3 żywności na 2 drewna, 2 gliny i 1 żelazo, albo 6 żywności na 4 drewna, 4 gliny i 2 żelaza.

GH23 Piec Hutniczy
Zamień aż do 6 razy 3 energie na 1 żelazo.
Firma Rozbiórkowa oraz Piec Hutniczy są kolejnymi budynkami w serii budynków, które przemieniają żywność lub energię na coś innego. Jest tu trochę więcej swobody, jakie towary otrzymamy po zamianie. Szczególnie Piec Hutniczy mnie się podoba: żaden inny budynek nie daje aż do 6 żelaza.

GH24 Urządzenie Biopaliwowe
Właściciel w Redzie może płacić energię zbożem. Każde zboże warte jest 2 energie.
Pierwszy budynek, którego funkcja związana jest z dokładnie jednym, innym budynkiem, mianowicie z Redą. Pozostałe zasoby zboża można teraz spalić, aby statki mogły wypłynąć z świeżym towarem!

GH25 Ranczo
Pod koniec gry: +2 punkty za każde pozostałe bydło.
Jedyny budynek bonusowy tego dodatku. Pozostałe bydło warte jest teraz 2 punkty. Sprzedaż owszem daje 3 franki za bydło, ale bynajmniej można teraz koncentrować się na sprzedaży innych towarów, bo bydło nie przepadnie.
Wkońcu, tak czy tak chciałem, aby chociaż jeden budynek bonusowy trafił do zestawu, tak że szanse Rancza były od początku ogromne.

GH26 Dom Handlowy
Oddaj aż do 4 towary i weź za to dowolną ilość innych towarów za tą samą totalną sumę co oddane towary.
Wymiana 1:1 na podstawie wartości towarów na Redzie. Budynek ten pozwala na rozmaite strategie. Można tu dostać tanio stal (np. 4 skóry zamienić na 2 stale), albo na odwrót pozbyć się stali, aby otrzymać mnóstwo innych surowców (np. oddaj 4 stale, aby otrzymać 32 drewna, gliny, ryby lub zboża albo jakąkolwiek kombinację z nich). Muszę przyznać, podzcas testów nie zdażyło nam się, aby wymiana stali na więcej podstawowych surowców się opłacała. Zawyczaj trudno jest dostać stal, więc raczej wstąpi się do Domu Handlowego, aby ją otrzymać niż oddać.

GH27 Miejsce na Przeładunek
Zamień aż do 3 towarów standartowych na tą samą ilość innych towarów standartowych (oprócz żelaza), albo/oraz aż do 3 towarów luksusowych na tą samą ilość innych towarów luksusowych (oprócz stali).
Kolejny budynek, który umożliwia dowolną wymianę towarów. Jedynie żelaza i stali nie zdołamy tu zdobyć. Szczególnie pod koniec gry mocny budynek, aby pozamieniać niepotrzebne resztki surowców na coś lepszego.

GH28 Wielki Koncern
Otzrymaj jeden znacznik każdego towaru, od którego posiadasz już conajmniej jeden znacznik. Jeżeli w ten sposób masz dostać stal, zapłać 3 franki.
Od początku koncern był moim najbardziej ulubionym budynkiem. Jaki inny budynek może nam dać aż do 16 towarów? Jeżeli posiadasz każdy towar w grze, możesz tu dostać jeszcze jeden znacznik z każdego z nich. A nawet dla samej stali warto tu wstąpić. 3 franki to mała cena za stal. Owszem, musisz już ją mnieć, aby otrzymać jedną więcej.
Pierwotnie, budynek ten wymagał tylko 2 franki wstępu oraz nie żądał 3 franków za stal. Był o wiele za mocny. Otrzymanie stali za darmo oraz stos innych towarów było nie do pomyślenia. Najpierw próbowaliśmy przeciwstawić się temu problemowi przez podniesienie kosztu wejścia. W międzyczasie wejście kosztowało 5(!) franków, co było o wiele za dużo, kiedy nie miało się stali. W takim przypadku nikt nie korzystałby z Koncernu, gdyby nie miał stali. Tak nie mogło być. Budynek ten prawie przepadłby, aż wpadłem na pomysł dopłaty za stal. Tak więc wejście mogło spaść na 3 franki, a budynek nadal mógł dawać stal. Wcześniejszy wariant miał wykluczyć stal, co mnie jednak nie podobało się.
Inny problem, który mieliśmy z tym budynkiem to była jego wartość. Na początku wartość była 16. Podczas testów jednak często zdarzało się, że jeden z graczy mógł kupić Koncern i odtąd nie płacił za wstęp. Ruch taki niestety poraz kolejny wyprowadził grę z równowagi, tym bardziej w czasie, kiedy za stal jeszcze nie wprowadziliśmy dopłaty. Pod koniec zdołaliśmy zapobiec temu problemowi z podniesieniem wartości na 20. Takie sumy raczej trudno jest zebrać w większości gier.

GH29 Hurtownia
Zakup dowolną ilość różnych towarów luksusowych: rybę smażoną, węgiel drzewny, cegłę, chleb, mięso oraz skórę za 1 frank, koks za 3 franki oraz stal za 5 franków.
Wybierzmy się na zakupy! Za zaledwie 14 franków można tu nabyć wszystkie towary luksusowe. Ale i nawet dla samej stali warto tu wpaść.

Großbäckerei (Piekarnia)
Budynek gospodarczy, wartość: 8, wstęp: 1 żywność. Sprzedaj dowolną ilość chlebów po 2 franki.
To drugi budynek, który niestety musiałem usunąć z zestawu. Bardzo pasuje troszeczkę do Rancza, ponieważ tu również traci się trochę na wartości. Zazwyczaj chleb można sprzedać za 3 franki w Redzie, tutaj otrzymujemy 1 frank mniej. Tu jednak nie płacimy energii oraz nie mamy ograniczenia. Zdecydowałem się go usunąć, bo jednak jest już sporo budynków, które sprzedają chleb, a wszystkie inne budynki tego dodatku trochę bardziej polubiałem. Z pewnością jednak będę adwokował, aby budynek ten znalazł się w kolejnym dodatku.

GH30 Szewc
Zamień dowolną ilość skóry na 2 chleby i dwa franki.
Wiele ludzi życzyło sobie więcej budynków, które korzystają ze skóry, tak że od początku budynek ten miał wielkie szanse.

WOW, to tyle. Mam nadzieję, że nikt mi tu nie zasnął. Chciałem jednak przedstawić wam wszystkie nowe budynki po polsku. Kto jest zainteresowany w dalszym ciągu budynkami i strategiami (po angielsku), niech przeczyta moją geeklistę ‘Extesive Le Havre Buildings Reference and FAQ’ na Boardgamegeek:

Ponieważ otrzymałem już takie pytanie, chciałbym na koniec powtórzyć dla wszystkich: Ja sam nie mam żadnych kopi tego dodatku. Aby go nabyć, proszę napisać do Hanno Girke, szefa Lookout Games. Niestety nie ma też możliwości, aby tą drogą otrzymać autograf ani ode mnie ani od Uwe. Z wielką przyjemnością jednak podpiszemy wasz egzemplarz w Essen (lub przy innej okazji).

Na koniec pozdrawiam wszystkich czytaczy oraz życzę wiele przyjemności z dodatkiem!

Koło nastroju nie zawsze jest łaskawe

Choć mi osobiście gra niezbyt przypadła do gustu nie wątpię, iż znalazła swoich fanów. Dla nich właśnie ten dodatek wydaje się być pozycją obowiązkową. Pozostali z pewnością niecierpliwie oczekują na więcej szczegółów dotyczących koła nastroju. Czy jesteśmy świadkami narodzin nowego, rewolucyjnego mechanizmu? Czy melancholijny Conan jest równie groźny jak Conan Lekko Poirytowany?

Testy prototypowej wersji Industry podczas LeiraCon 2010 (autor Paulo Inacio)

Mnie osobiście gra nie zachwyciła, aczkolwiek mogło to być spowodowane romantyczną niemiecką wersją planszy. Nową edycję chętnie przetestuję, a do starej już nie usiądę – chyba nikt nie chce grać w jakąś niepełną, niedorobioną i niekochaną przez autora ramotę?

[BGN] [BGG]

Więcej informacji na stronach:

http://www.chezgeek.pl/blog/turniej/
http://www.chezgeek.pl/blog/2010/01/28/dobijamy-do-brzegu-2/

W rozwinięciu zdjęcie jednej z nagród (zremiksowane piłeczki antystresowe) dla uczestników turnieju.

EDIT: A jednak forma menadżer także jest poprawna, człowiek uczy się całe życie :)

Wyjaśniono wszelkie niejasności jakie wyniknęły na polskim forum gry oraz na forum BGG. Uwzględniono materiały z FAQ. Poprawiono stylistycznie wszystkie budzące wątpliwości zdania, tak by reguły były absolutnie jednoznaczne. Nową instrukcję przygotował Neurocide, a wspierał go bardzo silny, mocno gamesfanaticowy zespół ludzi – swój czas i serducho  Strongholdowi podarowali – Mateusz Sztrąf, Przemek Gumułka, Katarzyna Ziółkowska, Łukasz M. Pogoda, Michał Broniek, Marcin Krupiński, Michał J. Zieliński oraz Fruszu. Najserdeczniej dziękuje całemu zespołowi ludzi, który stał za stworzeniem poprawionej instrukcji. Wszystkich graczy Strongholda zachęcam do pobrania pliku i uważnej lektury.

W dodatku będą oczywiście nowe światy startowe (sztuk: 4, zapewne dwa militarne i dwa cywilne), nowe moce m.in coś co nazywane jest Galaktycznym Prestiżem, kilka kart pozwalających na przejęcia (ale na pewno nie ma co liczyć na jakąś wielką galaktyczną wojnę), nowe cele itd. itp. Ciekawy wątek można znaleźć na Board Game Geek, gdzie możemy znaleźć podsumowanie wszystkich informacji, które przeciekły to tu, to tam.

Dodatek, z lekkim poczuciem wydojenia, zakupię. Na pewno nie rzucę się na niego tak jak na dwa poprzednie – ale w końcu komplet mieć trzeba.

Podobnie jak Seaside będzie to rozszerzenie z prawdziwego zdarzenia, nie będzie posiadać kart zwycięstwa i pieniędzy, co wymusza posiadanie wersji podstawowej lub Intrigue. Póki co nic więcej na temat zawartości nie wiadomo, brak zdjęć nowych kart, przecieków o nowych rozwiązaniach czy daty wydania. Pozostaje tylko cierpliwie czekać na bardziej szczegółowe wieści.

Dominion: Alchemy

Jeżeli miałbym poszukiwać wśród znanych mi graczy kogoś o upodobaniach wobec planszówek najbardziej odmiennych od moich, Adam Kałuża vel Folko zająłby w tym rankingu poczesne miejsce. Folko – abstrakcje; ja – gry silnie osadzone w klimacie. Folko – gry logiczne; ja – nie stronię nawet od przygodówek. Folko – proste, eleganckie mechaniki; ja – im gra bardziej skomplikowana i złożona, tym bardziej mnie cieszy.

Dlatego też siadając do tej recenzji, powtórzyłem sobie w myślach razy dziesięć: nie oceniam gry tworzonej dla mnie. Wydaje mi się, że to pomogło.

