Seria Dice Throne to już kilkadziesiąt dostępnych postaci, które mogą stanąć ze sobą w szranki. Do standardowych przedstawicieli świata fantasy, takich jak paladyn, drzewiec czy łowczyni, i świątecznego duetu Mikołaja i Krampusa, dołączyli superbohaterowie Marvela. W dwóch pierwszych zestawach znalazło się w sumie osiem postaci, a wśród nich Loki, Czarna Pantera czy Doktor Strange. Dwa kolejne poszerzają to grono o ośmioro X-Menów.
W pierwszym pudełku znajdziemy Icemana, Psylocke, Storm i Wolverine’a, natomiast w drugim Cyklopa, Gambita, Rogue i Jean Grey. Tak jak i w poprzednich grach z tej serii, tak i tutaj możemy dowolnie wybierać postaci, które będą ze sobą walczyły. Jeśli więc posiadamy wszystkie pudełka wydane do tej pory, możemy rozegrać pojedynek np. Wolverine’a z Mikołajem lub Storm z mnichem. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby wykorzystać także te postaci, które z różnych powodów nie doczekały się polskiej wersji, ale są dostępne w innych językach, ponieważ każdy bohater ma własny zestaw komponentów.
Postaci mają różne stopnie złożoności. Im wyższy poziom (od 1 do 6), tym większej wprawy i znajomości danego bohatera potrzeba, aby optymalnie wykorzystać jego umiejętności. Każdy wraz z planszetką postaci otrzymuje przypisaną jej talię kart, żetony efektów, liczniki zdrowia i punktów walki oraz zestaw kości. Wszystkie istotne informacje dotyczące wybranego bohatera zawarte są na karcie informacyjnej. To z niej dowiemy się o stopniu złożoności postaci, dokładnej liczbie i rodzaju przypisanych mu komponentów i specjalnych zasadach go dotyczących.
Dice Throne to gra pojedynkowa i mimo że ma warianty dla większej liczby osób, to najlepiej sprawdza się właśnie w duecie. Gdy każdy z graczy przygotuje swoje komponenty według zasad ogólnych oraz indywidualnych z karty informacyjnej postaci, następuje pojedynek, który zakończy się, gdy przynajmniej jeden z graczy straci wszystkie punkty zdrowia.
Rozgrywka jest złożona z tur naprzemiennie rozgrywanych przez przeciwników, na które składają się następujące etapy:
– Faza utrzymania – rozpatrzenie efektów żetonów lub zdolności;
– Faza dochodu – zwiększenie wartości na liczniku punktów walki o 1 i dobranie karty na rękę;
– Faza główna (I) – zagrywanie i sprzedawanie kart;
– Faza rzutu ofensywnego/obronnego – maksymalnie trzykrotny rzut kośćmi, aby po spełnieniu wymagań ścianek aktywować zdolność ofensywną, na którą przeciwnik może spróbować zareagować pojedynczym rzutem i zdolnością obronną;
– Faza główna (II) – ponowne zagrywanie i sprzedawanie kart;
– Faza odrzucenia kart – limit kart na ręce wynosi 6, a każda odrzucona na stos podnosi wartość na liczniku punktów walki o 1.
W dużym skrócie zagrywamy karty i rzucamy kośćmi, żeby pozbawić przeciwnika punktów zdrowia.
Dla mnie te zestawy, podobnie jak poprzednie z marvelowskiej serii, są zdecydowanie atrakcyjniejsze od dwóch pierwszych sezonów. Wolę grać konkretnymi superbohaterami niż ogólnymi postaciami. X-Meni mają moce znane z komiksów i filmów, jak choćby błyskawica Storm czy Wolverine wpadający we wściekłość. Moją ulubiona postacią z tej grupy bohaterów jest Jean Grey, która zmienia się w Mroczną Phoenix i zadaje potężne obrażenia. Ma najwyższym poziom trudności, więc nie polecałabym jej na pierwszą rozgrywkę. W pudełku razem z nią znajduje się także Gambit z tym samym, szóstym poziomem, więc ten zestaw postaci jest wyraźnie bardziej zaawansowany od pozostałych.
Pudełka X-Menów zostały wydane w takim samym rozmiarze, jak wcześniejsze marvelowskie. To oznacza, że nie mieszczą się na żadnej standardowej półce, więc znalezienie dla nic miejsca może być problematyczne. Natomiast jeśli cztery takie pudełka znajdą się obok siebie, prezentując cały szereg superbohaterów, wyglądają całkiem przyzwoicie.
Na rynku dostępnych jest wiele pojedynkowych tytułów. Co więc wyróżnia Dice Throne, że mam ochotę nabywać kolejne pudełka? Ta gra jest po prostu przyjemna. Ma niski próg wejścia i nie przytłacza liczbą zasad. Nie wymaga, a wręcz nie pozwala na planowanie wielu ruchów do przodu, ponieważ kości wprowadzają losowość. Na ogół jest ona dla mnie irytująca, ale nie w tym przypadku. Mamy wystarczająco możliwości, aby złagodzić niesprzyjający nam los. A że czasami przyjdzie nam pogodzić się z jego okrutnym wyrokiem – trudno, takie jest życie. Odegramy się w następnej rundzie. Ponadto gra bardzo dobrze prezentuje się wizualnie. Można narzekać na rozmiar pudełka (co też robię) albo brak składanych planszetek postaci, które go wymuszają. Ale komponenty są porządnie wykonane, ładne i spójne.
Pudełka z X-Menami są zarówna dla fanów całej serii, którzy dzięki temu poszerzą grono do wyboru, jak i dla miłośników tych konkretnych superbohaterów. Dla mnie prowadzenie znanej mi postaci jest o wiele przyjemniejsze, dlatego wszystkie pudełka z logo Marvela znalazły swoje miejsce na mojej półce.
Ogólna ocena
(9/10):









Złożoność gry
(4/10):









Oprawa wizualna
(9/10):









Co znaczy ta ocena według Games Fanatic?
Gra tak dobra, że chce się ją polecać, zachwycać nią i głosić jej zalety. Jedna z najlepszych w swojej kategorii, której wstyd nie znać. Może mieć niewielkie wady, ale nic, co by realnie wpływało negatywnie na jej odbiór.
GamesFanatic.pl Gry planszowe – recenzje, felietony



















