Home / Recenzje / Gry imprezowe / Bunny bunny, moose moose

Bunny bunny, moose moose

Jako zagorzały fan Cywilizacji, oczywiście z wypiekami na twarzy śledzę każdy ruch Vlaady Chvatila – człowieka, który stworzył moją ulubioną grę planszową. Dodatkowo, jestem miłośnikiem gier imprezowych – Jungle Speed czy Jenga są bardzo wysoko na mojej liście najciekawszych tytułów, więc informacja o Bunny bunny, moose moose musiała wzbudzić moje zainteresowanie. Od początku jednak byłem trochę sceptyczny – tak jak od Camerona nie oczekuję reżyserii głupiutkiej komedii, tak nie do końca widziałem Chvatila roli twórcy party-game.

Dodatkowe obawy wzbudziły opinie po zeszłorocznych targach SPIEL (Essen, Niemcy), w czasie których gra miała premierę – delikatnie mówiąc nie były specjalnie przychylne, szczególnie wśród polskich graczy. Mimo wszystko postanowiłem dać grze szansę – bardziej z ciekawości, co takiego można jeszcze wymyślić w tej dziedzinie.

Łoś ugryzł kiedyś moją siostrę…

Pierwsze uderzenie obuchem przyszło w czasie czytania instrukcji – dwanaście stron w grze imprezowej? Co prawda jest tam sporo przykładów i rysunków, nadal jednak jest to kawał obszernego tekstu. Na szczęście po przebrnięciu przez instrukcję okazuje się, że zasady są tak naprawdę dosyć proste i tłumaczy się je w czasie góra trzech minut.

W grze występuje narrator, który czytając dosyć głupawy wierszyk wykłada kart na 6 stosów. Zadaniem graczy jest obserwowanie kart i robienie dłońmi „rogów łosia” lub „uszu królika”, tak aby dopasować się do najwyżej punktujących kart a uniknąć pozycji, za które są kary. Zarówno rogi jak i uszy mają sporo różnych cech – ustawienie na głowie, kierunek, oklapnięcie, itp. – przeanalizowanie 6 ciągle zmieniających się kart nie jest proste. W pewnym momencie narrator wykłada kartę myśliwego, mówi „BAM” i gracze zastygają w bezruchu, podczas gdy on liczy punkty.

Poważnie. Chciała wyryć na nim swoje inicjały szczoteczką do zębów

Liczenie punktów nie jest zupełnie banalne i przy większej liczbie graczy potrafi zajmować prawie tyle co sama runda rozkładania kart. Poza ułożeniem rąk, trzeba wziąć także pod uwagę wystawienie języka (które pozwala łosiowi udawać królika i odwrotnie) i karty modyfikatorów (zamieniające punktację). W tym czasie – przypominam – gracze muszą tkwić w bezruchu, często z nienaturalnie ułożonymi rękami czy wysuniętym językiem, co na dłuższą metę jest to dosyć męczące.

Czasami dochodzi też do dyskusyjnych kwestii – czy gracz pokazał ucho z boku czy na czubku głowy, czy jego jest ono zagięte czy nie, czy ten język był wysunięty, ale gracz go schował już po „BAM!”? To akurat „urok” większości gier imprezowych, warto jednak o nim wspomnieć i ustalić sztywne zasady pokazywania poszczególnych poz, aby uniknąć nieporozumień w trakcie gry.

Widać też, że narrator nie ma właściwie nic sensownego do roboty – jego rola ogranicza się do mechanicznego rozkładania kart i liczenia punktów. Na szczęście rola ta jest przechodnia – po każdej rundzie gracze przesiadają się i kolejny z nich zostaje narratorem.

Warto wspomnieć także o tym, że w grze punktujemy dwoma rodzajami pionków – królikami i łosiami. Wynik końcowy określa pozycja naszego drugiego zwierzęcia, poza samymi kartami trzeba więc brać pod uwagę, którym pionkiem chcemy się poruszyć do przodu (i starać się pokazać to zwierzę). Dodaje to grze drobnego elementu taktycznego (oczywiście kategorii party-game).

Pamiętajcie ugryzienie łosia może być bolesne…

Co ciekawe, o ile zwykle do gier imprezowych nie mogę narzekać na brak towarzystwa – do Bunny bunny z trudem mogłem kogoś namówić. Bunny bunny po prostu wymaga robienia naprawdę głupich min i pozycji, nawet w porównaniu z tymi znanymi z gry Palce w Pralce. Nawet autor instrukcji dostrzegł ten problem – drugą stronę zajmuje wielki rysunek-historyjka jak to jeden z graczy nie chce przyłączyć się do wygłupów.

Dodatkowym utrudnieniem jest konieczność posiadania długiego stołu – narrator siedzi zawsze po jednej stronie a wszyscy pozostali gracze muszą zmieścić się po drugiej, najlepiej tak, aby nie przeszkadzać sobie rękami przy pokazywaniu łosi i królików. Przy nawet dużym stole mieści się najwyżej 4 osoby z jednej strony – „chłopak” z powyższego rysunku i tak nie mógłby dosiąść się do partyjki – po prostu się nie zmieści.

Tresura łosia

Trudno mi jednoznacznie ocenić Bunny bunny, moose moose. Z jednej strony zawiera sporo denerwujących wad, z drugiej zaś przy grze imprezowej nie są one aż tak ważne – najważniejsza jest dobra zabawa i emocje a te w dużej mierze zależą od towarzystwa. Zasady są dosyć pomysłowe i generują częste pomyłki graczy, sporo śmiechu i głupich min.