Dlaczego jednak w ogóle pudełko z Egmontu trafiło w moje ręce? Ano ze względu na dwóch dzielnych wojów, których imiona firmują opisywaną pozycję. Po raz pierwszy z ich przygodami spotkałem się mniej więcej w tym czasie, kiedy opanowałem trudną sztukę czytania. Na mojej półce znajdą się wszystkie albumy kultowego komiksu, noszące ślady wielokrotnej lektury, a wypowiedzi bohaterów nie raz pełnią w moim domu funkcję „ciętej riposty”.

Po raz drugi tak się składa
Że się cały dach zapada

Genialne dzieło Janusza Christy nie miało do tej pory szczęścia do adaptacji na inne media rozrywkowe. Przygodowa gra komputerowa sprzed piętnastu lat straszyła błędami, późniejszą produkcję – grę zręcznościową – lepiej taktownie przemilczeć. Przez moment zrobiło się głośno o planach wobec filmu na podstawie dziejów Mirmiłowa, ale skończyło się jedynie na krótkometrażowej animacji 3D. Zawiedziony tymi nieudanymi podejściami cały czas niecierpliwie oczekiwałem na kogoś, kto z niełatwym, jak się okazało, zadaniem sobie poradzi. Gry planszowej po prostu ominąć nie mogłem, nawet jeśli nieszczególnie poczułem się jej odbiorcą docelowym.

Kajko i Kokosz - Wielki Wyścig

Za swój wynalazek wspaniały
Wit żąda nagrody i pochwały

Tak więc pudełko z grą „Kajko i Kokosz – Wielki wyścig” trafiło w me ręce i od pierwszej chwili wprawiło w zachwyt. Przepiękna ilustracja na przykrywce stylizowana jest na okładkę komiksu – ta sama czcionka tytułu, ten sam styl, żywe kolory i główni bohaterowie przedstawieni w dynamicznej scenie wyścigu (z którego jedynie Hegemon wydaje się być nieszczególnie zadowolony).

Po otwarciu – niewielki zawód. Są gracze, którym bardzo przeszkadza, gdy rozmiar pudełka nie ma uzasadnienia w liczbie i rozmiarach elementów wewnątrz. Tu mieliby się czego przyczepić – wiatr hula po otwartych przestrzeniach, a z zakamarków nieśmiało wyglądają komponenty.

Wiatr hula po pudełku

Jeżeli jednak optymalizacja pakowania nie jest dla kogoś kluczowym kryterium oceny wykonania gry, trudno będzie o krytykę. Szczególnie pozytywne wrażenie sprawia plansza. Oryginalny kształt (gra traktuje o wyścigu wokół grodu, a więc stosownie do tego faktu plansza jest okrągła) idzie w parze z bardzo solidnym wykonaniem. Plansza jest modularna, trasa wyścigu poprowadzona jest przez sześć wycinków koła, które połączyć możemy ze sobą w dowolnej kolejności, tym samym prowadząc biegaczy za każdym razem po nieco innym torze. W dodatku w zależności od liczby graczy mamy wariant grodu z fosą lub bez niej, co skutkuje szerszym lub węższym polem gry. Części planszy łączą się ze sobą zaczepami na wzór puzzli, wykonane są niezwykle solidnie – nie spotkamy się z problemami występującymi w wielu innych grach, gdzie drobne niedokładności zmuszają użytkownika do wciskania jednej części w drugą „na siłę”. Złożone Mirmiłowo wraz z okolicznymi błoniami prezentuje się estetycznie i okazale.

Ten element oceniłbym na piątkę z plusem, gdyby nie jedno zastrzeżenie – o którym jednak przy okazji zasad.

Plansza

Należy sprawdzić co by się stało
Gdyby się proszek w ogień wsypało

Poza planszą w pudełku znajdujemy sześć tekturek stanowiących karty bohaterów, niezbyt może grubych, ale ze względu na ich niewielkie rozmiary nie powinny być zbyt podatne na wygięcia. Do kompletu do każdej z owych kart mamy kartonową figurkę postaci przeznaczoną do wetknięcia w plastikową podstawkę. Być może niektórzy chętnie widzieliby tu wersję „deluxe”, czyli plastikowe figurki, ale z pewnością zwiększyłoby to zasadniczo cenę produktu, a ponadto moim zdaniem Kajko i Kokosz w dwóch wymiarach się urodzili i tacy też powinni pozostać do końca.

Zawartości dopełnia garść żetonów symbolizujących złote monety, które zbierać będziemy podczas wyścigu, oraz rozmaite przedmioty, które pomogą nam (lub wręcz przeciwnie) na trasie. Bardzo uradował mnie fakt, że na monetach widnieje odpowiedni wizerunek oraz napis „Princes Bolko” – ot taki smaczek dla lepiej znających świat wykreowany przez Janusza Christę.

Wreszcie siedem kostek, sześć czerwonych i jedna czarna. Oczekujący turlania całą garścią powinni od razu poczuć się ostrzeżeni, że porzucać można sobie jedynie jedną z nich – właśnie czarną, od której zresztą pochodzi nazwa jednej z faz gry, złowieszczo brzmiąca „faza czarnej kostki”. Reszta będzie stosowana jako specyficzny sposób śledzenia zmian stanu postaci, rozwiązanie, które mogliśmy wcześniej spotkać chociażby w „Shadows over Camelot”.

Nikt tu nie wita sławnego Wita
A ryba nieświeża uderza w rycerza

W grze będziemy mogli pokierować jedną z dobrze znanych z kart komiksu postaci: wojami Kajkiem i Kokoszem, kasztelanem Mirmiłem, zbójem-gentlemenem Łamignatem, jego żoną czarownicą Jagą lub… samym Hegemonem. Oczywiście można by się dopytywać, dlaczego pominięto tego czy tamtego – osobiście tęsknię za bohaterskim wojownikiem-poetą-wynalazcą Witem i przebiegłym Kapralem, ale za to doceniam uwzględnienie ciemnej strony mocy w osobie wodza Zbójcerzy. Zawsze można też z przymrużeniem oka uznać, że to przygotowanie pola pod rozszerzenie…

Każdą z postaci charakteryzuje poza elegancką podobizną jakaś zdolność specjalna ułatwiająca pewne aspekty gry oraz zestaw przedmiotów, których uzyskanie będzie miało na ową postać pozytywne lub negatywne skutki. Co ciekawe, ten sam przedmiot zależnie od postaci może pełnić obie te funkcję. Dla przykładu miecz jest bardzo na rękę Hegemonowi, za to zawadza jedynie spokojnemu i miłującemu pokój Mirmiłowi. Ma to znaczenie, gdyż podczas gry obiekty takie można sobie zarówno podkradać, jak i… obdarowywać się nimi.

Dzielni bohaterowie

Ale żeby więcej o tym napisać, trzeba powiedzieć parę słów o zasadach…

Pole, las, woda, wieś
Nadszedł czas – miotło – nieś

Jak sam tytuł wskazuje, istotą gry jest wyścig wokół grodu. Nie jest to jednak takie proste, jak by się na pierwszy rzut oka zdawało – bynajmniej nie chodzi o to, by wyrzucać jak najwięcej i jak najszybciej dotrzeć do mety. O nie, Książęcy Prezes Krzepy i Turniejów postawił przed uczestnikami bardziej skomplikowane zadanie.

Po pierwsze, zwycięzcą wyścigu niekoniecznie zostanie osoba, która jako pierwsza zamelduje się na mecie. Celem gry jest zebranie jak największej liczby dukatów, które porozrzucane są na trasie. Wprawdzie za szybkie dotarcie do końca gracza również oczekuje premia w dukatach, ale wcale nie musi ona wystarczyć, by być lepszym od bardziej skrupulatnych zawodników, którzy po drodze solidniej przykładali się do zbieractwa.

Po drugie, droga wokół Mirmiłowa nie jest tak prosta, jak mogłoby się zdawać. Aby przejść z pola na pole trzeba uważnie im się przyjrzeć: jeżeli kierunek, w którym zamierzamy się udać, oznaczony jest linią przerywaną – wolno zrobić taki krok. Jeżeli jest tam linia ciągła – przejścia nie ma. Należy dodać, że często jest tak, iż przejście między polami jest tylko jednokierunkowe. Wbrew pozorom, zanim się do tego przywyknie, zorientowanie się, gdzie właściwie można się udać, nie jest wcale takie łatwe. Tym bardziej, że pojawia się tu mój jedyny zarzut do wykonania gry. Przejścia pomiędzy polami mogły być oznaczone na dziesiątki różnych sposobów. Dlaczego wybrano akurat niewyraźne szare kreski, które nie dość, że są kiepsko widoczne same w sobie, to jeszcze doskonale zasłaniają je figurki uczestników – tego pojąć nie mogę. Utrudnia to myślenie i zmusza do koncentrowania się na aspekcie technicznym rozgrywki.

Szare kreski - nie dało się wyraźniej?

Na trasie pojawiają się też inne przeszkody. Lasy, które spowalniają ruch, nieprzekraczalne jeziorka, wreszcie niespodzianki, na których przed grą umieszczamy żetony ze znakami zapytania, a które mogą okazać się wszystkim, od pomocnego przedmiotu czy dodatkowych monet do niespodziewanej pułapki Zbójcerzy.

Sama mechanika poruszania ma w sobie element szacowania ryzyka. Każda postać ma w danym momencie przypisaną do siebie prędkość – to liczba, która określa, ile maksymalnie pól może przejść w danym ruchu. By wyznaczyć faktyczny zasięg ruchu gracz ma prawo rzucać czarną kością dowolną liczbę razy, sumując kolejne wyniki. Jeżeli jednak uzyskana suma przekroczy wspomnianą wcześniej prędkość – gracz traci całą kolejkę, stojąc w miejscu.

Dodać jeszcze należy, że punkty ruchu można przeznaczać nie tylko na przemieszczanie po planszy, ale też na „rozwój postaci”. Trochę to szumnie brzmi, bo w zasadzie jest bardzo proste – wydając dwa punkty ruchu możemy zwiększyć swoją prędkość (czyli efektywny limit dystansu) o jeden. Możliwość taka jest również bardzo użyteczna do lepszej kontroli nad samym ruchem – czasem wyrzucimy zbyt dużo i w rozpędzie minęlibyśmy pole, na którym bardzo chcemy się zatrzymać (na przykład zawierające monety) – wtedy wydając punkty na „rozwój” mamy większą możliwość trafić tam, gdzie chcemy.

Leśne zioło, leśne zioło
Niech nie będzie im wesoło

Jak już napomknąłem, w grze występuje interakcja negatywna. Jeżeli ruch jednej z postaci zakończy się na polu, na którym stoi już postać inna, „napastnik” może przedsięwziąć działania zaczepno-łupieżcze. Tak więc może przesunąć figurkę przeciwnika (Łamignat, ze względu na swą krzepę, nawet dość daleko), może odebrać jej monetę, przedmiot (przed czym chroni tarcza), wreszcie może podarować przedmiot – bez prawa odmowy. To istotne, bo co spowalnia Kokosza, może być korzystne dla Kajka, a jedynym sposobem pozbycia się zawadzającego obiektu jest właśnie odpowiednie go sprezentowanie.

Niech co krwawy Hegemon?

