
Jeśli kiedykolwiek marzyło Ci się rzucenie wszystkiego, wsiadanie za stery wysłużonego dwupłatowca i ruszanie w nieznane poza horyzont, to mamy dla Ciebie dobrą wiadomości. Nie musisz od razu kupować biletu na stary samolot gdzieś w głębokiej Afryce – wystarczy sięgnąć po grę Air Postal od wydawnictwa Platypus Game.
Gra planszowa stworzona przez duet Eric Fortunato i FGR zabiera nas w niezwykłą podróż do lat 20. i 30. ubiegłego wieku. To czas, kiedy lotnictwo cywilne raczkowało, a pionierzy awiacji tacy jak Pierre-Georges Latécoère udowadniali światu, że przestrzeń powietrzna może służyć ludziom. Z pomocą rozszerzenia Ad Austral otrzymamy kompletne, gigantyczne wręcz wyzwanie logistyczne. Przygotujcie kawę (bądź mocną herbatę), rozgrzejcie silniki i spójrzcie, jak to wszystko wypada w „praniu” na moim recenzenckim stole!




Co kryje pudełkowy hangar?
Zacznijmy od tego, co misie i fani planszówek lubią najbardziej, czyli od momentu, kiedy zrywamy – oczywiście delikatnie – folię i zaglądamy do środka. A trzeba przyznać, że w przypadku zestawu podstawowego połączonego z dodatkiem Ad Austral kartony uginają się pod ciężarem komponentów. Producent nie poszedł na skróty i wpakował do pudła całą masę tektury. Co dokładnie znajdziemy w środku?
Plansze do gry – jest w czym wybierać:
-Podstawka wita nas dwustronną planszą z Mapą Świata (World Map) po jednej stronie i szczegółową Mapą Atlantyku po drugiej.
-Dodatek Ad Austral dorzuca kolejne dwustronne cudo: z jednej strony mamy szlaki kultowej linii Compagnie Générale Aéropostale w Ameryce Południowej, a z drugiej afrykańskie trasy i spektakularną drogę przez ocean aż do Nowej Zelandii.
-Do tego dochodzi osobna plansza operacji, która pomaga ogarnąć kolejność ruchu i tzw. rzekę kart.




Karty, karty i jeszcze więcej kart:
– W pudle znajdziemy łącznie 14 kart pilotów (podstawowych i tych z dodatku – w tym takie legendy lotnictwa jak Amelia Earhart czy Henri Guillaumet).
– Do tego dochodzi hangar 36 samolotów z podstawki i aż 19 nowych maszyn z dodatku, podzielonych na poziomy technologiczne.
– Miasta, cele, pasażerowie VIP, przesyłki pocztowe, walizki dyplomatyczne i… przemyt. Kart jest tu od zatrzęsienia.






Kości i drewniane drobiazgi:
-Poza standardowymi kośćmi pogody z podstawki (niebieskie, zielone, białe, czerwone), dodatek przynosi nowe, żółte kości meteorologiczne oraz złowrogie, czarne kości testów silnika.
-Do tego mamy całe mnóstwo drewnianych znaczników, pionków samolotów w pięciu kolorach (w tym pełny zestaw dla 5. gracza) oraz kostki wytrzymałości.

Klimatyczne organizery – warto wspomnieć o tekturowych podajnikach na karty, które stylistycznie nawiązują do historycznych miejsc – znajdziemy tu odwołania do hotelu Grand Balcon w Tuluzie czy lotniska Mills w San Francisco. Całość robi niesamowite wrażenie na stole.



Jakość wykonania – czyli oko estety taniej tektury nie łaknie
Kiedy wydajemy ciężko zarobione złotówki na planszówkę, oczekujemy, że jej komponenty nie rozpadną się po trzech czy czterech partiach. W przypadku Air Postal jest pod tym względem naprawdę solidnie.
Styl graficzny to czysty strzał w dziesiątkę. Całość trzyma się konwencji retro – mapy wyglądają jak wyjęte z dawnych atlasów czy sztabów wojskowych, a grafiki samolotów to po prostu małe dzieła sztuki. Twórcy odtworzyli autentyczne maszyny z epoki z ogromną dbałością o detale: od wczesnych, delikatnych dwupłatowców, po potężne łodzie latające.