Gdybym jednak miał wybierać – wydaje mi się, że w każdej sytuacji wybrałbym dynamiczniejszego, szybszego i tańszego Jungle Speeda, Jengę czy Palce w Pralce. Trudno mi sobie wyobrazić namówienie do tej gry mniej planszówkowych znajomych czy używanie jej do przełamania lodów z osobami zupełnie nieznajomymi. Mimo całkiem niezłej zabawy, jaką daje, muszę jej więc wystawić dosyć niską ocenę – tym razem Vlaada Chvatil nie błysnął geniuszem i chyba wolę go w roli autora ciężkich, rozbudowanych gier dla graczy niż infantylnych party games.

P.S. Śródtytuły pochodzą z filmu Monty Python i Święty Graal w tłumaczeniu Tomasza Beksińskiego.

ja_n (1/5) – Ta gra to po prostu dramat i masakra. Zasady są proste, ale tłumaczy się je trudno, bo poszczególne gesty są bardzo niejednoznaczne i niewiele się różnią – trudno ogarnąć co kiedy pokazywać nawet gdy gracze w skupieniu słuchają, a co dopiero na imprezie. Same gesty i ich utrzymywanie podczas zliczania punktów są bardzo niewygodne. Nie ma żadnych szans skontrolowania czy ktoś nie zmienił gestu podczas podliczania punktów – zajmuje to sporo czasu i gracze nie widzą się nawzajem (wszystkich widzi tylko narrator, który jest zajęty). No i do tego wszystkiego ta gra nie ma żadnego sensu, to najgłupsza imprezówka jaką znam. Na koniec zarzut chyba najcięższy – bardzo nie podoba mi się podejście autora/wydawczy/autora instrukcji do swoich klientów. Jak się zrobi debilną grę, to przynajmniej warto unikać nazywania sztywniakami tych którym się ona nie spodoba.

Don Simon (1/5) – Dno i metr mułu. Nie podoba mi się żaden aspekt tej gry. Nudne, nieśmieszne, przerywane mozolnym i żmudnym liczeniem punktów, chaotyczne, męczące i stanowczo za długie. Party Games to nie jest mój ulubiony gatunek, ale nawet biorąc to pod uwagę ten tytuł niczym się nie broni. Stanowczo odradzam. Już wolałbym zagrać w Colonię

Ogólna ocena (3/5):

Złożoność gry (2/5):

Oprawa wizualna (4/5):

Dziękujemy firmie Czech Games Edition za przekazanie gry do recenzji.

14 komentarze

  1. Koszmar jakiś! Mam nadzieję, że ten nurt „planszówkowania” nie będzie się umacniał.

  2. Nataniel, skąd więc taka wysoka ocena z Twojej strony?

  3. Don Simon

    Sa dwie opcje. Albo wzial lapowke albo ma troche inny gust i mu sie gra bardziej podobala.

    Znajac Nataniela – obstawiam to pierwsze ]:-)

  4. Draco – tak jak pisalem, mimo negatywnego podejscia z mojej strony, gra jednak calkiem niezle sie sprawdza w niektorych towarzystwach. W innych (ja_n, Don Simon) kompletnie nie ma racji bytu (ale tych sztywniakow nie namowisz tez do klasyki gatunku party games, wiec mozna ich nie sluchac). Gdyby nie diablo wysoka cena, byc moze nawet ocene podnioslbym na 4.

  5. Najbardziej ostatnio mnie irytuje fakt, że dużo można miejscami usłyszeć o gniotach planszówkowych, które zyskują zainteresowanie mediów i graczy tylko ze względu na nazwisko autora. Natomiast miejscami bardzo dobre gry debiutantów nie mają szans na zaistnienie. Wiem. Ameryki nie odkrywam. Zawsze tak było i będzie. Tylko mówię, że ostatnio mnie to bardziej irytuje :).

  6. MichalStajszczak

    @konev > Tak jest nie tylko z grami. Tak jest w każdej dziedzinie twórczości. jak ktoś sobie wyrobi pozycję, to kazde jego następne „dzieło”, chocby było całkiem do niczego, zawsze moze liczyc na jakieś zainteresowanie krytyki i publiczności

  7. dla tych, którzy nie wyrobili sobie jeszcze zdania o tej grze, polecam recenzję Toma Vasela, do zobaczenia na BGG. Podobało się tylko jego córce.

  8. Bo też i to jest gra do grania z dziećmi bądź na imprezy i jako tako pewnie spełnia swoje zadanie więc chyba nie ma co jej zbyt krytycznie oceniać czy porównywać do Bóg wie czego.

  9. Nie wiem, czy porównywanie gry do innych gier imprezowych jest porównywaniem jej do „Bóg wie czego” skoro to gra imprezowa. Dla mnie to sensowny i uzasadniony punkt odniesienia.
    A po recenzji zupełnie nie czuję potrzeby w to cudo zagrać.

  10. Gra brzmi zachęcająco. Szcególnie dla kogoś kto planuje skoczyć w tym roku na urlop do Szwecji. Zobaczyć piękne jeziora i wiele interesujących zwierzątek futerkowych.

  11. w tym dostojnego łosia

  12. Za czasów mojej (bardzo już odległej) młodości zajmowaliśmy się na imprezach zupełnie czym innym. Mam nieodparte wrażenie, że pod tym względem były to znacznie lepsze czasy.

  13. @Bard- Myślę że próba namówienia Szwedów na partyjkę, może być grą samą w sobie.

    P.S. Opieram się na stereotypach.

  14. 101 dowcipów o pnączach

    Nataniel, a może pograłbyś w Pnącza?

Odpowiedz

Twój adres email nie będzie widoczny publicznie.Pola wymagane są oznaczone *

*

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>