Interakcja jest dość zabawna i na szczęście mało drastyczna – nie można radykalnie zaszkodzić przeciwnikowi, co ma duże znaczenie w przypadku gry z młodszymi dziećmi, dla których przecież pozycja ta jest przeznaczona. Z jednej strony będą miały satysfakcję, że udało im się pogonić Łamignatem Hegemona, a z drugiej strony tenże Hegemon nader szybko będzie miał okazję zrewanżować się, odbierając, co jego. Wprawdzie w ekstremalnych przypadkach możliwe jest, że jedna postać „wsiądzie drugiej na ogon” i będzie ją łupiła co kolejkę, ale nie powinno zdarzać się to zbyt często, a wymaga też bardzo szczęśliwych rzutów.

Choć on strach zbyt często czuje
Wit was grzecznie zapytuje
Czy rumaka tego sprytem
coś się złego stanie z Witem?

Ustaliwszy szybko, że „Wielki wyścig” nie jest grą dla mnie, powinienem odpowiedzieć, dla kogo w takim razie jest przeznaczony. Czy dobrze trafia w swój założony target, czyli młodszych graczy i ewentualnie ich rodziców?

Moim zdaniem – jak najbardziej. Jest bardzo ładnie i solidnie wydany. Oparty na znanym, świetnym motywie, charakterystycznych bohaterach i celnym humorze. (Dzieci nie znają? Rodzice, na co jeszcze czekacie? Biegiem do sklepu!) Zasady proste, element losowy, ale bynajmniej nie jest to prymitywne roll&move – trzeba pomyśleć, jak kluczyć po planszy, żeby na czas zebrać monety, a i nie zostać przy tym za bardzo w tyle. Odpowiednia interakcja negatywna – wystarczająca, by poczuć satysfakcję z „dołożenia” przeciwnikowi, ale równocześnie nie robiąca mu jakiejś większej krzywdy i dająca szansę na szybki rewanż.

Rodzice nie powinni przy grze nudzić się ani mieć konieczności zbytniego „podkładania się” swoim pociechom, by dać im wygrać. Jednak prawdopodobnie mądrze będzie powstrzymać się przed zbyt częstym „trafianiem” na pola zajmowane przez ich figurki i regularnym łupieniem ich z nadmiaru zdobytych dóbr.

Wyścig trwa

A kiedy Zbójcerz dumnie kroczy
To nawet kret wytrzeszcza oczy

Dlaczego jednak, przy tych wszystkich zaletach, „Kajko i Kokosz” nie będzie zbyt dobrą rozrywką dla graczy przez większe „g”? Teoretycznie mógłby się przecież nadać na krótki przerywnik, nie grzeszy jakimiś mechanizmami, które dla gracza byłyby odrażające. Niestety – kiedy spróbowaliśmy zagrać w „Wyścig” na całego, dość szybko udało nam się go popsuć, przynajmniej w ramach ścisłego trzymania się reguł. Winny tu jest warunek końca gry – wszyscy muszą zrobić dwa okrążenia wokół grodu, a następnie stanąć na polu oznaczonym „Meta” – które da się również ominąć. Problem w tym, że zwycięża się nie przez dobiegnięcie tam pierwszemu, a przez zdobycie największej liczby monet. Dochodzi więc do sytuacji, kiedy nie opłaca się wejść na metę, bo w ten sposób kończy się swój udział w grze, kiedy teoretycznie pozostali gracze nadal mają szansę, by odbierając sobie nawzajem monety prześcignąć tego, kto już do mety dotarł. Albo inaczej – na trzy osoby, jedna z nich już dotarła do mety, dwie pozostałe mają możliwość albo również tam trafić, godząc się na drugą pozycję, albo biegać bez końca w kółko licząc na to, że uda im się wystarczająco wiele razy złupić przeciwnika, by uzyskać kwotę wystarczającą do zwycięstwa.

Być może rozwiązaniem byłaby zmiana pola „Meta” na linię mety, nie pozwalająca na zrobienie więcej niż dwóch okrążeń, ale przyznam, że tej opcji nie testowałem.

Choć się cały proszek zużył
Słusznej sprawie się przysłużył

Abstrahując jednak od graczowskich prób psucia i szukania dziury w całym uważam, że „Wielki wyścig” sprawdza się w swojej roli. Można przy nim poćwiczyć myślenie, zmysł kombinowania i elementy szacowania ryzyka u młodszych pociech, nie zanudzając jednocześnie bardziej doświadczonych uczestników. A przede wszystkim – pobawić się w towarzystwie genialnych postaci mieszkańców Mirmiłowa i okolic.

Błysnęło, huknęło
Skończone dzieło

Wszystkie śródtytuły są cytatami (czasem zupełnie bezsensownymi) z komiksów Janusza Christy o Kajku i Kokoszu, w większości zaś pochodzą z poezji dzielnego woja Wita.

Sprintem po grze

Filippos (4/5) Grałem w Kajka i Kokosza dwa razy, jeszcze na etapie prototypu, nie widziałem więc fajnych grafik i dobrego wykonania. Już wtedy gra bardzo mi się spodobała. Siedzielismy nad planszą w pięciu – najmłodszy miał lat chyba 10 najstarszy ponad czterdzieści i wszyscy bawili  się świetnie. Jako lekka gra wyścigowa dla rodziny powinna sprawować się świetnie. Moim zdaniem to najlepsza z rodzinnych gier Folka. Nie wiem jak jest w wersji finalnej, ale w tamtej z tego co pamiętam nie można było omijać mety i robić trzeciego kółka.

bazik (2/5)Gry Folko nie są pisane pod takiego gracza jak ja, ale mimo wszystko ta wydaje mi się najmniej udana z tych w które grałem. W miarę ciekawa mechanika, która moim zdaniem przegrywa z całkowicie nieczytelną planszą. Spora (ogromna) losowość, połączona z olbrzymią ilością możliwych tras pojedynczego ruchu na planszy (co powoduje że gracze potrafią bardzo długo szukać czy jest jakaś sekwencja pól żeby przy 6 albo 8 polach dojść tam gdzie się chce). Wydaje mi się że Kajko i Kokoszowi dużo bliżej do stereotypowo-supermaketowych gier dla dzieci niż do eurogier dla dzieci typu Gulo Gulo.

veridiana (4/5) W zasadzie mogłabym napisać identyczną recenzję, Ink idealnie wstrzelił się w moje odczucia wobec tej gry. Świetna propozycja dla rodzin, szczególnie, że ludzie ciągle mają sentyment i zaufanie do kostek. Kolorowa gra z nawiązaniem do starego dobrego tematu a do tego trochę turlania – więcej do szczęścia niedzielnym graczom nie trzeba. Widziałam na Pionku i Gratislavii jak dobrze bawiono się nad planszą w różnym wiekowo gronie. Co prawda optymalizacja ruchów potrafi trochę grę przeciągać, ale nie widziałam aby ktoś siedział ze znudzoną miną. Gratulacje dla Adama :) p.s. z tą metą faktycznie można by coś zmienić…

ja_n (3/5) Grałem i w prototyp i w wersję gotową i moja ocena jest wyważeniem między punktem widzenia dorosłego (2/5) i młodego (4/5) gracza. Nie ma w tej grze żadnej zaskakującej, odkrywczej i ujmującej mechaniki, nic co by mnie zachęcało do wracania. Jednak gra się całkiem lekko i przyjemnie, temat kultowych komiksów (na których urok ja akurat byłem jakoś zawsze odporny) przemawia do sentymentalnych dorosłych i wszystkich chyba dzieciaków. Porządna gra rodzinna, przy której rodzice nie będą się bardzo nudzić, a do której dzieciaki chętnie zasiądą.

Zapraszamy na 46 odcinek Planszostacji. Tym razem oprócz standardowych punktów programu eksperyment z sesją w zwariowaną zabawę Eat Poop You Cat. Szczegóły audycji wyglądają następująco:

• recenzja Imperial 2030
• recenzja Thunderstone
• zasady i przykładowa rozgrywka w Eat Poop You Cat
• krótkie dyskusje na temat najnowszych zapowiedzi: Dixit 2, Zombiaki 2, Cyrano, Asteroyds i Forbidden Island.

Planszostacja 46 [17MB]

Poniżej znajdziecie nasze rysunki, które powstały podczas prezentacji Eat Poop You Cat:

rysunek Pancha

rysunek Don Simona

rysunek Ja_na

Fabuła wydawałoby się znana i lubiana (?), ale Catacombs ma jeden nowy myk. Mianowicie walka w każdej komnacie odbywa się na zasadzie pstrykania (ang. flick). Bohaterowie stają w rzędzie u wejścia do komnaty. Potwory są rozstawiane przez strażnika podziemi odpowiednio wykorzystując naturalne osłony. Tak, tak – plansze mają pomysłowe otwory, w których umieszcza się drewniane krążki symulujące kolumny. No tak, nie wspomniałem – bohaterowie i potwory to też drewniane krążki (o zgrozo!) z nalepkami. Jak już obie armie się rozstawią, zaczyna się młócka – pstryknięta postać sunie w kierunku przeciwnika i jeśli go trafi, zadaje mu obrażenie. W zależności od cech specjalnych można dysponować kilkoma akcjami na rundę (kilka pstryków), odpalać jakieś pociski (pstryk dodatkowym malutkim krążkiem ustawianym obok postaci), stawiać osłony (duży drewniany krążek ustawiany między potworem a bohaterem itp.

Niby pomysłowe, ale czy działa – trudno powiedzieć. Filmik zrealizowany jest marnie, kamera błądzi po planie, więcej ukrywając niż pokazując, prezenterzy mamrocą coś pod nosem, nie objaśniają co i dlaczego robią, wybierają dziwaczne strategie, pstrykają dość nieudolnie itp. Jednak może jakiś potencjał tu się kryje – co myślicie? I jaki to gatunek? Czy to ameritrash czy drewniane krążki to uniemożliwiają?

W grze od 3 do 5 graczy przenosimy się do wnętrza słynnego pociągu Orient Express. W Paryżu dochodzi do morderstwa, od tej tej pory mijając Strasbourg, Monachium, Wiedeń, Budapeszt i zmierzając do Istambułu, uczestnicy próbują wykryć podejrzanego, jego modus operandi oraz czas, miejsce i motyw zbrodni. Czyli kto, co, kiedy, gdzie i dlaczego zamordował.

5 rund - 5 miast do celu (źródło: Days of Wonder)

Rozgrywka będzie trwała pięć rund, przy czym każda runda ma miejsce w jednym z miast. Orient Express złożony jest z 6 wagonów, w każdym dostępna jest jedna akcja.  Pozwalają one podejrzeć karty przeciwników lub handlować kartami między sobą. Na przykład wszyscy oprócz gracza aktywnego muszą odsłonić jedną ze swoich kart, np. kartę podejrzanego. W momencie gdy zobaczysz dwie karty ze śladem zbrodni, możesz zanotować to na swojej karcie dedukcji.