Plansze i planszetki graczy (nasze kokpity) zrobiono z grubiej, solidnej tektury. Nic się nie wygina, nie świeci w oczach pod lampką biurka i nie niszczy przy pierwszym lepszym tasowaniu. Kokpity graczy zaprojektowano z głową – od razu widzimy stan paliwa, poziom zmęczenia naszego pilota oraz miejsca na ładunki czy usprawnienia. Dzięki temu nie musimy co chwilę wertować instrukcji, żeby sprawdzić, co gdzie położyć. Organizery na karty i pieniądze to z kolei genialny gadżet, który autentycznie przyspiesza rozstawianie gry i porządkuje chaotyczną przestrzeń na stole.
Zasady gry, czyli jak nie rozbić się tuż po starcie
W grze wcielamy się w pionierów awiacji, a naszym głównym celem jest zgromadzenie jak największej liczby Punktów Chwały. Punkty lecą do nas za lądowanie w miastach węzłowych (Hubach), realizowanie przeróżnych celów i tras, wykonywanie historycznych przelotów (Great Firsts) oraz za to, jak zaawansowaną technologicznie flotą kończymy rozgrywkę i ile zostało nam gotówki.



Rozgrywka kręci się wokół rund składających się z dwóch głównych faz: Operacji oraz Resetu.
A. W przestworza! (Flight Ops)
Kiedy wybieramy akcje lotnicze, nasza tura wygląda jak prawdziwa odprawa przed rejsem:
1. Pakujemy maszynę: Dobieramy karty ładunków (poczta, pasażerowie, walizki), uważając, żeby nie przekroczyć limitów udźwigu naszej maszyny.
2. Przedstartowy check-up: Dokupujemy paliwo (każdy punkt to wydatek 5 000 $), zaopatrujemy się w raporty pogody albo zatrudniamy drugiego pilota. Nasz pilot odzyskuje też siły (maksymalna wytrzymałość na start tury).
3. Lot i walka z żywiołem: Przemierzamy pola na mapie. Każde pole to rzut kością pogody – a pogoda bywa bezwzględna. Deszcz, porywisty wiatr, burza śnieżna czy cyklon potrafią błyskawicznie przepalić nasze paliwo i wykończyć psychicznie pilota.
- Baza z dodatku: Jeśli lecimy historycznym szlakiem (Great Firsts), musimy rzucić czarnymi kośćmi silnika. Awaria wszystkich motorów oznacza przymusowy postój.
4. Dostawa: Po dotarciu na miejsce zrzucamy paczki, zgarniamy ciężko zarobioną kasę i punkty.



B. Na ziemi też jest co robić (Ground Ops)
Gracze, którzy wolą swoją turę spędzić na ziemi, mają do dyspozycji akcje stacjonarne: dobierają cele, pobierają stały przychód od rządu, kupują ulepszenia albo inwestują w nowy samolot. Co ciekawe w Air Postal, na planszy operacji możemy bezczelnie wypchnąć innego gracza z zajętego miejsca, jeśli odpowiednio mu za to zrekompensujemy!




C. Kiedy dzieje się tragedia (Incydenty i Katastrofy)
O, i to jest właśnie moment, w którym serce podchodzi nam do gardła. Jeśli w locie skończy się paliwo albo pilot zemdleje z wyczerpania, dochodzi do katastrofy. Lądowanie awaryjne w przygodnym terenie kończy się tylko stratą paliwa i punktów. Ale jeśli przydarzy nam się taka sama sytuacja nad oceanem (ze zwykłym samolotem)… maszyna i załoga przepadają na dnie niczym Titanic. Dostajemy co prawda pośmiertne punkty chwały za heroiczną śmierć lotnika, ale musimy zaczynać całą zabawę od nowa ze znacznie słabszym sprzętem.
Wrażenia z lotnisk
Ta gra budzi autentyczne emocje. Grając można zachwycić się tym, jak genialnie autorzy oddali presję czasu. Dodatkowo zmienność sytuacji wpływa na odbiór tytułu. Kiedy wydaje ci się, że masz wszystko pod kontrolą, zmienia się wiatr, paliwo topnieje w oczach, a twój plan lądowania na lotnisku kończy się lądowaniem na polu rzepaku. Jak nie uwielbiać dreszczyk emocji, gdy ryzykuje się wszystko dla jednego, dalekiego przelotu, który może dać zwycięstwo. Silnie czuje się tutaj również poczucie progresu. Zaczynamy od trzęsących się, powolnych dwupłatowców, a kończymy na potężnych maszynach, które mkną przez przestworza.