Przykładowe karty zbrodni (źródło: Days of Wonder)

Wszystkie karty, oprócz tych dotyczących zbrodni w rozgrywce będą występować w dwóch kopiach. Aby udowodnić “co, kto, gdzie, kiedy i dlaczego”, gracze będą musieli wytropić te pojedyncze karty. Do pomocy, będziemy mogli użyć specjalnej zdolności postaci, którą będziemy kierować. Będzie to albo możliwość zdobycia dodatkowych informacji z jednej z kategorii lub też w przypadku jednej z osób, dostaną więcej czasu na rekonstrukcję zbrodni (tym samym możliwość wykonania większej ilości akcji). Jako handicap, doświadczeni gracze będą mogli zrezygnować z używania tych specjalnych zdolności. Ktokolwiek odgadnie więcej elementów zbrodni, wygra grę.

Orient Express (źródło: Days of Wonder)

Gra dostępna ma być w kwietniu tego roku, za cenę około 50$ / 45€

[źródło: Days of Wonder i BGN]

Na koniec stycznia Rio Grande Games wyda też reedycje  znanej gry Reinera Knizii Traumfabrik, pozwalającej nam się wcielić w producentów filmowych. Nowa wersja nosi tytuł Dream Factory i poważnej zmianie uległa strona wizualna. Warto dodać, że nazwiska aktorów, reżyserów i nazwy filmów – podobnie jak w wersji Hollywood Blockbuster – są niestety wariacjami rzeczywistych odpowiedników (np. Al Placebo czy Sylvester Salloon). Tutaj można zapoznać się z angielskimi regułami.

Dream Factory

[BGN]

Zdjęcie: cobalto

Pomysł

W dzisiejszych czasach niemożliwe staje się wymyślenie czegoś absolutnie nowego. Po wielu setkach lat rozwoju literatury, teatru i sztuki, po dziesiątkach lat rozwoju filmu, gier komputerowych i video, natykając się na pozornie nowatorskie rozwiązanie, zawsze można zaleźć jej wcześniejszy pierwowzór. Co za tym idzie we współczesnym świecie prawdziwą cnotą staje się umiejętność adaptowania znanych rozwiązań z jednego medium w drugie.

W grach planszowych szczególnie częste bywa zapożyczanie tematów, pomysłów i mechanik. Prawdą jest, że niektórym twórcą wychodzi to lepiej i czujemy świeżość nowego produktu, u innych mamy w ustach posmak odgrzewanych kotletów. Vlaada Chvatil jest właśnie twórcą pierwszego rodzaju, który posiada niezwykły talent dostrzegania atrakcyjnych idei w innych produkcjach i tworzenia z nich zupełnie nowych, nieszablonowych pozycji. Tak było z Cywilizacją : Poprzez Wieki wzorującą się na Civilization Sida Meiera, tak było z Galaxy Truckerem pochodzącym od Factory Fun, tak wyglądała sprawa z Graenaland wywodzącym się z Osadników z Catanu, tak powstał Space Alert jako unikalne połączenie popularnych gatunków: gier kooperacyjnych i gier czasu rzeczywistego.

I tak jest oczywiście z grą Dungeon Lords. Vlaada Chvatil wzorował się na jednym z najciekawszych pomysłów, który powstał w grach komputerowych – mechanizmie zmiany stron w odwiecznej walce poszukiwaczy przygód i potworów w mrocznych podziemiach. I tu się należą się szczególne słowa uznania, że wybrał znakomity temat i odwzorował go w postaci grywalnej gry planszowej.

Zdjęcie: enzo622

Planowanie akcji

Oczywiście na wybraniu atrakcyjnego klimatu tworzenie gier planszowych się nie kończy (choć niestety u niektórych projektantów już tak). Potrzeba jeszcze stworzyć reguły, które gracze polubią i docenią. W Dungeon Lords rdzeniem mechaniki jest system wybierania trzech kart z talii kart akcji. Przy czym dwie wybrane akcje blokują się i nie będziemy mogli z nich skorzystać w kolejnej turze.

Rozwiązanie to sprawdza się znakomicie i podczas rozgrywki w Dungeon Lordsa od razu zdobywa uznanie graczy. Możemy na bieżąco obserwować co na pewno konkurenci nie są w stanie zagrać i tym samym próbować dedukować jaką kartę zagrają. Równie ważne staje się na tym etapie gry podjęcie decyzji w jakiej kolejności zagramy własne akcje, i które z tych akcji możemy sobie zablokować na najbliższą turę.

Jednym słowem daję mocny plus za ten element mechaniki.

Zarządzanie podziemiami

Stworzenie planszowej wersji Dungeon Keepera to przede wszystkim udostępnienie satysfakcjonujących rozwiązań umożliwiających zarządzanie swoimi mrocznymi włościami. I również tutaj Vlaada Chvatil nie potraktował tematu po macoszemu. Stworzył bowiem subtelną sieć powiązania pomiędzy zasobami (jedzenie, złoto i impy), a czynnościami jakie będziemy chcieli wykonać (rozbudowa podziemi, rekrutacja potworów, otrzymywanie dodatkowych bonusów i punktów zwycięstwa).

W czasie dwóch godzin rozgrywki gracze cały czas muszą podejmować decyzje, jakie zdobyć surowce, jak je najlepiej wykorzystać, aby stworzyć silnik, którzy oprze się agresywnym odwiedzinom rzeszy awanturników, i który ostatecznie da nam najwięcej punków zwycięstwa.

Zdjęcie: LordT

Punktowanie na koniec

Do zalet Dungeon Lordsa zaliczam również rozbudowaną liczbę elementów, za które otrzymamy punkty zwycięstwa. Można wpłynąć na swój wynik dzięki rozbudowanej sieci lochów, byciu najmroczniejszym władcą podziemi albo pokonaniu dużej liczby bohaterów, i jeszcze z wielu innych powodów. Najważniejsze, że istnieje wiele dróg do zwycięstwa. Można wybrać sobie jakąś strategię i być jej wiernym, można lawirować mniej lub bardziej po wszystkich punktowanych elementach. I każdy sposób ma perspektywy sukcesu.

Zdjęcie: LordT

Karty specjalnych wydarzeń

Karty specjalnych wydarzeń. jak to zwykle bywa, mają w Dungeon Lords wprowadzić trochę świeżości do każdej partii i dostarczyć niezbędnych emocji. Warto dodać, że każda z kart wpływa na wszystkich graczy, a więc powinno być w miarę sprawiedliwe. Pozory jednak mylą.

Wszystkie karty mają działanie negatywne, ale dla jednego gracza mogą być drobnym pstryczkiem w nos, a dla drugiego katastrofą nie gorszą niż trzęsienie ziemi. Przykładowo „Każdy gracz musi zapłacić 2 jedzenia lub traci 3 punkty zwycięstwa za każde brakujące jedzenie”. Tym samym zdarzyła się sytuacja, że akurat jedni mieli potrzebną żywność, bo byli przed zakupami, a inni byli już po i właśnie dostają potężną fangę w nos i 6 ujemnych punktów zwycięstwa. Na pewno w tym momencie emocje się pojawiły, gorzej, że negatywne i skierowane w stronę autora gry.

Zdjęcie: cobalto

Skalowalność

Trzeba jasno powiedzieć, że Dungeon Lords to gra dla czterech osób. Tryb trzyosobowy i dwuosobowy to sztuczne twory stworzone tylko po to zaspokoić współczesne standardy eurogier. W Dungeon Lords grając w innym niż czteroosobowym gronie, musimy brakujące osoby symulować przez losowe wybieranie akcji z dostępnej talii kart. Co oprócz tego, że jest męczące i irytujące, to dokłada kolejną cegiełkę losowości do już wysokiego muru przypadku.

Zdjęcie: LordT

System doboru bohaterów

Z punktu widzenia władcy podziemi interesuje nas jak najbardziej efektywne pokonywanie odwiedzającej nas gromady chuliganów. Zniszczenia naszych włości są dość kosztowne i warto nie ignorować wskaźnika kto akurat należy do najmroczniejszych władców. Ponieważ czym jesteśmy bardziej źli tym wyrusza do nas trudniejsza i mocniejsza ekipa. Niestety też tylko teoretycznie.

Z mojego doświadczenia wynika, że wcale nie rzadko tworzą się dziwne układy bohaterów. Bywa, że na pierwszym miejscu wybrany zostaje wojownik (czyli najtrudniejszy), bo ma dużo wytrzymałości, a gdzieś dalej znajdują się czarownicy czy złodzieje. I pomimo tego, że staraliśmy się być spokojnym i cichym władcą dostajemy czarodzieja, który równa nam z ziemią podziemia, natomiast najmroczniejszy władca otrzymuje wojownika, którego pokonuje w pierwszej turze walki.

Moim zdaniem systemowi wyboru postaci brakuje sporo do ideału i nie gwarantuje on żadnej reguły. Przez co nasze przemyślane strategie i decyzje rozbijają się o barierę o nazwie “Brak fartu”.

Zdjęcie: doll_face

Pozorna mózgożerność

Gra od początku do końca jest kreowana na mózgożerną produkcję (i w zapowiedziach, i w różnych autorskich wypowiedziach, i w zasadach), w której losowość jest tylko niezbędną przyprawą mającą poprawić smak całości. Przez najróżniejsze fora, od BGG do naszego rodzimego forum, przewijają się ostre starcia osób twierdzących, że gra faktycznie jest móżgożerna i daje spore pole do popisu, z takimi co mają zdanie zupełnie przeciwne. Ja po swojej styczności z Dungeon Lordsem należę do tych osób, które zdecydowanie uważają, że cała otoczka ciężkiej gry to pic na wodę i fotomontaż.

Wszystko w tej grze jest pozorne, a o prawdziwości tej tezy musimy się co krok dowiadywać. Planujemy pilnować się na ścieżce bycia najmroczniejszym z władców i zapraszać tylko najmniej niebezpiecznych awanturników? Co z tego jak ostatecznie dostajemy takich co robią nam najwięcej szkód. Widzimy co przeciwnicy nie mogą zrobić i staramy się przewidzieć ich najbliższe ruchy? Co z tego jak kolejność realizowania akcji potrafi być chaotyczna, a przeciwnicy mają sporo decyzji do wyboru i ciężko przewidzieć ich naturalny ruch. A do tego jeszcze otrzymujemy zalew nieprzewidywalnych okoliczności ze strony specjalnych wydarzeń i czarów.

Dungeon Lords jest niczym wędrówka poszukiwacza skarbów przez tajemniczą świątynie, do której księgę z poradami sprzedał nam nieuczciwy handlarz. Idziemy przez kamienne płyty zgodnie z poprawnymi symbolami, gdy naraz jeden z nich pęka i wpadamy 5 metrów w dół. Ustawiamy zgodnie z opisem starożytnej księgi układ dźwigni, a zamiast pojawienia się skarbu pomieszczenie wypełnia się wodą. Okaleczeni i przerażeni wreszcie wybiegamy na zewnątrz, a tu niebo spada nam na głowę.

Podsumowanie

Zderzając genialne patenty z poważnymi wadami tej gry, nie pozostaje mi nic innego jak wystawić ocenę ogólną pośrodku skali. Zwykle przypada ona grom po prostu przeciętnym, ale w tym przypadku trzeba dokładnie zaprotestować tej nomenklaturze. Dungeon Lords dzięki tematowi i mechanice jest na pewno pozycją wybijającą się ponad przeciętność. Widać wyraźnie, że autor się napracował i włożył sporo serca w grę. Stawiam natomiast taką ocenę, bo uważam, że rozgrywka poważnie rozmija się z oczekiwaniami, że mami, robi pozory czegoś czym nie jest, przez co wielu z graczy mocno się rozczaruje całością. Sporo decyzji, zasad, wielka losowość, brak żelaznych reguł i dwugodzinny czas rozgrywki nie są dobrym połączeniem. Bywa też, że zdajemy sobie o tym sprawę dopiero z czasem. Pierwsza rozgrywka może zachwycić, ale z partii na partię gra bywa coraz bardziej irytująca i zniechęcająca. Aż ląduje na półce, a jej najlepszym towarzyszem niedoli staje się kurz.

ja_n (2/5) – Dungeon Lords zupełnie do mnie nie trafili. Chaos, losowość, dłużyzny. O ile nie boję się żadnego z tych elementów z osobna, to w połączeniu wypadają blado. Za dużo kruczków, wyjąteczków i regułek, za mała kontrola nad rozbudową lochów, brak kontroli nad podziałem bohaterów, którzy są bardzo zróżnicowani pod względem siły i mogą przypadkowo tworzyć mordercze kombosy. Gdy na to wszystko nałożymy długi czas rozgrywki, to wychodzi ocena taka jaką wystawiłem.

Ink (5/5) – Miałem okazję zagrać tylko raz, po którym to razie gra niezwłocznie trafiła na listę do kupienia, a niedługo później – na półkę. Uwielbiam gry, w których reguły wynikają z settingu, a nie setting doklejany jest do reguł. Lubię “kruczki, wyjąteczki i regułki”, jeśli mają one logiczne uzasadnienie. Nie przeszkadza mi losowość czy brak możliwości ścisłego planowania na pięć rund do przodu, jeśli jest to przesłonięte dobrą zabawą – a tak właśnie odbieram Dungeon Lords. Ani przez chwilę nie oczekiwałem mózgożernego potwora i może dlatego na grze się nie zawiodłem.

Don Simon(3/5) – Właściwie mogę w pełni podpisać się pod tekstem Pancho. Bałem się wystawiać ocenę, bo jednak w przypadku tej gry w kolejnych partiach wrażenia mogą być inne. Słowa weterana mnie jednak uspokajają – pierwsze odczucia były prawidłowe. W moim wypadku DL to gra niezrealizowanych oczekiwań. Nieważne, czy uzasadnioną, czy nie – miałem nadzieję, na grę o poziomie skomplikowania i możliwości Cywilizacji z oryginalną tematyką czerpiącą ze wspaniałego pierwowzoru. Niestety poziom losowości i chaosu generowanego przez graczy, połączonych z ciągnącą się i nudną walką są dla mnie nie do zaakceptowania. Chętnie zagram jeszcze raz, by dać grze jeszcze jedną (ostatnią?) szansą, ale póki co cieszę się, że nie kupiłem jej w ciemno. A impy są świetne!

yosz (3/5) – po jednej rozgrywce: w zasadzie koledzy powiedzli wszystko co chciałem. Od pierwszych stron, instrukcja bombarduje nas ostrzeżeniami o ciężkości gry. o tym jak nie powinniśmy siadać do niej z niedzielnymi planszówkowiczami. Coż z tego, skoro tak jak zauważył Pancho, jest to ciężkość pozorna, wynikająca głównie z ilości zasad i mini-reguł, które należy spamiętać. Można planować, kombinować, a i tak zostanie to najprawdopodobniej obrócone w pył przez losowe czary, losowe portwory i bohaterów, losowe komnaty i pułapki, i przede wszystkim losowość w postaci decyzji innych graczy. Przed wszystkim tym możemy się bronić w ten czy inny sposób, ale nigdy nie uda się wybronić w pełni. Dla mnie Dungeon Lords jest grą, która nie może się zdecydować czy chce być Cywilizacją czy Galaxy Truckerem. Muszę zagrać przynajmniej jeszcze raz, żeby sprawdzić czy się nie pomyliłem w ocenie, ale mam nieodparte wrażenie, że te 2h lepiej spędzę grając dwa razy w Galaxy Truckera, albo prawie całą rozgrywkę we Through the Ages.

bazik(4/5) – całkiem solidna pół-ciężkawa eurogra z ciekawą mechaniką i fantastyczną tematyką. Losowość zdecydowanie do zapanowania jak się zagra więcej niż raz i wiadomo czego się spodziewać. Jedna z tych gier gdzie wygrana schodzi na dalszy plan, po prostu bardzo przyjemny jest proces grania/rozbudowy swojego lochu, końcowe liczenie punktów jest jakby opcjonalne. Wydaje mi się że kluczowe dla docenienie tego tytułu jest nie nastawianie się na nic lekkiego ani na coś co się ‘rozgryzie’ po pierwszej grze.

Gra Wroniec wpadła w moje ręce zupełnie niespodziewanie. Odkąd Jacek Dukaj zadebiutował czytam – z ogromną przyjemnością – wszystko co napisał. Szukając informacji o najnowszej jego książce „Wroniec” trafiłem na konkurs, w którym jedną z nagród była gra planszowa. Tak udało się zdobyć egzemplarz.

Wygląd i zawartość

Gra zapakowana jest w pudełko rozmiarów „Puerto Rico”, nietypowo otwierane z krótszego boku (jak pudełko kart). Efektowne grafiki Jakuba Jabłońskiego wykonane w wysokiej jakości zachęcają do szybkiego otwarcia gry. W środku zaskakująco mała plansza (składana jedynie na pół) z torem złożonym z maluśkich pól – pionek Adasia jest wyraźnie większy. Gdy kilka pionków musi stanąć na jednym polu okazuje się to niemożliwe (być może w zamyśle autorów miało to podkreślić ówczesny deficyt mieszkaniowy…).

Wroniec

Większość pól ma specjalne oznaczenia. Mnóstwo negatywnych i kilka rodzajów zdarzeń korzystnych dla gracza. Zdarzenia opisane są na kartach, ale jest to opis wpływu na grę (np. strata kolejki, cofnięcie się o 3 pola itp.), który jest w znacznie bardziej czytelny sposób powtórzony w instrukcji. Zatem karty – grube i solidne, w kolorze przypominającym ówczesne legitymacje – pełnią li tylko rolę pomocniczą przy poznawaniu tamtych czasów. Prócz opisu związanego z zasadami, na kartach są notki historyczne. Notki te nie mają żadnego wpływu na rozgrywkę i w moich rozgrywkach karty po prostu leżały w pudełku.

Pionki graczy, żetony Taty oraz wieża Wrońca są wykonane z prasowanego drewna, oklejonego pięknymi grafikami. Cóż z tego, skoro pionki oklejono jednostronnie! W czasie gry często trzeba obracać pionki by się zorientować do kogo należą. A wystarczyło podstawki pokolorować! Okleina ma tendencję do rozwarstwiania się, co źle wróży trwałości gry, która w zamyśle twórców ma być intensywnie używana w szkołach przez raczej przypadkowych graczy. Pionki montowane są przez graczy w podstawkach na wcisk. Już teraz, po kilku zaledwie rozgrywkach, niektóre wypadają. Żetony zdobywane w czasie wędrówki są nadspodziewanie solidne, ale znów jednostronne. Zrozumiałe, że grafiki dwustronne podrażają produkcję, ale pianka z której te żetony wycięto mogła być zróżnicowana kolorystycznie.

Wroniec

Reasumując. Plansza ładna graficznie, ale za mała i niepraktyczna. Pionki trwałe i oryginalne, ale niepraktyczne. Żetony duże i czytelne, chociaż powinny być dwustronnie oznaczone.

Rozgrywka

Reguły są tak proste, że aż prostackie. Rzut kostką (w kilku przypadkach wymagana jest określona ilość oczek) i ruch. Zbieranie żetonów albo odczekiwanie kar. Pól specjalnych jest na torze większość, ale nigdzie w przepisach nie ma wyjaśnienia, czy wejście na takie pole w wyniku działania innego pola (np. karne cofnięcie o kilka pól) ma ponownie wymuszać działanie specjalne. Ot, taka mała niedoróbka. Na torze jest kilka pętli. Pole rozpoczynające pętlę ma zawsze specjalne właściwości. Jednak znów brak w przepisach wyjaśnienia, co robić, gdy po prostu to pole specjalne mijamy. W zasadzie można się domyślać, że idziemy krótszą trasą, jednak pola specjalne raz kierują nas skrótem, a raz okrężnie. Ot, kolejna mała niedoróbka.

Wroniec

Gra ma trzy fazy. Pierwsza – dojście do wieży Wrońca polega na uzbieraniu pożytecznych fantów. Ostatnia – dojście do mety, to opłacanie trasy tymi fantami. Brzmi ambitnie, ale przypominam, że jedyny nasz wpływ na grę, to rzut kostką! Zatem głównie turlamy, a potem coraz częściej w ostatniej fazie, karnie przeczekujemy stracone tury. Zwłaszcza końcówka potrafi rozbawić – bo złościć się nie ma czym – gdy musimy wyrzucić dokładną ilość oczek, by wejść na pole meta.

Faza środkowa to sedno zabawy (?). Krążymy wokół wieży Wrońca próbując zdobyć żeton Ameryka (można go także wymienić za wcześniej zebrane fanty), by wymienić go za żeton Taty. Gdy się to uda, czeka nas sprawdzian szczęścia, bo konsultant probabilistyczny (a był taki!) tak dobrał układ pól, by prawie na pewno tych kółek było kilka.

Reasumując. Na nic, ale to zupełnie, nie mamy jakiekolwiek wpływu. Turlanie, turlanie, turlanie. Z całą pewnością chociażby Chińczyk jest grą pełną emocji, głębokiej strategii i sprytnej taktyki.

Podsumowanie

Wroniec, to antygra. Jest mi szczególnie przykro. Uwielbiam prozę Dukaja. Teraz wiem, że będzie ona kojarzona także z grą-gniotem. Płacę podatki i po raz kolejny widzę, jak zostały wydane na rzecz po prostu niedobrą. Okres stanu wojennego to czas pełen emocji, a ta gra oferuje jedynie frustrację z powodu nieudanych rzutów kostką.  Efektowna oprawa graficzna to jedyne co warto zapamiętać  (dobrze, że chociaż żetony zapewne da się wykorzystać do innych gier).

Wroniec

Dirka Henna wielu z nas zna tylko jako autora świetnego Shoguna. I mimo, iż ma na swoim koncie kilkanaście innych gier (w tym całkiem przyzwoitą serię Alhambra) właśnie ten tytuł jest niewątpliwie jego najbardziej uznanym dziełem. Po wielu latach odcinania kuponów od Alhambry w roku 2009 mamy okazję zapoznać się z jego nowymi pomysłami. Colonia to jeden z nich.

Jasno i klarownie

Gracze wcielają się w głowy rodów walczących o prestiż i dominacje w średniowiecznej niemieckiej metropolii. Umiejętnie wykorzystując swoich kamratów, zarabiając na wysyłce towarów, a wreszcie kupując cenne relikwie budują swoje wpływy w mieście. Zwycięzca będzie nim rządził ze swojego przyozdobionego świętymi rękami, cierniami, paznokciami, drewienkami i szmatkami salonu. Sukces towarzyski gwarantowany.