Air Postal wraz z kolei dodatek Ad Austral można ocenić niemal wzorowo – otrzymujemy nowe mapy i mechanikę awarii silników co dodają grze „pazura”, którego w podstawce mogło niektórym graczom brakować. Interakcja przy stole jest raczej pośrednia (wyścig po cele i huby), ale wspomniane wcześniej podbieranie miejsc na torze operacji potrafi wywołać uśmiech satysfakcji u złośliwszego współgracza.
Plusy i minusy – czyli bilans zysków i strat
Żeby nasza recenzja była w pełni uczciwa, spójrzmy na jasne i ciemne strony tego podniebnego hobby.
Zalety, które mnie urzekły:
• Genialny klimat: Mechanika idealnie zszyta z tematyką. Zużycie paliwa, zmęczenie pilota i zmienna pogoda tworzą niesamowicie spójną całość.
• Wiele dróg do zwycięstwa: Możemy skupić się na kurierskiej dłubaninie, budowaniu potężnych tras albo polowaniu na historyczne rekordy.
• Wygląd i jakość wykonania: Gruba tektura, klimatyczne grafiki i genialne organizery robią robotę.
• Regrywalność: Losowość kart, zmienne układy miast i dynamiczna rzeka sprawiają, że każda partia to zupełnie inna historia.
• Świetne rozszerzenie: Ad Austral realnie rozwija grę, dając opcję na 5 osób i świetny tryb solo.


Minusy, na które trzeba narzekać:
• Paraliż decyzyjny: Jeśli przy stole zasiądą gracze, które lubią przeliczać każdą kroplę paliwa przez dziesięć minut, tura potrafi ciągnąć się niemiłosiernie.
• Złośliwość losu: Czasem pechowy rzut kością w złym momencie potrafi zniszczyć całe mozolne planowanie. Trzeba akceptować ten element ryzyka.
• Próg wejścia: Zasady nie są przesadnie skomplikowane, ale ilosć drobnych wyjątków (różnice między typami samolotów, odprawy, trasy) wymaga od nowicjuszy pełnego skupienia.
Podsumowanie i ostateczny werdykt
Podsumowując tę dłuższą wyprawę: Air Postal w duecie z dodatkiem Ad Austral to kawał wyśmienitej, dojrzałej planszówki. To tytuł, który wymaga od nas główkowania, planowania i kalkulowania ryzyka, a w zamian daje gigantyczną satysfakcję.
Nie jest to szybka gra imprezowa – to solidna, przemyślana strategia dla ludzi, którzy w szczególności lubią klimat awiacji i nie boją się podejmowania trudnych decyzji. Jeśli szukacie na półkę tytułu z charakterem, który porządnie zaangażuje Wasze szare komórki, pakujcie manatki – niebiosa stoją otworem, a maszyny już czekają na pasie startowym i grzeją silniki, niestety zużywając tak cenne paliwo😉!


Ogólna ocena
(9/10):









Złożoność gry
(7/10):









Oprawa wizualna
(8/10):









Co znaczy ta ocena według Games Fanatic?
Gra tak dobra, że chce się ją polecać, zachwycać nią i głosić jej zalety. Jedna z najlepszych w swojej kategorii, której wstyd nie znać. Może mieć niewielkie wady, ale nic, co by realnie wpływało negatywnie na jej odbiór.
GamesFanatic.pl Gry planszowe – recenzje, felietony