Pomysłowa i ładna arena zmagań (autor: Keith Leonard)

Mechanika jest spójna, a reguły dość łatwe do wytłumaczenia. Gra toczy się 6 tur-tygodni, które z kolei podzielone są na fazy-dni. Poniedziałek to setup – przypływają statki, pojawiają się edykty, a kupcy i rzemieślnicy rozkładają swój towar. We wtorek za pomocą kart wysyłamy naszych pomocników do ratusza, co zadecyduje o kolejności w najbliższym tygodniu i sile głosu podczas głosowań nad edyktami. W środę zdobywamy surowce – wybieramy stragany, z których nasi robotnicy przyniosą nam skórę, drewno, futra itp. W czwartek kombinacje surowców zamieniamy u rzemieślników na towary. W piątek towary ładujemy na statki, z których część odpływa w sobotę dając przychód. W niedzielę za mozolnie zarobione pieniądze kupujemy relikwie dające punkty zwycięstwa. Ani dnia odpoczynku – życie naszych przodków zaiste było ciężkie.

Łyżka miodu…

Chcąc osiągnąć sukces trzeba przede wszystkim dobrze gospodarować swoimi pomocnikami. Poprzez ciekawy mechanizm ich blokowania (robotnicy wykorzystani w środę będą ponownie dostępni w czwartek w następnym tygodniu) należy rozważnie i z wyprzedzeniem planować ich użycie. Dodatkowo każda faza ma drobne niuanse, które sprawiają, że wybory nie są trywialne i wymagają przemyślanych decyzji. We wtorek musimy odpowiednio zarządzać kartami (zestaw z cyframi 3-8) – każdą będziemy musieli wykorzystać raz – by wyważyć chęć bycia pierwszym w kolejności z blokowaniem pomocników. W środę każda kostka surowca wymaga pomocnika, a ponieważ musimy opróżnić cały stragan należy nie tylko kontrolować rodzaj, ale też ilość potrzebnych nam kostek. Rzemieślnicy pracujący w czwartek mają ograniczone możliwości – jeśli nasi pomocnicy zbyt późno staną w kolejce (a im później staniemy tym więcej pomocników zużyjemy) będą musieli czekać na produkt do kolejnego tygodnia. Statki, które odwiedzamy w piątek posiadają określone potrzeby – ładownie wymagają konkretnych towarów i każda z nich przyjmie tylko jednego gracza. Im więcej towarów załadujemy tym więcej zarobimy, ale zbyt długo je ciułając damy się łatwo wyprzedzić rywalom. W sobotę część statków odpłynie dając graczom przychód w walucie miasta, do którego płyną, a ponieważ relikwie, które kupujemy w niedzielę również wymagają różnych walut należy nie tylko starać się zarobić jak najwięcej, ale też zarobić odpowiednie pieniądze. Do tego wszystkiego w każdym tygodniu pojawią się 3 edykty, które poddane zostaną pod głosowanie. Zmieniają one nieco sytuację na planszy – dodadzą dodatkowe stragany kupców, relikwie, zmuszą część statków do natychmiastowego wypłynięcia, umożliwią wymianę pieniędzy lub zwrócą wykorzystanych pomocników itp. Zwykle nie wpływają na sytuację w szczególnie istotny sposób i są tylko dodatkowym smaczkiem. Czasem jednak mogą bardzo pomóc lub przeszkodzić.

Rzemieślnicy nie wszystkich zdążą obsłużyć (autor Henk Rolleman)

…w beczce dziegdziu

Całość, może niezbyt oryginalna, ale w założeniu interesująca i dająca nadzieję na wymagającą intelektualnie zabawę jest całkowitym rozczarowaniem. Zamiast na letnią kolonię na schludnych, choć mało szalonych niemieckich plażach trafiamy na obóz przetrwania „PRL style” z ruinami fabryki za płotem i codzienną kanapką z pasztetem na śniadanie, obiad i kolację. Niestety, tutaj nikt nam pieniędzy nie odda.

O ile początki tygodnia są obiecujące i zdobywając surowce i walcząc o dobre miejsca w kolejce do rzemieślników mamy możliwość (czasem obarczonego delikatną nutką ryzyka) planowania, to obecność w grze aż czterech walut i konieczność ich dopasowania do kapryśnych dostawców relikwii jest nie tylko trudna, ale po prostu głupia i odzierająca zabawę z iluzji jakiejś większej kontroli nad przebiegiem rozgrywki. Coś tam dziubiemy, móżdżymy nad kombinacjami surowców i umiejętnie przerabiamy je na towary tylko po to, by w efekcie zdobyć jakąś tam walutę i albo kupić karty z punktami (jeśli akurat nam pasują), albo ciułać kasę i liczyć, że w przyszłości uda się nam ją wykorzystać. Teoretycznie nie jest to jakieś dyskwalifikujące, ale jeśli możliwa jest rozgrywka, w której w pierwszych turach zbieramy pieniądze i nie mamy ich na co wydać, bo akurat dostępne relikwie wymagają innych walut, a w końcowych nic nie zarabiamy (i nie możemy nic kupić), bo akurat jedyny statek, który może odpłynąć ma ładownie zapchane od dwóch tygodni, to wielu graczy będzie wolało obejrzeć emocjonującą relację z nocnego posiedzenia Sejmu, niż wracać do Colonii. A część ucieknie jeszcze przed końcem.

Wygra ten, kto najlepiej zamieni papierki z prawej na karty z lewej (autor Laszlo Molnar)

Losowość może się dać we znaki, ale w specyficzny sposób. Osławiona kostka wykorzystana jest bardzo sprawnie dodając kolejny wymiar do decyzji związanych ze zleceniami rzemieślników (po ustawieniu pomocników ilość niektórych możliwych do realizacji zleceń może zostać w zależności od rzutów zwiększona). Zatem cień rzucany przez poczciwą kostkę był z pewnością wyolbrzymiony. Najbardziej przeszkadza losowa dystrybucja elementów w sposób bezpośredni i największy wpływających na końcowy wynik – statków i relikwii. Ponieważ w grze występują aż cztery różne waluty niezwykle ważne jest, by zarządzać gotówką w sposób umożliwiający kupno najdroższych i najbardziej cennych relikwii. A jak w sensowny sposób to robić, gdy nie mamy żadnej kontroli nad tym, czy w danym tygodniu będziemy w ogóle mieli szanse zarobić ruble, czy wydać wcześniej uciułane franki na wysoko punktującą relikwie?

Ofiary składane przy posągu bożka losowości

Więcej, nie znaczy lepiej

Niestety gra jest niepotrzebnie przekomplikowana. Cztery różne waluty wydają się pomysłem sztucznym i wprowadzonym na siłę – tak, jakby autor stwierdził, że  w wersji prostszej gra staje się prostacka. Brakuje większych emocji, a te które są, zamiast rosnąć (dając graczom możliwość przeżycia pełnego fajerwerków i rozstrzygającego się do ostatnich chwil finału) utrzymują się stałym, niskim poziomie (a czasem wręcz zupełnie zanikają). Edykty, które powinny dodawać kolejny wymiar decyzji wprowadzają tylko niepotrzebny chaos. Czasem wprawdzie potrafią uratować grę – zmuszając statki do natychmiastowego wypłynięcia dają graczom dostęp do kolejnych pustych ładowni lub umożliwiając wymianę jednej waluty na inną dają szansę ucieczki przed ślepym determinizmem losowych relikwii – zwykle jednak są tylko niepotrzebną formalnością.

Gra skaluje się dobrze, to znaczy w każdym wariancie jest tak samo beznadziejna. Aczkolwiek należy przyznać, że jednak przy mniejszej ilości graczy (3-4) zabawa trwa krócej(nie więcej niż 2 godziny), jest większe poczucie kontroli nad wynikiem, a chaos wydaje się nieco mniejszy. Ale za to mechanizm blokowania pomocników wydaje się być wtedy mniej wymagający, co praktycznie eliminuje ten jedyny naprawdę ciekawy element gry. Właśnie te dwie rozgrywki w skromniejszym gronie ratują grę przed byciem kompletną katastrofą – coś tam się działo, nie trwało to zbyt długo i trzeba było pomyśleć.

Jedynym prawdziwym atutem gry jest jej wykonanie – ładna i pomysłowa plansza, mnóstwo kosteczek, dwujęzyczne (angielsko-niemieckie) karty – wszystko na bardzo dobrym, światowym poziomie. Z drugiej jednak strony pudełko cierpi na przerost ego – na półce rozpycha się niczym planszowa wersja „Wojny i Pokoju”, będąc w rzeczywistości pisanym dużą czcionką “Jankiem Muzykantem” – jego zawartość spokojnie zmieściłaby się na dwa razy mniejszej powierzchni. Utrudni to nie tylko transport gry na spotkanie w klubie (co polecam, gdy chcecie w spektakularny sposób opuścić grono jego członków), ale nie pozwoli też upchnąć gry w jakimś ciemnym kącie Waszej domowej kolekcji będąc wstydliwym i głośno krzyczącym dowodem rozrzutności gospodarza.

Żeby nie było za łatwo kolory pieniędzy dobierał daltonista

Zdecydowanie odradzam. Niech najlepszym potwierdzeniem tej opinii będzie fakt, że z nikim nie grałem w tę grę więcej niż raz – pierwszy był zawsze tym ostatnim. Z czystym sumieniem mogę Colonię polecić tylko twórcom gier – niech zobaczą czego unikać przy projektowaniu gier.

Na koloni poznałem:

ja_n (1/5 ): Colonia robi niezłe wrażenie w trakcie tłumaczenia reguł i utrzymuje się ono gdzieś do połowy pierwszej rozgrywki. Wydaje się, że autor umieścił w niej kilka ciekawych mechanik, że umiejętnie połączył mechanikę worker placement, konieczność długofalowego planowania i zarządzania zasobami, widać jak na dłoni że gra jest pięknie wydana. Potem to mija. Okazuje się, że Colonia jest absurdalnie przekombinowana. Masakrycznie długi łańcuch kolejnych akcji z których każda następna zjada produkty poprzedniej, a żadnej z tych akcji nie można zaplanować wcześniej bo nie wiadomo co zrobią inni gracze sprawia, że gracze tracą motywację do gry. Żeby zaplanować swój ruch trzeba obejrzeć jakie są dostępne relikwie, popatrzeć czy są dostępne statki dające walutę konieczną do zakupu tych relikwii, sprawdzić czy można wyprodukować towary które na te statki chcemy załadować, czy są na rynku surowce wymagane do tych towarów i policzyć ile na to wszystko będziemy potrzebowali ludzi. A potem wykonać te zaplanowane czynności w odwrotnej kolejności. Jeśli jedna z nich pójdzie źle, ktoś nas uprzedzi, głosowanie ustaw coś nam zablokuje, cała runda idzie do pieca. I tak w kółko. Skłamałbym jednak gdybym określił moje odczucia jako irytacja. To raczej znudzenie i obojętność.

folko (4/5): Będę chyba jedyną osobą w redakcji, której gra się podobała. Grałem raz, więc może po kolejnej byłbym zdegustowany/znudzony/sfrustrowany, ale ta jedyna do tej pory rozgrywka była dla mnie bardzo miła. Bardzo podobał mi się “łańcuszek zależności” który był dla mnie klimatyczny i miał jakiś sens. Owszem zaplanowanie działań było dość trudne, być może niewykonalne – nie jestem w stanie ocenić tego po jednej partii, ale nie przeszkadzało mi. Z chęcią spróbowałbym raz jeszcze… Problemem może być grupa docelowa. Colonia to raczej nie jest gra rodzinna, przynajmniej nie dla zwykłej rodziny – jest do tego za trudna. Jak widać z recenzji nie trafiła do serc bardziej zaawansowanych graczy, przynajmniej u nas w redakcji – bo w świecie to już bywa różnie. Wygląda na to, że będę z Szymonem musiał się na coś wymienić ;)

Pancho (2/5) - Dirk Henn to etatowy twórca Queen Games, który dał świat tak wartościowe pozycje jak Wallenstein, Shogun i Alhambrę. Niestety w przypadku Colonii autor zamienił kreatywność i talent na wyrobnictwo i mizerność. Widać, że miał wykonać plan minimum i dostarczyć dla wydawcy na październikowy Essen dużą produkcję. Nie było weny, a czas gonił i tak powstała mieszanka najróżniejszych mechanik, średnio ze sobą współpracujących, festyn losowości, gdzie nie ma miejsca na zaplanowanie nawet jednej rundy. A do tego nuda, nuda, nuda. Panie Henn, czyżby zapomniał Pan, że tworzenie gier planszowych to coś więcej niż etat od 8 do 16? Gdzie się podziała dawna iskra boża? Nie stawiam oceny 1 tylko dlatego, że gra jednak działa, nie jest popsuta, nie ma poważnych błędów mechanicznych, co nie zmienia faktu, że jest to gra słaba.

W Journal: Singapore wcielamy się w ważne dla historii Singapuru osobistości, które rywalizują na polu prestiżu i wpływów. Dodatkowo trzeba zmierzyć się z  zagrożeniami okupacji, braku surowców i konfliktami wewnętrznymi. Przy samej grze może się bawić od 3 do 5 graczy, a czas rozgrywki wyniesie od 1 do 2 godzin. Po prezentacji gry można dostrzec, że mechanicznie nie jest to może ósmy cud świata, ale jednak nadal gra czerpiąca ze współczesnych rozwiązań. Coś co mogłoby spokojnie zainteresować uczniów choćby gimnazjum lub późniejszej podstawówki, gdyby tylko polskie gry edukacyjne opuściły bastion Memory i Chińczyka.

Z rozmowy można dowiedzieć się, że następną pozycją z linii wydawniczej Treefrog będzie Gettysburg. Podobnie jak Waterloo kolejna gra w całości poświęcona wielkiej bitwie z przeszłości. Na czerwiec planowany jest Age of Industry, czyli Brass dla mas. Gra ma posiadać podobną do Brassa głębię, przy jednoczesnym zmniejszeniu czasu rozgrywki o połowę. Plansza ma być dwustronna – z jednej strony Niemcy, z drugiej południowa część Nowej Anglii (północno-wschodni region USA). Na październikowy Essen planowana jest zupełnie nowa produkcja – London. W tej planszówce gracze będą odkrywać historię tytułowego miasta od czasów Wielkiego pożar Londynu (1666) do roku 1900. W wywiadzie znajdziecie też parę słów o Moongha Invaders: Mad Scientists and Atomic Monsters Attack the Earth!, niskonakładowej grze przygotowywanej na włoski festiwal gier PLAY.  We wspomnianym wywiadzie, do którego lektury gorąco zachęcam, znajdziecie też inne szczegóły dotyczące zapowiadanych gier.

Z mojej perspektywy czekam bardzo na krótszego Brassa. Uwielbiam ten tytuł, ale brakuje mi czasu i wytrwałości, żeby często do niego siadać. Skrócona wersja mogłaby okazać się strzałem w dziesiątkę. Choć oczywiście zdaję sobie sprawę, że może być ciężko utrzymać podobną głębie i złożoność gry. London wydaje się też ciekawy i z uwagą będę obserwował ten tytuł. Gettysburg jest zupełnie poza moim zainteresowaniem. Wojna secesyjna to jeden z najmniej interesujących dla mnie konfliktów, a romans Wallace’a z grami wojennymi, czyli Waterloo zupełnie nie przypadł mi do gustu (również mechanicznie). Znając zresztą kreatywność Wallace’a można przewidywać, że to jeszcze nie wszystko czym nas ten autor zaskoczy w 2010 roku.

Na początku tury uczestnicy wybierają w tajemnicy towary, które mają zamiar sprzedać, po czym je sprzedają. Aktywny gracz rozpoczyna aukcje przez podanie ceny jaką chce otrzymać za towar, następnie stopniowo obniża cenę aż ktoś zgłosi swoje zainteresowanie lub rynek udowodni, że dany produkt jest bezwartościowy. Jeżeli kilku graczy zgłosi swoją chęć kupna równocześnie, nikt z nich towaru nie dostaje i zostają ukarani utratą połową proponowanej stawki na rzecz sprzedającego (moim zdaniem trochę dziwaczne rozwiązanie).

Le Marché de Samarkand

Na koniec rozgrywki gracze liczą swoje punkty (rzadsze towary są bardziej wartościowe). Bierze się tutaj pod uwagę również liczbę posiadanych wielbłądów. Jeżeli będzie ich za mała ilość to gracz będzie musiał porzucić część towarów, co skończy się mniejszą liczbą punktów. I odwrotnie, kupno zbyt dużej ilość wielbłądów to zmarnowane pieniądze. Premiera gry odbędzie się w marcu na Międzynarodowym Festiwalu Gier w Cannes.

Cóż, nic specjalnie odkrywczego. Szykuje się po prostu kolejna ładnie wykonana eurogra. Osoby lubiące licytację pewnie się zainteresują, gracze, którzy szczerze jej nienawidzą nie dotarli pewnie nawet do końca niniejszego wpisu.

[BGN]

• Aktualności (… czyli co nowego w świecie gier)
• Zawsze chciałem urodzić się na polu bitwy i wieść życie awanturnika (Wywiad ze Sławomirem Maniakiem)
• Jak dobrze być złym (Claustrophobia)
• Wiedźmin z Arkham (Witch of Salem)
• Zostań petrodolarowym królem! (Pola Naftowe)
• Jarmark w klasztorze Shaolin (Kung Fu)
• Partia szachów w mafijnym półświatku (Kingpin)
• Wszyscy króla dworzanie (Intrigue)
• Księga wyzwań i błędów (Descent: Quest Compendium vol.1)
• Ahoj, szczury lądowe! (Captain Pirate)
• Czarną polewkę do stołu podano (Trucizna)
• Legendy i Magia (Earthdawn: Player”s Guide)
• Golemiczny środkowy palec (Wolsung: Magia Wieku Pary)

Magazyn jak zawsze dostępny  jest bezpłatnie do pobrania pod adresem: http://www.rebel.pl/x.php/193/Rebel-Times.html.

Przypomnę, że oprócz polskiej wersji językowej gry Martina Wallace’a, Boże Igrzysko przeszło też lifting i zostanie wydane w całkowicie nowej szacie graficznej, a także zostaną dodane reguły pozwalające grać w cztery osoby.

[źródło: Phalanx Games Polska]

Ubongo 3D… niestety nie w 3D

Podsumowanie

Od początku byłem wielkim fanem gier z serii Ubongo. Pierwsza z nich, chociaż ma największe szanse wylądowania na rodzinnym stole jest już dla mnie za prosta – przestała być dla mnie (i mojej Agnieszki) wyzwaniem. Ubongo Das Duell to mini-perełka w kolekcji – niewielkie wymiary i spore wyzwanie.

Ubongo 3D to całkowicie nowy wymiar w tej serii. Gra jest trudna – momentami nawet bardzo. Może przez to odrzucać przy pierwszym zetknięciu. Podczas rozwiązywania zagadek musimy pobudzić te obszary mózgu, których nie używamy aż tak często (chyba że na co dzień projektujemy w środowiskach CAD’owych). Ale dajcie szansę tej grze – po kilku partiach, kiedy wszystko zacznie “wskakiwać” na swoje miejsce, zabawa będzie rewelacyjna. Gra, pomimo swojej wysokiej ceny, jest warta każdej wydanej na nią złotówki.

Plusy:

+ wykonanie, wykonanie i jeszcze raz 3D

+ jeżeli ktoś lubi wyzwania – jest to najtrudniejsza gra z serii

Minusy:

- nie jest to już wersja dla każdego

- przy pierwszym zetknięciu może odrzucać nas poziom trudności

- niektóre zagadki 3-elementowe są wyraźnie łatwiejsze od pozostałych.

- cena i wielkość pudełka

Sprintem po ocenach

Pancho (5/5): Ubungo doczekało się tylu części, że byłem pewien, że formuła się wyczerpała i nie można na nic ciekawego już w ubongowym temacie liczyć. Jakże się myliłem. Przeniesienie gry w trzeci wymiar dało grze niezbędnego powiewu świeżości. Budowanie dwupiętrowych konstrukcji wymaga nieco innego podejścia i przestawienia odpowiednich trybików w mózgu, ale frajdy jest co niemiara. Nie mam też żadnych zastrzeżeń do systemu punktacji i wyboru plansz. Dla nowych graczy łamigłówki mogą być na początku trochę zbyt trudne, natomiast znawcy serii powinni być w pełni zaspokojeni.

Filippos (3/5): Ocena niska ale głównie dlatego że to nie mój rodzaj gier. Przepiękne wykonanie, wyśrubowany do granic poziom trudności i cena, która sprawaia że na usta ciśnie się brzydkie słowo na d.;) Moim zdaniem tylko dla zagorzałych fanów serii którzy często mawiają: “jestem hardcorem”.

Tym razem swój dziewiczy odcinek nagrał drugi zespół tworzący Planszostację pod przywództwem yosza.  Niestety jak to bywa z debiutami, nie wszystko toczy się zgodnie z planem. Musicie, więc wybaczyć nam dość niską jakość nagrania – przeszkadzający szum w tle i cichy głos prowadzącego, ale jak to mówią – pierwsze koty za płoty. Oprócz tego dostajecie mnóstwo ciekawego materiału:

• Dobre bo polskie – wywiad z Filipem Miłuńskim i minirecenzja Małych Powstańców
• Z szafy dziadka- recenzja Indonesii
• Plastikowe sześcianiki – ameritrash okiem eurogracza – recenzja Claustrophobii
• Wyzwanie – nowa zabawa o podawaniu gier spełniających pewne kryteria

Planszostacja 45 [18MB]

W The Ares Project od 2 do 4 graczy stanie na czele różnych frakcji rodzaju ludzkiego i będzie między sobą rywalizowało o przywództwo nad całą ludzkością. Każda frakcja posiada własną talię kart, w skład której wchodzą budynki, ulepszenia, ataki i specjalne zdolności. Co jednak najważniejsze każdy gracz będzie zagrywał swoje karty za zasłonką, dzięki czemu przeciwnicy nie będą wiedzieli co aktualnie buduje.

Po zagraniu karty ataku graczy będzie wybierał swojego przeciwnika. Następnie obaj walczący odrzucają swoje zasłonki i rozpoczyna się bitwa o kontrolę nad Granicą, czyli umownym obszarem znajdującym się na środku stołu. Przejęcie tych ziem w posiadanie pozwala zdobywać punkty i bezpośrednio atakować bazy przeciwnika. Celem całej gry jest zniszczenie wszystkich przeciwników lub zdobycie największej liczby punktów, gdy gra dobiegnie końca.

Kiedy dokładnie pojawi się The Ares Project w 2010 nie podano. Natomiast miło słyszeć, że ktoś nadal próbuje odwzorować na planszy najważniejsze cechy komputerowych RTSów. Mam tu na myśli między innymi ukrywanie wiedzy o stopniu rozwinięcia swojej bazy.

aut. Tomasz Baron

W hobbistycznej i zawodowej karierze niejednego felietonisty zajmującego się planszówkami przychodzi pora na rozprawienie się z męczącym problemem – jakie są trendy we współczesnych planszówkach i dlaczego gry wykorzystujące kości są tym trendom wbrew.  Zazwyczaj nasz bohater buduje wówczas głęboki i poparty wieloma argumentami wywód o tym, że kości wprowadzają chaos zamiast grzecznego, dającego się okiełznać urozmaicenia i że dużo lepsze efekty można osiągnąć innymi środkami. I że dzisiaj zrobić grę korzystającą z kości to w zasadzie już obciach. Jako rodzynki i wyjątki potwierdzające regułę są wymieniane udane tytuły “kościste”, jak choćby Yspahan, Kingsburg czy Osadnicy z Catanu.

Odkąd na polskim rynku pojawiła się recenzowana dziś gra, do tego panteonu dobrych tytułów, które bez kości nie byłyby już tak dobre dołączy kolejny. Pewnie nie zniweluje to pokusy wysnuwania uniwersalnych, generalizujących teorii w kolejnych felietonach, ale w końcu kropla drąży skałę – może z czasem stanie się dla wszystkich oczywiste, że dobrą grę można stworzyć ze wszystkiego, tak samo jak złą. Że nie ma żadnego mechanizmu, rekwizytu czy zasady gwarantującej grze wysoką lub niską jakość. Że dobrych gier się nie konstruuje, je się odkrywa. (ok, przyznaję, to ukradłem niezapomnianemu Grzegorzowi Ciechowskiemu, który wyraził się w ten sposób o dobrych kompozycjach)

Bo kości się rzuca

Albo pstryka. Właśnie. Czemu rzucać jak można pstrykać? W zasadzie czemu w ogóle mówić ludziom co mają robić? Niech rzucają, pstrykają, popychają, dmuchają, negocjują – wszystko jedno. Jak wygodnie. Byle kość zaczęła się turlać. Turlać? A po co ją do tego zmuszać? Niech robi co chce, może nawet płynąć. Jeśli da radę, bo uszykujemy jej schody. Jak da radę płynąć po schodach, to niech płynie. I taki fajny pomysł jest, żeby tych schodów było kilka i im niżej kość dopłynie, tym więcej zarobi punktów. Oczywiście o ile wypadnie szóstka albo piątka, bo za jedynki to dużo punktów nie ma. I nie będzie. Jakieś zasady muszą być. Inaczej stracą do nas szacunek.

No i oczywiście nie może być za dobrze – jak kość popłynie za daleko, to przechlapane – punkty też odpłyną.  No to odkryliśmy nową grę. Żeby sprawdzić czy to złoto czy tombak, trzeba zagrać. No to gramy. Gramy i co? I nic. Okazuje się, że jednak tombak. Za trudna. Nie da się trafić na ostatni (najwyżej punktowany) stopień, a jeśli go powiększymy, to niemal nie da się nie trafić. Nuda. To musi być czasem trudne, a czasem łatwe. A czasem musi wyjść przypadkiem. Co by tu zrobić? Wyrzucić? Może poszlifujmy, a nuż w środku jednak coś jest. Może zróbmy jakąś barierkę na końcu? Nie za dużą, ale taką żeby trochę pomagała? I zmniejszmy ostatni stopień, żeby z kolei nie było za łatwo? Może zamiast barierki wstawimy takie kołki, słupki czy coś? To wydawca tak zarządził, bo listewka za drogo wychodzi i brzydko wygląda.

I co? Złoto? Ech, nie złoto. Nic w tym stylu. To raczej coś znacznie twardszego, ząb można złamać. To… diament?

Bo jak rzucać to najlepiej w kogoś

Bo interakcja musi być. Bez interakcji nie ma gry, robi się pasjans. Więc niech kości się zderzają. Niech się stanie szaleństwo, niech zbijają się z planszy albo strącają na niższe stopnie. I stało się szaleństwo.

Bo jak inaczej nazwać grę, w której nigdy nie wiadomo na czym się stoi? Kiedy każda kość, choćby najlepiej ulokowana i pokazująca szóstkę może być wybita i zamiast 24 dać zero punktów? Kiedy każda kość, choćby najmarniejsza może być popchnięta niżej i przynieść zwycięstwo? Kiedy nawet przed ostatnim strzałem nie wiadomo co się stanie? Kiedy ostatnia runda ostatniej partyjki może odwrócić losy całej gry? Tak się definiuje słowo “ubaw”.

A jak rzucać to celnie

Tumblin’ Dice  to mieszanka umiejętności i szczęścia. To z jednej strony pełna swoboda (można kośćmi rzucać, pstrykać, popychać, co kto chce), z drugiej strony precyzja i opanowanie (trzeba dokładnie wyważyć siłę i kierunek rzutu). Nawet najlepszy pstrykacz-wymiatacz nie zapanuje nad tym co na kości wypadnie, ale może chociaż trafić na ostatni stopień, ten na którym wynik na kości mnoży się przez cztery. A więc w większości przypadków wygra, jednak od czasu do czasu pokona go jego własna teściowa. I będzie miała ubaw nie z tej ziemi.

Czy ta mieszanka jest właściwa? Czy proporcje dobrano odpowiednio? Czy nie okaże się czasem, że nic nie da się zrobić, wszystkim rządzą przeklęte kości? Być może. To zależy od graczy. Znajdą się tacy, którzy machną ręką na ten chaos. Którzy wolą trzymać losy rozgrywki we własnych rękach. Którzy wierzą, że trening czyni mistrza, a jeśli nie czyni, to trzeba zmienić dyscyplinę, bo ma czynić i już. Ale znajdą się i tacy, którym chaos nie będzie przeszkadzał i którzy za dobrą zabawę dali by się pokroić. A jeśli dobra zabawa to dla was zwroty akcji, emocje i kupa śmiechu, to znaczy że znajdziecie ją w wielkim pudle z Tumblin’ Dice.

Jednak żeby rzucać trzeba najpierw sypnąć

Sypnąć kasą. Tumblin’ Dice tania nie jest. Ale nie jest też tandetna. Na pudełku pyszni się dumnie “Made in France” i nie są to czcze przechwałki. Gra jest elegancko i solidnie wykonana. Pudło może nie jest wyściełane aksamitem, ale lepiej że koszty poszły w drewniane schodki, eleganckie kości i woreczek, a nie w instrukcję i pudło. Jedyne zastrzeżenie to sposób przymocowania platformy, z której się pstryka. Jest przypięta do desek takimi stolarskimi zszywkami, z grubego i solidnego drutu, ale w moim egzemplarzu jednak nie trzymały idealnie i platforma pod naciskiem ręki potrafiła się przechylić. Dopiero gdy ją zdemontowałem, podkleiłem i przybiłem na nowo, sprawa została rozwiązana. Ten mały remont nie był konieczny, spokojnie dało się grać bez niego, ale nie da się zaprzeczyć, że nie powinien być też potrzebny. Wystarczyło zamiast zszywek wysilić się na dwa wkręty albo na klej i nie było by tego problemu.

Jest jeszcze jedna kwestia – mianowicie rozmiar. Tumblin’ Dice jest sprzedawana w dwóch wersjach – normalnej i medium. W tej recenzji opisujemy wersję normalną, wersji medium nigdy nie widziałem na oczy.  Jest to generalnie ta sama gra, tylko mniejsza i sporo tańsza. Nie wiem jak się gra mniejszą wersją, mogę jedynie napisać, że wersja normalna jest w sam raz. Ani za duża, ani za mała.

Dla kogo jest ta gra? Chociaż w Tumblin’ Dice można pstrykać (bo można też turlać, rzucać, dmuchać, negocjować etc.; ale najcelniej i tak się pstryka) i lepiej pstrykać celnie, to jednak postawienie tej gry w jednym szeregu z Carromem czy Crokinole, to pomyłka. Tumblin’ Dice to gra typowo imprezowa, nie służy jej zacięta mina i pełne skupienie. To raczej odpowiednik rzutek czy piłkarzyków. Tyle że rzutki i piłkarzyki każdy widział, każdy próbował. Jeżeli chcecie mieć coś fajnego do pogrania ze znajomymi, coś w co znajomi nigdy nie grali, ba – o czym nawet nie słyszeli, to Tumblin’ Dice będzie w sam raz. Po prawdzie, to Crokinole też by dała radę, ale nigdzie jej w Polsce nie kupice. Tumblin’ Dice czeka w sklepie, nowiutkie, pachnące świeżością. Jeśli pytacie mnie, to mój werdykt brzmi: kupować.

Plusy

• Nieskrępowana zabawa w której nawet  grając pierwszy raz macie szanse
• Ładny wygląd i dobra jakość wykonania
• Proste i pomysłowe zasady

Minusy

• Losowość na pograniczu chaosu
• Niemała cena
• Drobna niedoróbka z przymocowaniem platformy do pstrykania

Niech rzucą. Kamieniem.

Pancho (3/5): Po pierwszej rozgrywce gra wydawał mi się słaba, nie chodziła mi po głowie ochota na jej powtórzenie. Ale w ciągu kilku następnych dni udało się zagrać sporo następnych partii i było wesoło, była zabawa. Tumblin’ Dice ma coś w sobie, co powoduje, że się do niej wraca, choć w żadnym wypadku nie jest to poziom Crokinole’a i Pitchcara. I ta bariera cenowa, zupełnie nieadekwatna do tego co gra sobą prezentuje.

Don Simon (3/5): Gra całkiem oryginalna, szybka i niezbyt długa. Czyli teoretycznie same zalety. Wydaje mi się jednak, iż jej czar ma szanse dosyć szybko prysnąć. O ile Pitchcar, czy Crokinole mogą być pełnoprawnym uczestnikiem wieczoru/dnia z grami, to ta kostkowa pstrykanka nie będzie niczym więcej, niż przyjemnym przerywnikiem – idealnym w sytuacji oczekiwania na rozpoczęcie innej rozgrywki. Znakomity nabytek dla klubu planszowego, ale w domowej kolekcji będzie się kurzyć.

Folko (3/5): Thumblin to dla mnie świetna gra do… baru.  Jest szybka, lekko losowa, zaskakująca i tyle. Zagrałem kilka razy i mi wystarczy. W tej kategorii dużo bardziej wolę Crokinole (wiem, że słabo dostępna), a przy Carrom to nie ma nawet czego szukać :-)

Nataniel (4/5) : Świetna gra imprezowa. Gdy pojawiła się u nas w biurze, podchodziłem do niej jak do jeża i denerwowały mnie śmiechy i okrzyki radości dochodzące ze stołu obok. Po paru dniach sam spróbowałem, by udowodnić sobie, że to jakaś s